Dun poema que me pasou

e debo unha vez máis queimar os barcos,
Non vou mudar de pel: a miña lingua
Canta ben o meu doce desencanto,

Pero tamén aquilo que esperamos,
Soñadores diurnos do que debe
Comprenderse coa luz do partisano.
Ramiro FonteVolver a Mil Primaveras