ONGs de todo o mundo critican no Día Mundial da Auga a falta de iniciativas políticas fronte ao problema.
Con motivo da celebración, este 20 de marzo, do Día Mundial da auga, varias ONG denunciaron que aínda hai mil millóns de persoas no mundo que carecen de acceso ao auga potábel, mentres máis do dobre (2.600 millóns) non dispón dos servizos básicos de saneamento. Os máis prexudicados, como sempre, as mulleres e os nenos.
"Cando a muller non pode exercer o seu dereito á auga, está tamén vendo negados gran parte dos seus dereitos como ser humano como a saúde ou a educación, e estase contribuíndo de forma determinante á feminización da pobreza", denuncian desde Mans Unidas.
Na mesma liña, Cruz Vermella Española denunciou que cada 15 segundos morre un neno dalgunha enfermidade causada por esta falta de acceso a auga potábel, ao saneamento inadecuado ou á hixiene precaria, sendo a diarrea a súa principal causa de morte.
Enxeñería Sen Fronteiras (ISF) tamén aproveitou para reclamarlle ao goberno español compromisos políticos para acabar coa falta de acceso a auga e saneamento por mor da súa participación na creación dun novo Fondo de Auga en Iberoamérica.
A ONG tamén presentou un novo espazo web que mostra as actividades e proxectos relacionados con auga e sustentabilidade, e contén diversos documentos e relatorios sobre cooperación para o desenvolvemento en auga e outros espazos como unha guía de consellos para lograr que os medios informen correctamente sobre os motivos da ausencia de auga en diversos países en vías de desenvolvemento. Ademais, durante este 20 de marzo ISF realiza diversas accións reivindicativas en diferentes cidades do Estado español.
Acción contra a Fame recordou que o saneamento converteuse nun problema social, económico (a Organización Mundial da Saúde estima que reducir á metade o número de persoas sen saneamento suporía unha ganancia de 66.000 millóns de dólares), de xénero e ambiental (50 dos 421 ríos de Filipinas xa non poden albergar vida) que traspasa as fronteiras.
Ademais de reivindicar apostas decididas dos gobernos do Norte e do Sur para investir en saneamento, as ONG demandan solucións sinxelas e rápidas de pór en marcha como latrinas secas ou aboneiras, porque só co control de excretas e augas residuais ou a xestión de residuos poderían evitarse millóns de mortes por diarrea cada ano, tal e como explican desde Acción contra a Fame.
Presas subterráneas
Mans Unidas presentou o seu proxecto de construción dunha presa subterránea en Eritrea. A presa subterránea aproveita as augas do río Bogú e abastecerá de auga os habitantes desta cidade e das aldeas próximas, e favorecerá o regadío dos campos de cultivo da rexión, caracterizada por soportar prolongados períodos de seca, beneficiando a preto de 41.000 persoas.
"A malnutrición derivada da falta de auga, que afecta o 35 por cento da poboación (a taxa aumenta ao 50 por cento nos nenos menores de 5 anos), é a peor secuela á que han de enfrontarse os habitantes de Hagaz. A iso hai que sumar a proliferación de enfermidades comúns e endémicas do país como a diarrea, a anemia, as infeccións respiratorias ou o sarampelo, que afecta, sobre todo, a nenos e mulleres", explican desde a entidade.
Tal e como explica a ONG as presas subterráneas poden ser unha solución en determinadas comunidades de África e Latinoamérica. Pero tamén, máis cerca atopamos experiencias locais que tratan de aproveitar a auga subterránea para facerlle fronte á seca. O Concello de Sant Cugat do Vallès, en Barcelona, endureceu a normativa para o aforro de auga e impuxo oito medidas entre as que destacan a utilización da auga subterránea, a obriga de aplicar xardinaría de baixo custo hídrico, a sinalización das tubaxes de augas grises e a obriga de realizar o mantemento de todos os sistemas de aforro de auga instalados durante dous anos.
Ciclismo potable
Responde ás demandas das ONG, é sinxela e efectiva, e xa deu a volta á Rede a través dos bloguers e as webs das entidades ecoloxistas. O triciclo "Aquaduct" parece ser unha idea "redonda" para dar solución aos problemas de transporte e purificación de auga de familias en países en vías de desenvolvemento.
O triciclo ten na súa parte traseira un estanque que pode suplir as necesidades de auga dunha familia enteira por un día e mentres se pedalea, a auga do estanque é empuxada a través dun filtro cara a un recipiente "limpo" situado na parte dianteira do vehículo.
Os seus creadores, explican que, ademais, co uso do filtro, faise innecesario que a xente ferva a auga para facela potábel, evitándose así tamén a tala de árbores para o seu uso como leña. Pero un dos maiores beneficios que comporta esta peculiar bicicleta é a comodidade e rapidez para transportar a auga, xa que en moitos países africanos esta tarefa realízase en botellas plásticas e as persoas deben viaxar polo menos 5 quilómetros diarios para atopala. Non perdan o vídeo explicativo!
Interessante como todos estes projetos que mitigam padecimentos locais, contribuindo de passo a aligeirar a consciência dos mais escrupulosos de entre nós, mas que nunca atalham os problemas dede a sua raiz, e que nem sequer concebem uma visão global dos problemas e as soluções, estes projetos, digo, são utilizados como garantia na casa de penhor que é a “cooperação internacional” e têm o efeito perverso, mas nem sempre imprevisto, de aumentar a dependência e o neo-colonialismo. Levamos anos com a conversa fiada do desenvolvimento e, como é fácil comprovar, a brecha torna-se cada vez mais grande e profunda. Grande desenvolvimento tecnológico, grandes despesas militares e de segurança contra a imigração ilegal, grande esbanjamento de recursos e as conseqüências desta carreira insustentável no plano ecológico pagam-nas sempre quem menos responsabilidade tem na desfeita
Eu tampouco. Só cervexa ou viño.
Non quero ser mal pensado, pero cada vez desconfio máis das ONGs. Cada vez hai máis xente sen escrúpulos que se aproveita das organizacións altruístas para enriquecerse. Se desconfío da Igrexa Católica, ainda que non do seus misioneiros, desta xente aínda desconfío máis.
As organizacións mundiais como a ONU e a UNESCO ten que ser as primeiras ONGs, senón mellor que desaparezan.
Nas ONG há de tudo e resulta mais cômodo desacreditar assim, em geral, que fazer o esforço de separar centeu de palha. A melhor maneira de actuar contra gente sem escrúpulos é localizá-la e denunciá-la, com nomes e apelidos, para que nom manche com as suas acçons o verdadeiro labor rebelde e transformador de outras pessoas e entidades.
Como já dixem, existem variados tipos de ONG's, hai-nas assistencialistas e caritativas, que sim, com o seu trabalho aumentam a dependência e o colonialismo. mas ao seu carom actuam outras que fam verdadeiro labor transformador, dando apoio a quem, deste e do outro lado do mundo, luita dia a dia por mudar a sociedade e os modelos que nos regem. Evidentemente o labor destas entidades -e o das pessoas que as respaldam e as mantenhem em pé de luita, aqui e lá- nom vai mudar o mundo em que vivemos -ou sim, por quê nom?- mas demostram, com projectos que som gotas mínimas no oceano da pobreza, que o mundo SIM pode ser mudado, se há vontade.
Melhor apontar-se a umha causa perdida -ou nem tanto, quem sabe-, que ficar aqui, vivendo bem e com a cómoda resignaçom de que total, nada podemos fazer. Nom é certo.
[aponto, como exemplo, o nome dumha entidade pequena e galega que sim faz esse trabalho trasformador e nom assistencialista: Implicadas No Desenvolvemento]