Vieiros

Foron despois trinta e seis anos de ditadura uniforme –e de uniformes-, trinta e seis anos pisando a memoria dos bos e xenerosos, dos nosos irmáns e as nosas irmás. Trinta e seis anos de sangue sobre silenzo (grazas Brais, poeta) nos que as vítimas eran culpábeis de non poder acusar aos asasinos, de non poder deixar rapidamente a terra até que a xustiza ocupara o seu lugar; trinta e seis anos de resistencia nos montes cómplices, nos bares e nos adentros.

1975, morre o espectro do monstro levando a lousa de miles de nomes asasinados, morre e deixa en herdanza a súa última orde perversa: A TRANSICIÓN.Definámola: dise do sistema político inventado para converter aos verdugos en inocentes e as vítimas en inexistentes. Tamén é aquel sistema político que os españois teiman en chamar democracia porque cada catro anos reparten papeliños para o sorteo do goberno entre dous.

Pasaron outros trinta a anos e a memoria silenciada saíu da toba. Saíu exhumando cadáveres, facendo homenaxes na Volta dos Nove, na Ponte do Barco de Pedra, xuntando testemuñas nos libros de historia; saíu a memoria en Verbo Xido, nos Estudos Miñoranos, na Revista Murguía... e saíu para espertar de novo ao monstro que durmía nun sono de tranquilidade. O monstro fora “democrático” mentres non lle pediron contas, mentres os seus asasinados non tiveron nome, pero agora reacciona e logra a complicidade do poder xudicial (nada novo) da súa democracia para encausar a aqueles que din a verdade. O historiador Dionisio Pereira culpábel de dicir a verdade, os asasinados culpábeis de ter sido vítimas, os asasinos protexidos pola fe e a xustiza.

Porén a memoria resiste en nós, e as Redesescarlata teceron en Cerdedo unha malla de memoria dándolle o IV Premio Vidal Bolaño ao historiador Dionisio Pereira e á Asociación Verbo Xido. Patria da memoria, sempre.