NO ANDAIME
Se hai xustiza, que haxa indulto
Nestes casos, cando a realidade bate coa lei, a miúdo non é a realidade a que se equivoca: é a lei a errada. A loita en favor dos tres do Eixo é un exemplo de loita fronte a xustiza inxusta e as leis reviradas que se volven contra os inocentes.
O primeiro erro, hai dez anos, leva a sinatura de Fomento, o ministerio falta á súa palabra (sóalles o detalle?) e dun día para o outro ábrese o carril que se comprometeran a manter pechado até facer na estrada as obras que garantiran a seguridade dos veciños. Logo, a administración envía os furgóns policiais contra unha manifestación pacífica. A continuación, un axente con pouca paciencia e dubidoso criterio teima en deter un rapaz de trece anos que na calor do momento non pasara de insultalo. Poden ler o resto en Vieiros, que se resume en castigo tan pretendidamente exemplar como innecesario, na práctica: escarmento gratuíto e inútil.
As mesmas burocracias da legalidade que parecen non ser capaces de actuar contra as irregularidades que asolagan a actualidade diaria, aparecen lixeiras e parasitarias para amargárenlle a existencia a xente de ben e levar á cadea aos que non teñen culpa, poñamos por caso, un fontaneiro, un chofer e un libreiro que coma ducias de seus veciños, se botarán á rúa coa razón da súa parte.
Dicía un meu profesor que, daquela que aínda eramos inxenuos, non esquecésemos que o Dereito debía deixar que fose a sociedade quen o guiase un pedazo por diante, encarreirando os requirimentos que o conxunto do sentidiño fose capaz de esixirlle. E porén, velaí como, unha vez máis, é a atravesada touza do Dereito a que impón os pasos.
Dezaseis ministros e un presidente do goberno español sentaron hai xa días como cada venres en Consello. Na mesa, e entre a designación de embaixador no Sultanato de Omán e revisión do estatus da delegación murciana do Colexio de Decoradores, non tiveron tempo de tratar o indulto ao que xa rexeitarán botarlle sinatura antes. Un indulto que evitaría que tres cidadáns sen culpa entrasen no cárcere este martes. A petición de milleiros de composteláns e o aval da maioría de edís da cidade no favor de Simón, Xosé e Xesús non conseguiu que atendesen os que tiñan que atender.
Cada peso de multa que xa lles espremeron aos veciños e cada día inxusto que sexan obrigados a permaneceren presos, serán mancheas de lexitimidade que perderán os que teñen o deber de escoitar as nosas voces, e non escoitan. Lexitimidade que perden aos ollos de todos nós.
Esta loita é unha loita de todos. Se hai xustiza, que haxa indulto.
Comentarios (4)
non coñezo a fondo o tema e non quixera pecar de falabarato, pero a idea que teño do feito é que foron os gobernantes quen non cumpliron os compromisos ( coma sempre, por outra banda ) e abriron un carril sen consenso ca cidadanía. os veciños concentráronse e o señor gobernador civil da época mandou á garda pretoriana en forma de antidisturbios a repoñer a libre circulación de persoas e mercadurías, como lles gosta decir a estes liberales máis ben rancios, cecais sen decatarse que, como ben se sabe no resto dos fogares, estes esforzados gardiáns da orde e o progreso teñen por costume utilizar métodos pouco estimulantes para convencer as comunidades levantiscas.
é o de sempre. cegados polo poder e pola presión do cargo e sopoñendo sempre que o contribuinte porá o lombo humildemente antes de romper filas e meterse na casa rosmando ( os galegos de choiva e calma, que decía miguel hernández ), os responsables políticos encirran as súas huestes de desertores do arado contra o mesmo pobo que os lexitima. desta volta, xa digo que non coñezo os pormenores, un de eses ( hum, cómo chamarlle para que nengún membro da maxistratura poida tentar aplicarme a lei antiterrorista? ), un de esos empecinados e celosos gardiáns da divina devoción, víuse perxudicado pola trifulca e sufriu severas lesións, lesións que o colectivo policial parece ser está preparado para infrinxir pola xenerosidade de deus e no ollo de inmigrantes de cañada real pero non para padecer en carne propia.
ahora, o dereito civil ven a condenar a ultraxe do indefenso axente, quizás por considerar que os do eixo se ensañaron en demasía con este pobre cidadán que o cabo soio cumplía co seu penoso labor, anque a mín dame que os condenan por non ser máis mansos e non terse deixado mallar a pracer. por que si o exemplo cunde ( e eu no fondo así o espero ) e a poboación se volve máis fera ( e leda, que decía ferrín ), toda esta caterva de cans de presa ( políticos, leguleyos e forzas de choque )van te que bregar de moito carallo para manter o pelo engominado os domingos de pascua e resurrección.
O indulto non é a millor saída CANDO UNH LEI É INXUSTA. O indicado é derogala e por outra ben no seu lugar.
Mais cando NON HAI PERSPECTIVA DE CAMBIO NAS LEISES, que non a vexo por ningures, tanto nestes coma en outros moitos casos, eu tamén me sumo á petición.
Sempre é um prazer ler artigos como este, bem argumentados. E sempre é um prazer ler os artigos tão bem feitos que redige o senhor Noguerol.
No entanto, poderia dizer-se que este é um artigo retórico, já que, como se diz das perguntas retóricas, a resposta já vai dada no enunciado, concretamente na sua primeira palavra, "SE".
Porque "SE" há justiça, realmente HAVERÁ indulto. Porém, "SE" NÃO há justiça, não o haverá. Do mesmo jeito, "SE" nos remetermos para outros casos (policiais indultados em Vigo após factos gravíssimos e criminosos como o sequestro e a tortura), as esperanças caem ao chão como a saraiva: de forma fria e contundente.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Roberto Noguerol
Roberto Noguerol naceu en Chantada en 1976. Entre outros contos ínfimos insiste en que naceu en tempo de cereixas ao pé da ribeira do Miño, aínda que recoñece que a liberdade sabe a mar. É Xefe de Redacción de Vieiros. No blogomillo está no andaime.
Desde o Mundo para Galiza (02/02/2007)
E vostede que faría co seu millón de euros? (02/11/2006)
Comisión de escenificación (16/10/2006)
Levando os cabalos a beberen á pía de auga bieita de San Pedro (31/03/2006)
Entre a terapia e a realidade (25/03/2004)
Máis opinións
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto