Vieiros

Xa son tres os galegos que gañaron a Volta a Cataluña (unha das roldas de máis prestixio e tradición da península). Este domingo foi Gustavo César Veloso; hai vinte e dous anos, Álvaro Pino; e 61 anos antes xusto, en 1947, gañábaa Emilio Rodríguez. O segundo dos irmáns Rodríguez volvería repetir vitoria o ano seguinte.

Dous destes homes chegaban xuntos este domingo á noite a Labacolla: Pino e Veloso (acompañados do resto de corredores e equipo do KGZ). Abrazáronse aos familiares e amigos e abriron unha botella de cava. Veloso viña de sorprender a todo o mundo, co seu nome pouco coñecido e a súa forza. Ninguén desconfiaba dese tal Veloso, mais na última tirada da 88 edición da rolda catalá meteu no peto a vitoria. Cando subira, poucas horas antes, enriba da bici, por primeira vez ese día, nin pensara en gañar. Agora está un pouco abraiado polas chamadas que recibe ("levo horas ao teléfono"), mentres contesta unha e outra vez a pregunta que lle fixo todo o mundo, "como te sentiches?": "aínda non o sei!".

Comezou a andar na bici aos 18 anos. Antes xa tiña probado unha chea de deportes pero o ciclismo, aínda que se lle facía duro, gustoulle de veras. Saía co Club Cicloturista de Vilagarcía os domingos. Daquela comezou a competir (cousa que tamén lle gusta abondo) e a meterse "máis en serio".

Defínese como un corredor "bastante completo", a pesar de non ser un gañador na montaña ou na contrarreloxo, deféndese ben nos dous terreos. Non lle van as etapas rompepernas, pero se se lle dan ben, pode que todo saia redondo, como desta volta.

Vieiros: E eis a pregunta: Como se sentiu gañando unha rolda coma esta, e ademais dando a sorpresa na última tirada?
Gustavo César Veloso: Sempre sabe ben unha vitoria, pero cando se consegue no último momento é, se cadra, máis emocionante. Agora estoume dando de conta da importancia que tivo o que fixen (paso horas ao teléfono explicándoo!), mais estou aínda nunha nube.

Os seus compañeiros de equipo téñeno definido como un ciclista pouco ambicioso? Como o ve vostede?
Non é que sexa pouco ambicioso. O que ocorre é que sempre teño claro cando estou ben para correr para min, e cando non o estou, axudo aos compañeiros que teñan posibilidades de facer unha boa carreira. É cando estou ben cando corro de xeito ambicioso.

Cada ciclista ten o seu xeito de actuar, ben distinto dos máis. Hai quen, ao mellor sen crer que ten posibilidades, sabendo que non está ben, corre para el e dá o 40 ou o 50 por cento. Isto a min non me chega e prefiro facer todo o traballo para un compañeiro. Síntome máis realizado.

Despois deste moi bo comezo de tempada do equipo ciclista profesional galego, que lle queda ao KGZ?
O ano pasado xa deixamos o listón bastante alto, coa quinta posición de Ezequiel Mosquera (a terceira entre os ciclistas estatais) na 'Vuelta a España'. Agora obxectivo sería terminar no podio ou gañar unha etapa nesta rolda. Isto xa é moitísimo. Non todos os equipos, no seu segundo ano como profesionais, poden dicir que gañaron, no que vai de tempada, varias etapas na Volta ao País Vasco, a Volta a Turquía, a rolda catalá... ou quedar case sempre nos dez primeiros portos en algunhas competicións.

E que lle queda a vostede por facer esta tempada?
Non o sei moi ben... Se cadra facer un bo Campionato de España de contrarreloxo e de estrada. E tamén facer unha boa 'Vuelta a España'.