bágoas que me afastan de doces lembranzas
de risos, amizade, ledicia,
tempos que foxen do meu carón
rubindo o recuncho máis lonxano e alto.
Mentres a chuvia mouza nas xanelas,
en mín, aquí atobado, fráguase un niño
de serpes
a piques de estourar de xenreira e odio
que medra e escoita o seu reloucar
no meu corazón de arreguizos estarrecidos.
A chuvia esgareceu de súpeto
e os meus ollos viron entón tan espellamente
que estouparon coma cristais vellos
e o medo brotou afoutado do chan
para voar ceibe polo ceo da vida.
Aínda non podo esquece-los seus beizos
e devezo por lles arrincar un bico,
adoezo ó pensar que ha ter centos para dar
e neste intre el ha estar a recibilos
entre os meus arrepíos metálicos.
En douses e treses, onde ela está
ninguén é quen de xogar sobre nubes
seguindo un resplandor incerto, falso,
con chuvia lixada na súa man
e tódalas dores na miña faciana.
Oleiros (A Coruña)
1994
Enviado por Alberto Álvarez Lugrís