As Pereiras -Ramirás-
RAMIRÁS. OURENSE.


Eiquí xa temos a Silvia
que vèn buscar as cantigas
que cantamos noutros tèmpos
cando eramos raparighas.

Ai la lalá, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Chamácheme moreniña,
blanquiña vaite lavar.
Disme que non teño amores
i-èínda chos pòdo emprestar.

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lalá, la, laralalalá

Ar formighas còrren, còrren
todas nunha carreiriña
así còrren os amores
da túa porta prá miña

Ai la lará, ai la lará
Ai la lará, la, lalalalalá

Eu quiríame casar
miña nai dime qu'ê cedo
Como ela xa'stá casada
non sabe ar ganas qu'eu teño

Ai la lalá, ai la lará
Ai la lará, la, laralalalá


Unha noite no muíño,
unha noite non ê nada.
Unha semaniña enteira,
esa si qu'é muiñada.

Ai la lará, ai la lala
Ai la lará, la, laralalalá

Miña nai deume unha tunda
co aro dunha pineira.
- Miña nai teña vergonza,
que vèn a xènte da feira.

Ai la lará, ai la lará
Ai la lalá, la, laralalalá

O mar anda que desanda,
anda que desaparece.
Quèn tèn amores non dòrme,
quèn nonos tèn entolece.

Ai la lalá, ai la lará
Ai la lará, la, laralalalá

- Maruxiña dáme un bico
qu'eu che dèrei un pataco.
- Non quèro bícor dos hòmes
que me fèden ô tabaco

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Mira pr'èla, mira pr'èla
bótall'o brazo por riba
que t'har de casar con ela
cand'a auga vaia arriba

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

O meu amor ê pequeno
S'ê pequeno èsí o quero
Con vara è mèdia de paño
visto de carabinèro.

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Non me veñas a chorar
lágrimas ao pê de min.
Bèn sabías qu'èra hòme,
non te fiaras en min.

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Eu casar bèn me casaba
se non fora o resultado:
manter fillos è mullèr,
retorcerll'á pòrca o rabo

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Miña nai cando me rifa
bate cos pês no sobrado.
la di que non quèr xènro
i-èu xa llo teño buscado.

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, ai, laralalalá

O cura chamoume Ròsa
i-eu moi bèn lle respondín.
- Destas ròsas señor cura
nonas tèn o seu ghardín.

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

Pasei pola túa pòrta,
mirei pola cerradura,
eu non sei o que che vin
qu'aínda a risa me dura.

Ai la lará, ai la lará
Ai la lará, la, laralalalá

Cásate con ela Pèpe
que ch'ê moi aforradeira:
co rabo dunha sardiña
cômech'unha bica inteira

Ai la lará, ai la lará
Ai la lará, la, laralalalá

Se queréder máis cantigas (...)

Ai la lará, ai la lalá
Ai la lará, la, laralalalá

À señora profesora
un favor lle vou pedir,
que perdon'ar miñas faltas
qu'eu pouco sei escribir.



      Informante: Estrella Viso.
      Idade: 79 anos.
      Data: 1995.
      Autora da gravación: Silvia Viso.
      Autora da transcrición: Carme Hermida.

      Enviada para o "Cepo de Nadal" de Vieiros por Carme Hermida da sección do Arquivo do Galego Oral do Instituto da Lingua Galega. A transcrición foi realizada para o proxecto "Actualización do arquivo do galego oral" (XUGA24001B96) que conta cunha subvención da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia.

      Significado dalgúns signos:
      è: vocal palatal media aberta
      ò: vocal velar media aberta
      ê: vocal palatal media aberta que debe levar til
      ô: vocal velar media aberta que debe levar til
      gh: consoante aspirada fricativa faringal xorda
      ': indica elisión dunha vocal
      -: indica formación dun ditongo




Volver ó Cepo de Nadal