Unha vez meu irmán veu un raposo. Debía de ser moi pequeno, xa que se asustóu ó nos ver. Pero nós tamén éramos cativos a na miña memoria quedóu para sempre a imaxe dun animal enorme e tímido, con ollos grandes cheos de bondade.

Baixando pola corredoira cara ó Carballo había outro monte que era da miña tía Angelita, a nai de Gonzalo. Lémbrome dun día en que unha das árbores nese monte estaba ardendo. Algún viciño chegóu berrando á casa da nai de Angelita, que estaba a carón da nosa, a da-la nova. Como no monte non había auga, todo-los membros da familia saíron correndo cara alá carretando baldes. Eu debía de ter uns seis anos, e me deixaron coidando ó meu irmán, que tiña dous. Ó ver á miña familia correndo coa auga, eu decidín que tamén tiña que axudar. Nembargantes, os baldes de auga eran moi pesados para min, así que collín unha botella valeira de "Veterano", enchina de auga, e saín correndo cara o monte. Cando cheguéi, a árbore, un carballo moi grande, xa non ardía. Pero meu pai deixoume achegarme a el para verte-la auga que levaba na miña botella. Un pouco de fume aínda saía do tronco do carballo e eu sentinme moi campechano e feliz cando a miña botelliña quedóu valeira e a árbore sen fume.