Vieiros

Científicos do Instituto Médico Howard Hughes de EEUU identificaron unha proteína que actúa como un potente axente anticanceríxeno. Secretada e fabricada polo propio organismo é capaz de deter o crecemento do melanoma, o peor cancro de pel.

Se puidese producirse e aplicarse, o medicamento podería contar cunha nova quimioterapia para atacar o melanoma avanzado, un dos tumores máis agresivos e case intratable. O melanoma só é curable se se extirpa a tempo. O tratamento sería útil no melanoma con metástase e noutros tumores con mutacións nun oncoxén chamado BRAF. Esas alteracións xenéticas están presentes no 82% dos lunares benignos ou nevus, en melanomas e en tumores de colon, ovario e pulmón.

Do lunar ao melanoma
Este importante avance contra o cancro tamén permitiu desvelar algúns interrogantes no desenvolvemento do cancro de pel: por que un inocente lunar pode transformarse nun temido cancro? Ou por que a mesma mutación xenética está presente no benigno nevus e no melanoma? Os detalles da investigación preséntanse na revista 'Cell'.

A lunares e melanomas úneos máis trazos do que lles separa. Ambos son resultado dunha proliferación descontrolada de melanocitos, as células que pigmentan a pel e a protexen das radiacións solares. Unha concentración de melanocitos benignos é unha peca, un lunar. Pero unha reunión de melanocitos malignos desencadea un tumor maligno ou melanoma. Os investigadores do Howard Hugues trataban de establecer a diferenza entre melanomas e lunares para resolver ese misterio biolóxico cando se toparon coa nova proteína.

IGFBP7 ten un nome case de axente secreto. A súa misión no organismo é previr o cancro. A proteína regula a «decisión» das células tumorales do melanoma de combater o cancro.

Durante a súa investigación, os científicos aplicaron ese axente anticancro natural a un cultivo de células humanas de melanoma. O resultado non puido ser mellor: as células tratadas autoelimináronse, o fármaco induciu a morte celular.

Despois, inxectaron a proteína na circulación sanguínea de ratos con melanoma. A proteína entrou nas células e detivo o seu crecemento. Iso si, só os tumores con formas anormais do oncoxén BRAF. A súa capacidade para atacar os tumores e deter o seu crecemento pode convertelo nunha importante arma contra o cancro.

No estudo que se publica en «Cell», os investigadores atoparon que os melanocitos benignos expresan niveis baixos da proteína anticancro. Con todo, os lunares coa mutación en BRAF con risco canceríxenos si posúen niveis altos.

O melanoma aumentou desde os anos 50 o 700%, e a exposición ao sol, que antes non se tomaba tanto, é a causa do 90% deles. A radiación ultravioleta é capaz de provocar alteracións no material xenético das células dérmicas e inducir alteracións no control do seu crecemento. Estes raios UV debilitan a función inmune da superficie cutánea (a primeira barreira defensiva do organismo), aumentan a produción local de factores de crecemento e provoca lesións no ADN ao xerar radicais libres.