Vieiros

Unha nova tirapuxa semellante nas formas á ameaza de escisión de Baltar: anuncios de demisións en cadea, subtilmente pautados no tempo, amagos de crise no goberno da Xunta e, por último, chamadas á prudencia e á unidade dunha organización na que cada día se abre máis unha fenda irreparábel.

Rajoy marchou de Monte Pío cunha solución: a permanencia de Palmou como secretario xeral do PP. Ata cando? Hoxe será o propio Fraga quen dea máis explicacións. Xa se sabe: "cousas de familia".

Porque o que está realmente en xogo é o propio liderado de Fraga. Ese é o auténtico nome da crise. A caixa dos trebóns "populares", latente desde a saída de Cuíña durante o Prestige, estoupou no momento en que Fraga decidiu volver presentarse á reelección como presidente da Xunta como "garante da unidade do partido". Unha decisión que provocou o efecto contrario. Por unha parte, o grupo de Baltar e Cuíña non estaba disposto a seguir perdendo posicións na Xunta e no partido e o grupo de Rajoy, liderado por Xesús Palmou e Alberto Núñez Feijoo non aceptaba adiar por máis tempo unha renovación do PPdeG que suporía á saída dos da "boina". Neste punto, Fraga, atrapado na súa propia ambición, é só un lastre para os dous grupos, que están dispostos a librar batalla ata o final pola hexemonía no partido. Tal e como están as cousas, só a renuncia de Fraga á súa candidatura e un congreso extraordinario que elixa novo líder, o que suporía de feito a refundación do partido en Galiza, poría punto final á crise. Mentres tanto, cunha Xunta en estado de catalepsia, asistiremos nos próximos meses ao espectáculo previsíbel da fin dun ciclo político de máis de 15 anos.