Ruptura de Comunicacións

NDABA EU a acomodar a tixola de frixir bistecs no lavalouza cando sonou o chifro dunha chamada na pantalla do ordenador. Limpiei unha man na outra e abrín a porta do móbel de cociña onde gardaba o deterxente. Seguía a sonar o chifro da chamada na pantalla. Puxen máis deterxente do habitual, unha cousa é lavar vasos e pratos e outra cousa aquela tixola. ¿E que comerían as vacas para que a carne luxase tanto? Seguía a sonar o chifro. Puxen un programa de lavado longo. Fun ao ordenador e premín a tecla.

A cara anoxada da miña editora apareceu na pantalla.

-¿Onde estabas? Levo dous días a deixarche recados. Hai unha semana que me tiñas que ter enviado o teu texto.

-O meu texto é meu, así que non cho dou.

-Vale. E o meu diñeiro é meu, así que non cho dou. Déixateme de parvadas e mándame dunha vez o texto ese.

-Que non. Non te volvo mandar un texto meu para que despois calquera lector desde o seu ordenador me lle cambie o final ou calquera outra cousa.

-Pero home, hoxe a literatura é así. Se non lles damos a posibilidade de ser interactivos, de escoller diversas solucións ao longo da historia, pois aborrecen e desconectan. Ler a pao seco é unha leria ben aburrida, xa o sabes.

-Pois por min acabouse. Vou volver escribir eses libros que aborrecen.

-Pero home, non sexas antigo, que os tempos do libro xa pasaron. ¿Logo queres morrer de fame?

-Xa comerei bocadillos, ti tranquilo. Para min ese xogo acabou, se aborrecen ler que non lean, eu vou escribir para quen lle guste.

-¿E cantos te han ler?

-Hase de ver. Polo de agora deixo as caralladas interactivas e volvo á literatura que xa é ela bastante interactiva. Os libros xa os venderei no rastrillo ou na porta dos hipermercados. Ata sempre.

-Pero oes, non me fagas esa falcatruada.

-Consólate con este pensamento do venerábel sabio chino Cho-Chin, "a vida venche sendo case sempre unha falcatruada". Por certo, ¿con que saen as manchas de graxa?

-¡E eu que sei! ¡Con xabrón, supoño! ¿Para que o queres saber? ¿É para algún vídeo-texto novo?

-Non, é que me acabo de luxar cunha tixola. Ben, pois isto, ata sempre.

-¡Agarda, non apagues! ¡Haste de arrepentir!

-E un güevo. Adeus.

A cara da miña editora desapareceu da pantalla e foi sustituída polos pictogramas dos documentos arquivados e o relaxante zunido do ordenador descansando. Todo era meu, meu. O meu ordenador, os meus textos, contos, poemas, o comezo dunha nova novela... Ninguén había tocar o final nin o principio nin nada deses textos.

Ah, a miña vida de escritor comezaba outra vez. Qué fame, fun ao frigorífico e saquei a lata de sardiñas. Prepararíame un bocadillo.

Suso de ToroVolver a Mil Primaveras