Traducción o galego do Capitulo VIII, de
"I Promessi sposi" de Alessandro Manzoni.



DEUS MONTES, xurdidos das augas, e elevados cara ó ceo; cumes desiguais, coñecidos por quen medrou entre vós, e gravados na súa mente, non menos do que o está o aspecto dos seus máis familiares; torrentes, dos cales distingue o estrondo, coma o son das voces domésticas; vilas espalladas e branquexantes na ladeira, coma manadas de ovellas a pastaren ¡adeus! Que triste é o paso de quen, medrado entre vós, de vós se afasta. Á fantasía daquel mesmo que voluntariamente se separa de vós, atraído pola esperanza de facer noutro lugar fortuna, desadórnanse, naquel momento, os soños de riqueza; el marabíllase de ter podido decidirse, e voltaría entón atrás, se non pensase que, un día, regresará rico. Canto máis avanza na chaira, o seu ollar retírase, disgustado e canso, daquela amplitude uniforme; o ar parécelle pesado e morto; adéntrase triste e ausente nas cidades tumultuosas; as casas cabo das casas, as rúas que desembocan nas rúas, parece que o deixan sen alento; e fronte ós edificios admirados polos estranxeiros, pensa, con desexo inquieto, na leiriña da súa aldea, na casiña en que puxo os ollos, hai moito tempo, e que mercará, ó voltar rico ós seus montes".

Fragmento do Cap. VIII de "I promessi sposi" de Alessandro Manzoni

"Addio, monti sorgenti dall'acque, ed elevati al cielo; cime inuguali, note a chi è cresciuto tra voi, e impresse nella sua mente, non meno che lo sia l'aspetto de' suoi più familiari; torrenti, de' quali distingue lo scroscio, come il suono delle voci domestiche; ville sparse e biancheggianti sul pendìo, come branchi di pecore pascenti; addio! Quanto è tristo il passo di chi, cresciuto tra voi se ne allontana! Alla fantasia di quello stesso che se ne parte volontariamente, tratto dalla speranza di fare altrove fortuna, si disabelliscono, in quel momento, i sogni della ricchezza; egli si maraviglia d'essersi potuto risolvere, e tornerebbe allora indietro, se non pensasse che, un giorno, tornerà dovizioso. Quanto più s'avanza nel piano, il suo occhio si ritira, disgustato e stanco, da quell'ampiezza uniforme; l'aria gli par gravosa e morta; s'inoltra mesto e disattento nelle città tumultuose; le case aggiunte a case, le strade che sboccano nelle strade, pare che gli levino il respiro; e davanti agli edifizi ammirati dallo straniero, pensa, con desiderio inquieto, al campicello del suo paese, alla casuccia a cui haa già messi gli occhi addosso, da gran tempo, e che comprerà, tornando ricco a' suoi monti".

Dino Sola
estudiante do curso "Introduction to Galician Studies",
dispensado polo profesor Francisco Fernández Rei,
da University of California, Santa Barbara.
Volver a Mil Primaveras