A cifra dos catro primeiros meses supera as solicitudes totais do 2007, malia ás trabas opostas pola administración eclesiástica.
Máis de 150 persoas solicitaron no que vai de ano o abandono da fe católica mediante a cancelación dos seus datos nos documentos da Igrexa, cantidade que xa supera o total de peticións realizadas en 2007, cando se pasou escasamente do centenar.
Segundo datos facilitados a Europa Press polos obispados galegos, así como polo Arcebispado de Santiago, a arquidiocese compostelá é a que presenta un maior número de peticións da denominada apostasía, mediante a cal o solicitante expón a súa vontade de abandonar a Igrexa católica e, xa que logo, que se cancelen os datos que esta dispón del, rexistrados nos libros de bautismo das diferentes parroquias.
Así, mentres que no caso de Santiago recibíronse un total de 123 peticións, en Mondoñedo-Ferrol entraron 15 peticións, 13 que están en curso e dous cuxa tramitación finalizou. En Tui-Vigo tramitáronse 15 ao longo deste ano e no de Ourense fixéronse efectivas tres solicitudes correspondentes a 2007, cando se recibiron 23, mentres que en Lugo aínda non se recibiu ningunha, aínda que en 2007 houbo dúas.
No que vai de 2008, a Arquidiocese de Santiago recibiu 48 solicitudes máis que no total do pasado ano (cando se recibiron 75), un aumento que o seu chanceler, Elisardo Temperán considera que é froito dun "boom" que non é alleo a certas "motivacións políticas". Pola súa banda, o vigairo do Obispado de Mondoñedo-Ferrol, Antonio Rodríguez Basanta, considerou que o aumento das apostasías nos últimos tempos (no seu obispado comezáronse a entrar peticións a partir de 2003) tamén é "froito do ambiente de laicismo exacerbado" da sociedade actual.
Renuncia formal
En todo caso, Temperán explicou que "cando unha persoa chega a este punto é que, na práctica, xa abandonou a fe católica" polo que a petición supón a "renuncia formal" a permanecer no seo da Igrexa. Así, asegurou que a maioría de solicitudes son admitidas, xa que "estamos nunha sociedade na que quen quere estar na Igrexa está e quen non quere non o está".
A este respecto, asegurou que aínda que "quen o piden téñeno moi claro", adóitaselles citar, aínda que non está obrigados a acudir. "A Conferencia Episcopal dinos que, na medida do posible, intentemos manter entrevistas", explicou Temperán. Só unha minoría acepta a invitación e a maior parte prefire, unha vez entregada a solicitude certificada, continuar a tramitación sen manter un contacto directo.
O chanceler do arcebispado galego explicou que o proceso para apostatar é sinxelo, xa que é suficiente con entregar un escrito no que se solicite a vontade de abandonar a fe cristiá e acompañalo dunha fotocopia do DNI. Cando o escrito chega ao rexistro, envíase un acuso de recibo ao solicitante e invítaselle a "dialogar" nunha reunión. Unha vez que a persoa responde ao acuso de recibo, e independentemente de que acepte ou non a entrevista, comunícaselle á parroquia onde esta foi bautizada que cancele os datos.
Segundo aclarou, os libros de bautismo, como actas que son, "non se poden alterar por lei", polo que, no canto de destruír os datos faise unha modificación neles, a fin de actualizalos e explicitar que a persoa deixou formalmente a fe católica. En canto á axilidade coa que se realizan as tramitacións, Temperán explicou que se intenta responder o máis rápido posible" xa que no rexistro entran "multitude de solicitudes" de todo tipo e non só apostasías.
Trabas
Pola súa banda, o responsábel do colectivo Apostasia.es, Albert Villanova, asegurou que existen casos en que os obispados impoñen "trabas" aos solicitantes á hora de cancelar os datos mediante o método civil e "intentan forzar a seguir o método canónico" que require maior documentación que a solicitude e a fotocopia do DNI. Ante estas situacións, o colectivo recomenda presentar unha reclamación ante a Axencia Española de Protección de Datos posto que todas as resolucións emitidas por este organismo deron a razón ao solicitante.
Así, o Arcebispado de Santiago ata 2007 "só atendía as solicitudes de cancelación de datos despois de que se acudiu á Axencia". Con todo, despois de que esta emita 8 resolucións contrarias, "na actualidade atenden sen pór ningunha traba", explicou. Ademais, precisou que nos obispados de Lugo, Ourense e Tui Vigo impóñense requisitos adicionais como que a fotocopia do DNI sexa autentificada ante notario ou que se achegue a partida de nacemento. Por iso, existe unha resolución da Axencia de Protección de Datos contraria a estas prácticas no caso de Lugo, outra no de Ourense e 12 no de Tui-Vigo.
Pola súa banda, o vigairo xeral da Diocese de Tui-Vigo, Jesús Gago, asegurou que este proceso documental, "necesita ser rigoroso, posto que ten as súas consecuencias" para quen o solicita e, por iso, asegurou que, cando a información achegada pola persoa non é suficiente para atopalos nos libros bautismales, pídese documentación adicional, como a partida de bautismo. "Non se nega a solicitude a ninguén, o que pasa é que se non se dan datas e non se atopa constancia desa persoa, pídeselle a partida de bautismo", recalcou. "A apostasía é unha opción persoal" polo que asegurou que a Igrexa "respecta" a quen toman esa decisión.
Y con todo, la Iglesia sigue teniendo muchísimos más fieles que la CIG y el BNG juntos...ambos igualmente mantenidos por el presupuesto público, a pesar de luchar en contra de los gallegos.
La Iglesia Católica ha lanzado una feroz (incluso podríamos decir que encarnizada) batalla en todos los frentes en su intento de mantenerse (incluso podríamos decir que de perpetuarse) instalada en sus ventajosas y, a todas luces, injustificables posiciones de influencia (incluso podríamos decir que de dominio) tanto en el ámbito social como en el económico o en el político.
Reacia a perder su privilegiado estatus, no duda en emplearse a fondo valiéndose de todas las armas a su alcance (desde el púlpito hasta los medios de comunicación que controla, pasando por todo tipo de asociaciones afines, tanto académicas como sociales, económicas o políticas) para conseguir que su particular y privativo punto de vista (no entro si bueno o si malo) continúe dictando, como así lo ha venido haciendo durante siglos, no sólo el guión a seguir y las escenas a interpretar, sino también el como seguir dicho guión y el como interpretar dichas escenas, otorgándose, unilateralmente, el papel de guionista y director de nuestras vidas.
No escamotea medios en su lucha (quizás batalla, quizás guerra) por mantener el estatus confesional (por lo menos para-confesional) del estado y de sus instituciones. Por seguir sirviéndose del sistema educativo público para continuar haciendo proselitismo de su fe y de su doctrina. Por continuar recibiendo del estado ingentes cantidades de dinero público para la financiación de sus actividades privadas y para su propio sostenimiento.
Por ello, los que creemos firmemente en la absoluta independencia del estado y de sus instituciones frente a cualquier iglesia, religión, credo o fe, debemos mantenernos firmes en la defensa del principio irrenunciable de la laicidad y aconfesionalidad del estado y de la no ingerencia de iglesia, religión, credo, fe o grupo de presión religioso alguno en la toma de decisiones por parte de los organismos públicos, en la elaboración de las leyes y en la aplicación de las mismas. No debemos consentir la utilización de las instituciones o servicios públicos para la divulgación o la difusión de sus doctrinas y creencias. Y, sobre todo, debemos impedir que se destinen dineros públicos para el sostenimiento y/o financiación de entidades que, por muy importantes y representativas que sean, no dejan de ser sociedades privadas.
Partiendo, abiertamente y sin ambigüedades, del reconocimiento del derecho que le asiste a la Iglesia Católica y a cualquier otra iglesia, religión, credo o fe a practicar su culto, a preservar sus tradiciones, a vivir conforme a sus creencias y convicciones y a difundir y a enseñar su doctrina y sus principios sin ningún tipo de trabas, cortapisas o restricciones (todo ello, obviamente, dentro de la legalidad), reclamo, con igual o mayor énfasis, el derecho que nos asiste a todos y a cada uno de nosotros a vivir y a educar a nuestros hijos conforme a nuestras propias creencias y convicciones, sin dictados ni imposiciones, sin trabas, cortapisas o restricciones.
Nadie, nadie pude servirse, ni utilizar, ni apoyarse en el estado, sus instituciones o sus dineros para algo que solo afecta al campo de las creencias o convicciones personales. Y nunca, nunca, desde el estado o desde sus instituciones se debe de intentar mediatizar o fiscalizar, intervenir o inmiscuirse, en algo que solo afecta al campo de las creencias o convicciones personales.
AGORA_APOSTATA
punto de encuentro, discusión y debate sobre laicidad y apostasía
http://es.geocities.com/agora_...
Gaviotero,tio,eres un grande.
Sempre andas a voltas co teu "humor ácido" pero esta vez co de "sigue teniendo más fieles que el BNG y la CIGA juntos" superácheste.
Ou un primo chistoso che colleu a conta e quere humillarte ou eu non creo que sexas o de sempre..
Se crera no teu Deus(ese que é moito máis poderoso que os líderes do BNG e da CIGA xuntos) rezaría por ti,e polo teu humor,non nos abandones nunca
Para quen queira apostatar deixo unha ligazón moi interesante, onde se nos di que hai que facer para apostatar e tamén contén modelos de documentos para a concelación dos datos. É unha magua que por agora so estea en español. Saludos
http://www.apostasia.es/