Xa pasou o proceso eleitoral e o nacionalismo galego, ou cando menos a parte maioritaria que é que ten posibilidades de obter representación nas institucións, coida que acadou un bo resultado, mesmo a militancia máis crítica respira cunha certa tranquilidade xa que as previsións non eran demasiado boas. Aínda que é unha leitura optimista dos resultados ten unha base real, se analizamos exclusivamente o momento e o reducimos todo ao institucional e mediático, porque nos últimos procesos sempre se baixou e houbo máis unha vez, porén agravada, unha tendencia moi dominante a polarizar o debate entre ás dúas grandes opcións neoliberais: Partido Popular e Partido Socialista Obrero Español. Asemade, os partidos nacionalistas estancáronse ou perderon representación, mesmo nas nacións periféricas do Estado que se consideran como moi consolidadas e se toman como exemplo do que facer na vía político institucional.
Tampouco se pode ignorar que nestas eleicións o marco dominante aínda é o do medre da economía (moi alto durante anos, en comparanza co entorno), tamén a xeración de emprego. E, malia que xa se deran os primeiros atrancos, e sexan moitas as voces que anuncian a recesión, seus efectos máis negativos non se notan polo dagora na sociedade. Aproveitando este novo contexto a dereita fixo moito énfase no discurso económico, mais o certo é que non foi quen de convencer como alternativa, máxime cunha socialdemocracia seguindo de perto o seu discurso ideolóxico. O nacionalismo con presenza institucional non tivo pra este tema un discurso propio, en ningunha das nacións periféricas. Nomeadamente, en Galiza recoñecía a crise porén restáballe importancia, cando menos publicamente, se cadra pensando inocentemente que deste xeito dáballe confianza aos consumidores e investidores afastando os efectos máis perversos. Seguramente pesa moito máis nestas consideracións a súa condición de forza xestora do existente, neste intre histórico, que a necesidade de amosar as limitacións do modelo territorial e social imperante, na procura dunha ruptura.
A globalización neoliberal esmaga ás nacións dependentes
Se analizamos o período de expansión da economía da última década no Estado español podemos ver que foi un tempo no que os nacionalismos periféricos se debilitaron. Ser español converteuse no imaxinario colectivo en sinónimo de poder, de crecemento, de cultura e identidade que formaban parte dos que mandaban no mundo. E isto engaiolou a moitos, que buscaron na asimilación incorporarse ao clube dos gañadores. Porén tamén favoreceu esta situación á actitude de moitas organizacións, dirixentes e militantes que se deixaron arrastrar pola tendencia ideolóxica dominante, no millor dos casos pensaron que isto ía pra moito tempo, esperar a momentos millores aínda lonxanos, ou que era definitivo e que había que salvar o que se podía. A postura dos medios de comunicación de masas, maioritariamente comprometidos co españolismo e a estratificación social, fixeron o resto. Tampouco o ensino foi alleo a esta tendencia, malia todos esforzos realizados, por exemplo en materia lingüística.
Podemos engadir a este escenario a queda do chamado socialismo real, os avanzos tecnolóxicos ao servizo do imperialismo, etc, aínda que non faltaron no período revoltas e protestas contra o sistema imperante, por recolonizador e sustentador da inxustiza social. Ademais, deuse a contradición de que o nacionalismo gañou peso eleitoral, e ía xestionar nas institucións –o millor posíbel ao servizo do povo- o que a medio prazo é, pola súa propia natureza, se non hai cambios radicais (na correlación de forzas e no modelo), o camiño da súa derrota, non só estratéxica senón mesmo identitaria.
Asemade, esta etapa xerou unha fenda nas organizacións nacionalistas. Mentres que as ligadas ás institucións intentaban xestionar ben o modelo, mesmo coa boa intención de eliminar as arestas máis agresivas e coa máxima entrega, aquelas que representaban os intereses da base mantiñan a contestación social fronte a un sistema que, como xa dixen, en esencia dá pulo á explotación social e á destrución das identidades dependentes ou moi débiles. A dobre militancia e as relacións históricas xeraron confusión fronte ao novo contexto, aínda que tamén axudou a evitar unha ruptura entre o concreto e o institucional que tería sido negativa, xa que o momento alenta posturas que dan folgos ao illamento dos movementos sociais da loita política, iso de “todos son iguais”, sen ofertar alternativas superadoras viábeis e que dean pulo ao poder popular na construción dun novo bloque histórico hexemónico. Estas contradicións non fican no pasado e terán que se solucionar dun xeito positivo pra conseguir a liberación nacional e social deste país. E, cómpre dicilo, aínda que dependerá do contexto, da práctica social e política, sen reflexión e análise non será doado que se acade superar estas eivas (por suposto, cunha análise sempre afastada de calquera subxectivismo).
Os luscos e fuscos da crise
Malia que a crise só é inmobiliaria pra algúns, todo indica que en realidade é moito máis profunda e de maior dimensión que a simplemente económica. Estamos diante dunha crise do sistema, que os máis optimistas coidan que se resolverá con rectificacións e un novo modelo. E os máis pesimistas, desde o punto de vista das clases subordinadas, coidan que máis unha vez o capitalismo será capaz de canear sen mudar os alicerces esenciais do sistema: explotación das maiorías sociais, avaricia e individualismo. Claro que desde o pesimismo non hai nada que facer, só resta xestionar menos agresivamente o sistema ou ir pra casa. É moi cedo pra saber cal será o futuro escenario, en todo caso dependerá moito da correlación de forzas, do atrevemento, da teimosía e da oportunidade política, ou sexa: dunha práctica de masas e dunha estratexia correcta.
Como dicía antes, a crise non só é económica ¡tamén é cultural!. A sociedade, a xente, está orfa de identidade en moitas partes do mundo, só vive o presente sen ilusión e sacralizando as novas tecnoloxías, mesmo pra fuxir da dura realidade cotiá, pra alén de que estas lle sirvan pra se comunicar, formarse e informarse, dun xeito máis eficiente e profundo. O control sobre o ideolóxico, sobre a formación da conciencia social, acadou neste período de globalización neoliberal a máxima alienación. O control sobre os medios de información e formación de masas é total por parte do imperialismo –do que participa o Estado español-, e sumase á hexemonía militar e das finanzas, etc. Daquela, mentres medrou a explotación laboral en todo o mundo –máis nos países dependentes e periféricos-, e aumentou a dualidade e estratificación social, a un tempo afortalouse a hexemonía da ideoloxía dominante.
A protesta social, malia non devecer neste período, mesmo a máis radical fíxose conxuntural e táctica, é dicir pouco perigosa pra o sistema imperante, por máis que lesione ao partido no poder. Ademais, por mor deste control das clases hexemónicas sobre os medios de comunicación de masas, a mobilización das clases populares perdeu capacidade de chegar pra alén do lugar onde se produce, manterse no tempo, e xerar simpatía e dar folgos a un medre da conciencia crítica pra alén de onde acontecen os feitos. Por isto, o debate no eido das ideas, a formación e a información, teñen unha importancia fundamental neste período, mesmo pras organizacións sociais de base, ¡non entendelo é hipotecar a construción dunha nova hexemonía!.
A crise actual ten asemade unha importante dimensión económica e de sustentabilidade. O esgotamento das enerxías fósiles e seica tamén dos metais, así como os graves problemas ecolóxicos, non son atrancos conxunturais e que se podan resolver con pequenas rectificacións. A civilización do automóbil, a sacralización do individualismo, chegou ao seu fin. A ocupación imperial de Iraq e Afganistán consumen aos Estados Unidos, porén tamén a Unión Europea está entrampada. O ascenso de China e India son irreversíbeis, por mor da avaricia do imperialismo que os converteu nos seus talleres, e isto con todas as súas contradicións muda a correlación de forzas e pluraliza (e crea fisuras) nas clases dominantes a nivel internacional, mesmo hoxe no contexto da globalización neoliberal. Neste marco hai experiencias alternativas que desexan superar o neoliberalismo, sobre todo na América Latina, que aínda que tarden en se consolidar e teñan avances e retrocesos (e contradicións no interno), significan un centro de referencia e ruptura co modelo imperante; que non se pode nen debe ignorar, e que compre apoiar. Estamos diante dunha crise profunda, a máis importante da historia moderna, aínda que isto non queira dicir que o capitalismo vai caer polo seu propio peso, ou que a crise non se escenifique no tempo con avances e retrocesos, mesmo que o imperialismo non utilice mecanismos moito máis represivos (tanto externos como internos) pra manter a centralización e concentración da riqueza. Abonda pra vermos isto as medidas tanto governativas como xudiciais contra as protestas sociais e laborais en Galiza, ou unha postura militar intervencionista (seica preventiva) en todos os lugares do mundo onde hai interese por acaparar materias primas ou produtos enerxéticos.
Claro que a crise, ademais de dar a razón aos que veñen denunciando as limitacións e barbaridades do sistema, das actuacións imperiais, tamén ten amarguras pra toda a sociedade, e moi especialmente pra os máis débiles, xa que as clases dominantes intentaran que estas paguen máis unha vez os pratos rotos. No caso concreto do Estado español, moitos ficarán entrampados pola adquisición de vivendas a prezos esaxerados, a destrución de emprego atinxirá a colectivos como os inmigrantes, as mulleres e a mocidade, porén tamén aos menos cualificados laboralmente, nomeadamente aqueles que proceden bo ámbito rural. Frear estes efectos perversos, converter a potencialidade da protesta que pode orixinar en cambios radicais e superadores do sistema dependerá da iniciativa e coherencia das forzas que procuran a liberación nacional e social, tanto en Galiza como no resto das nacións do Estado español.
Estratexias de acumulación pra un novo escenario
O portavoz do nacionalismo frontista afirmou, despois destas eleicións, que agora nace unha nova organización, sentíndose avalado polos resultados pra deixar atrás o pasado. Porén mesmo recoñecendo que se mantiveron dous deputados, os resultados son inferiores aos de fai oito anos, tanto en votos, como en porcentaxe, como no número de deputados conseguidos. Non é pra cantar vitoria, nen pra se sentir gañadores. O novo frontismo anunciado todo indica que máis unha vez mira cara o pasado, inmediato porén pasado ao fin e ao cabo. Ignora ou agocha que a globalización e o crecemento xa é historia, que está nunha profunda crise (faino por motivos ideolóxicos ou de oportunismo ou por táctica?...), que a moderación política non pode acompañar ao ascenso da protesta social, e moito menos aproveitar seus efectos políticos. Ademais os socialdemócratas –españolistas- aumentan as distancias, pérdese peso nas cidades, que sempre terminan arrastrando ás zonas rurais en termos de futuro. Gañouse tempo, non pra se dobregar ao sistema senón pra rectificar e entender o mañá, pra aproveitar as experiencias de governo, pra mobilizar e tensionar á sociedade, xerar a polémica, mudar as conciencias.
Sempre é millor analizar e construír desde unha base sólida, é máis difícil e moitas veces imposíbel desde a derrota. Daquela que este sexa un bo intre pra análise, pra rectificar o necesario. Polo tanto non se pode esquecer tan rápido ou desvalorar, asemade, que vai poucas semáns milleiros de persoas protestaban en Compostela, e antes en varias vilas, por problemas ambientais e doutro tipo, sen que a direción frontista se sumara e recibindo críticas públicas dos manifestantes, malia que unha boa parte das organizacións e persoas presentes son da súa base social.
Por outra banda, a nación mudou abondo neste últimos anos en composición de clase. Un 75% da povoación activa son asalariados ou desempregados, ou sexa: clase traballadora. Aínda excluíndo a aqueles que sendo asalariados están intimamente aliados coas clases dominantes a maioría social da clase traballadora, dentro da povoación activa, é moi ampla, mesmo nos concellos rurais. O núcleo duro dos asalariados e asalariadas, a clase obreira, aqueles que realizan traballos manuais, teñen un peso decisivo, como nunca antes acadaran. Non só son a fración máis explotada senón que ademais son os máis combativos, e os que teñen maior conciencia social. As folgas do metal e construción en Pontevedra, da ITV, da limpeza no concello de Compostela, e unha ringleira de exemplos máis así o confirman. Menten ou pechan os ollos á realidade os que negan esta evidencia, algo que é moi grave cando se fai desde a esquerda e o nacionalismo. Un dado sobre a conflitividade social, o ano pasado houbo 2.800 mobilizacións e protestas públicas no país, ¡oito ao día!. Ademais, por se non chegara, agora, a diferenza de vai uns anos, cando encetou a globalización, a clase obreira sabe, especialmente os mozos e mozas, que mañá será peor que hoxe, que aumentará a explotación e as condicións laborais e os ingresos serán máis ruíns.
Durante o período de crecemento dos últimos anos consolidouse unha alianza entre a clase alta –a burguesía, esencialmente española- e sectores moi amplos das clases medias –especialmente de profesionais e asalariados acomodados- que fragmentou e illou á clase obreira. Unha tendencia que se afortalou coa postura entreguista de sectores da direción –do sindicalismo estatal- e da actitude agresiva dos medios de información de masas. A alianza recreou no imaxinario dun sector das clases medias a ilusión da segunda casa, o iate, varios coches, as vacacións no estranxeiro, e nos altos ingresos como algo normal. As vellas reivindicacións sociais estreitáronse –pra tranquilizar a conciencia dos máis críticos- a atender as situacións de pobreza máis estremas ou situacións radicalizadas; e aos dereitos individuais básicos, negados polo conservadorismo. E pra aqueles que reivindicaban os dereitos nacionais, dun xeito morno ou sen ilusión, chegou con transferir algunhas competencias máis en materia cultural e lingüística –non sempre-. Ademais ¡porque non! –pensaron os colonizadores máis lucidos- xa que a globalización faría de apisoadora, estas cesións non impedirían a asimilación, e a efectos prácticos actuarían como a máis efectiva anestesia. A crise económica –e cultural- desestabilizará esta alianza, co tempo e se hai alternativas.
Recompor as alianzas, ou cando menos fracturar o bloque hexemónico actual, é fundamental pra clase obreira galega, e pra avanzar nos dereitos sociais e nacionais. Pra isto compre saír da fábrica, da situación reprego actual, e actuar de xeito ofensivo no eido político, incidir sobre as organizacións ideoloxicamente máis próximas, afastándoas do tacticismo e do oportunismo eleitoral . Non abonda con mobilizar por problemas concretos, nen mesmo facendo unha folga xeral –aínda que sexa un paso adiante moi grande-, se non hai un discurso globalizador, estratéxico. Non se trata de suplantar os partidos e organizacións políticas, que teñen un papel esencial, senón de empurralos ou/e ter unha ampla presenza na súa direción. Só deste xeito os dereitos e intereses da clase obreira estarán garantidos. Dáse o paradoxo de que medrou significativamente a porcentaxe feminina nas candidaturas e direcións dos partidos e organizacións políticas –tan necesaria-, mentres devecía a presenza de militantes da clase obreira ate mínimos históricos, sen que houbese ningunha autocrítica ou vontade de rectificación. É unha tarefa pendente.
Só aumentando o protagonismo da clase obreira a todos os niveis poderase rachar a fenda que existe hoxe entre os partidos e as organizacións sociais, nomeadamente as sindicais. Unha fenda que favorece os intereses do capital, ao restar base militante, especialmente obreira e da xuventude, ás organizacións da esquerda e dos movementos de liberación nacional. E isto notase moito despois das análises e decisións. Non é só un problema dos partidos políticos, senón tamén das organizacións de base, polo que non abonda só con atribuír quen ten máis responsabilidades. Entendo, xa o dixen en moitos máis artigos, que nesta etapa é básica a formación e a información, o coñecemento da historia, da cultura e patrimonio, a ideoloxía. A loita no eido das ideas debe ficar en primeiro plano, mesmo pra manter na conciencia colectiva folgas como as do metal ou da construción, e tirar delas conclusións que contribúan ao saber facer da clase obreira, e moi especialmente dos seus cadros. Os que desprezan ou relativizan a teoría, especialmente aquela que toma como base fundamental a práctica cotiá da organización na que militan, botan pola borda experiencia histórica, capacidade de expansión, e as posibilidades de transformar a realidade a fondo. Os erros non só fican presentes nos partidos políticos, xa que a ideoloxía neoliberal inseriu en todos os poros sociais.
Sen dúbida neste contexto, pra unha organización que se plantexa acumular desde a oposición, mobilizando, así como construír desde certas instancias do poder institucional, ter propostas pra crise que abre un novo período político é moi necesario e urxente. Non é finalidade deste artigo abondar nas propostas concretas senón no marco global e na súa incidencia política e social. Coido que esencialmente as alternativas pasan por dar importantes pasos adiante na soberanía e a redistribución da riqueza, mais tamén nun sistema menos agresivo co medio ambiente. En todo caso nunca ¡nunca! aínda que leve décadas, e o avance sexa máis lento, se pode renunciar ao discurso liberador, aquel que forma a conciencia social e alenta á militancia, o que polo tanto garante a liberación nacional e social. Calquera recomposición da alianza de clases, que teña como cerne á clase obreira, en Galiza, debe partir destes dous alicerces básicos. Non é casual que o sindicalismo nacionalista, visto como moi radical nestes dous aspectos, teña o peso que ten e medre arreo, malia os atrancos e a agresividade patronal e do poder político e xudicial.
Cando analizamos a actual crise económica, o fracaso do neoliberalismo, a maior dependencia e o atraso en relación co entorno, a enxurrada migratoria que se mantén, o aumento da explotación laboral, o dualismo da sociedade e o medre da estratificación, os atrancos á igualdade de xénero, como se esmaga a defensa da identidade nacional, como se torce a cotío a vontade social, a maior represión social e nacional, etc. ollamos que son todos aspectos importantes e relacionados entre si. Daquela, o nacionalismo debe estudar se durante os últimos anos, de auxe neoliberal, se malia a importante presenza nas institucións e acordos de governo, foi quen de avanzar na xeración de conciencia nacional e de clase, se isto serviu pra acumular forzas. Penso que non, malia o inxente traballo institucional e social realizado, facer máis morna a mensaxe e gañar algúns sectores medios da sociedade. Cómpre polo tanto repensar como hai que participar nas institucións, cal debe ser a estratexia e a mensaxe, e cales teñen que ser as relacións entre os cargos e o partido, e entre partido e organizacións sociais. Hai que rematar cos compartimentos estancos e o elitismo, coas visións subxetivas. Fai falla unha análise máis obxectiva, colectiva, compre darlle protagonismo á clase obreira e ás clases populares, rachar cun modelo onde a presión está toda en mans da patronal, e grupos de elite, e a maioría social cercada e sometida a todo tipo de medidas excluíntes e represivas.
A crise, económica e cultural, obriga a estudar o papel do nacionalismo neste novo contexto, non podemos converternos en táboa de salvación dun sistema que nega a nosa identidade colectiva, é socialmente inxusto e cada día máis represivo e elitista. Debemos aproveitar o intre pra aumentar a conciencia de clase e nacionalista, acumular forzas, servíndonos da presenza nas institucións, e forzando desde alí políticas redistributivas, de crecemento sustentábel, e que permitan avanzar cara a liberación. De non facelo, teremos un (bautizado novo) frontismo mirando ao pasado neoliberal, que a algúns pódelles parecer moderno, por problemas de idade e tempo histórico, porén trátase de algo obsoleto, fracasado, imposto pola ideoloxía dominante, empurrado polos George Bush, Tony Blair, Sarkozy, Zapatero,... A Globalización neoliberal é un modelo socioeconómico, cultural, que elevou ao seu máximo grao a explotación e a opresión imperialista, a colonización. Un modelo noxento, agresivo coa humanidade e o ecosistema, que nunca se debeu poñer en práctica.
A crise significa unha conmoción social, un marco de cuestionamento profundo da realidade e da ideoloxía dominante, pódese resolver a prol da clase traballadora e da xustiza social ou máis unha vez rematar en frustación e un reaxuste a prol dos intereses das clases dominantes. Que sexa dun xeito ou doutro dependerá sobre todo do papel das organizacións sociais e políticas que en Galiza loitan pola liberación nacional e social. Como se actúe no eido institucional será chave, xa que máis que nunca fai falla coherencia e atrevemento. De non ser así, perderanse oportunidades e medios, e as clases populares procurarán exclusivamente na rúa saídas á explotación e á opresión.
Se Quintana din, como recolle o artigo que "despois destas eleicións, que agora nace unha nova organización, sentíndose avalado polos resultados pra deixar atrás o pasado."
Temos que ver cál é esa nova organizacion, que politica tén, e se serve ou non para facer avanzar a clase traballadora e os sectores populares.
E esa "nova organizacion" "nace" cunha alianza estratexica coa burguesia catalana e basca, Galeuscat, cun programa politico que se reduce a "esperar a chamada de ZP" para "presionalo" e que fai parte dun goberno, o bipartito, profundamente neoliberal -como o demostra a manifestacion do 17F- e centralista -as recentes declaracions de Touriño avalando o "biliguismo"-
Esta é a nova organizacion que xurde. E nela non caben os dirixentes da CIG, os activistas das ducias de Plataformas que foron a manifestacion do 17F, as mulleres que loitan por un aborto libre e gratuito a cargo da Seguridade Social, etc.
Non caben, porque no mesmo coche non poden ir os Artuos Mas, os Ibarreches, os Touriños e os ZPs, e os que loita contra eles.
Os dirixentes como Mera, Alcantara, etc., teñen que optar: ou se comeza a construir unha alternativa de esquerdas, onde caiban todos os que loita contra o neoliberalismo e o estado español, ou claudican as forzas da dereita ou as de "progreso".
Non se pode nadar e garda-la roupa.
Concordo nalgo com Mera, o Bloco está a perder a conexom coas suas bases sociais, baixa nas cidades, que marcan a tendencia de futuro, e sobe no rural, mais afectado por dinámicas clientelares que ja começa a gerar o amigo Quintana com o sistema galego de benestar, etc.
Infelizmente isto vai coadjuvar a consolidaçom e crescimento dos grupos à esquerda do Bloco que defendem o uso da violência.
Se o Bloco traiçoa à sua base e pasa a depender eleitoralmente dos favores que reparte desde o poder terá os dias contados quando mude o ciclo e se veja apartado do poder.
Tem que ser outra força política nacionalista de centro e nom o bloco o que achege o nacionalismo galego a outros sectores sociais, se o BNG perde o seu posicionamento tradicional nom so nom vai conseguir atrair outro tipo de eleitorado que nom se traga que o Bloco nom seja de esquerdas senom que vai ir perdendo o apoio das suas bases.
99% dacordo co señor Mera, como de costume. O que me parece unha adiviña complicada é a de explicar entón qué fai vostede nun partido coma o Bloque, que xa fai tempo que deixou de ser ese partido que foi. Porque non é que se tope hoxe nunha disxuntiva entre o reformismo máis vendido e a resistencia: é que xa fai anos que escolleu o seu camiño, anque lle custe entender iso a sectores das súas bases -alén da normal reticéncia a rachar cunha organización na que se leva anos traballando, na que invertiu un moito, e cunha forte identificación emocional-. Vostede, que tan ben cita a historia, non será cego á historia dos movementos obreiros e as súas inauditas traizóns (como os partidos socialistas no 1914) aos seus programas e proxectos con tal de 'adaptarse' á realidade e riscar algunhas parceliñas de poder real, que sempre senta mellor que a seguridade moral e o convencimento de ter razón (cousa que se deixa para os intelectuais e para as épocas en que se está na oposición).
O dito. Debería estar vostede a montar unha nova organización, porque a vella xa abandonou ese barco moito tempo atrás, alén de demagóxicas proclamas para consumo interno. Igual que o PSOE saca de cando en vez os espantallos da Liberté Egalité Fraternité, puño e cor vermella e a Internacional (malia que Marx xa fose ben aparcado por Felipito González).
Pois si nas listas apenas acceden xa os representantes do nacionalismo sindical, da clase traballadora, e, ademáis, o nacionalismo institucional anda tan lonxe dos intereses da maioría: diga logo o sr. Mera cómo vai cambiar AGORA o partido frontista?
E agora que mesmo acadaron uns resultados, xa en varias probas electorais, manifestamente piores en número de votos, pesie ó "tapuxo ideolóxico" da dirección, cómo poden sentirse LEXITIMADOS PARA NADA?
Vaia unha autocomplacencia, banal e falsaria.
Se alguma economia é esmagada é a USA. e a estrategia de deslocar de USA as empresas industriais, agora é-lhes um tiro na caluga.
As cousas nom som tam simples Sr. Mera
Primeiro, con textos e respostas de hoxe a pasado mañá non hai xeito de se enterar un.
Dous, se Mera pensa que o Governo de Progreso non pratica o neoliberalismo, que se dea un baño... de masas.
Tres, se escoitou a Quintana falar de problematícas sociais algunha vez desde que está no governo, que nolo conte Mera, que será gracioso.
E, final: este Mera foi aaquel que viaxou a China e escrebeu un artigo gaboso co réximen chinese no voceiro da CIG?. Agora de qué nazón explotada fala?, Do Tibet?. Gracioso este liberado sindical.
O certo é que o BNG vai cara a dereita e está a causar non seus "siareiros" unha especie de "desacougo" ó mesmo tempo que de distanciamento do seu electorado máis fiel e mesmo dos seus militantes, estes últimos moitos abandonan perdendo relación có BNG, e quedan aqueles que de sempre tentaron non máis que cotas de poder.
A Esquerda non só debe selo senón que tamén debe demostralo coa sua "praxis".
Por moito poder que o BNG teña, seguemos a estar básicamente como estabamos, socialmente e ideoloxicamente.
Acaso seña polo peso que maioritariamente ten o BNG no seu seo de funcionarios, básicamente mestres e abogados, non digo que esteña mal pero lonxe quedan os tempos en que a clase traballadora era a dominante e polo tanto máis perto da cidadanía e ideolxía de esquerdas.
Seguiremos á agardar que cambie o rumbo.
Assunto: O idioma Galego do Século XXI é o Português de hoje como já o era no século IX. A ortografia (portunhol) que o Estado espanhol nos está a impor é dividir para reinar e neocolonialismo castelhano. Português é Galego normalizado sem os humilhantes “séculos escuros”. Se não fosse estes séculos de opressão do povo galego quem duvidava que hoje a norma escrita do português era naturalmente a mesma que na Galiza? Acabe-se com as enfermidades de nosso idioma e cultura resultantes da opressão.
FACTOS:
Os portugueses são uma parte do povo galego que se tornaram independentes do reino de Leão que na época ocupava a Galiza.
Um grupo de galegos chefiados pelo cidadão Galego Dom Afonso Henriques libertou do reino de Leão parte da antiga Galiza ( a sul do rio Minho) e a essa parte deu-lhe o nome de Reino de Portugal. A sul do rio Minho ficou por libertar uma pequena parte da Galiza que hoje está integrada na Extremadura espanhola. O nome de Portugal há quem diga que foi em homenagem a uma antiga localidade perto da cidade do Porto que se chamava Portos Cale, porém outros historiadores defendem que a palavra é composta de portu (de porto marítimo)e gal (de Galiza). Ou seja o nome Portugal significava o porto de chegadas e partidas da nova Galiza independente a sul do rio Minho e a esperança de desenvolvimento para o povo do novo reino.( Por—GAL).
O cidadão Galego Dom Afonso Henriques tornou-se o primeiro rei de Portugal com a capital na cidade minhota de Guimarães. Só muito mais tarde depois da reconquista de Lisboa aos mouros pelo 1º rei e fundador de Portugal, o Galego Dom Afonso Henriques a capital passou para esta cidade.
Os territórios libertados da antiga Galiza a sul do rio Minho são hoje as seguintes províncias portuguesas: Minho (capital Braga), Trás-os-Montes (capital Bragança),Douro (capital Porto), Beira Alta (capital Guarda), Beira Baixa (capital Castelo Branco), Beira Litoral (capital Coimbra). Pertencia ainda também à antiga Galiza a sul do rio Minho e não foram libertadas uma parte da Extremadura espanhola junto à província portuguesa da Beira Baixa e outra na actual provincia de Salamanca San Felices de los Gallegos.
A palavra “Beira” significava fronteira, à beira dos territórios mouros, ou seja o fim do extremo sul da Nação Galega. Esta verdade Histórica é tão presente que ainda hoje entre portugueses se chama galegos aos portugueses que residem ou nasceram nestas 6 províncias portuguesas.
Depois estes galegos do sul com o nascimento do Reino de Portugal começaram-se a chamar de portugueses de forma a se destinguirem dos outros galegos a norte do rio Minho que continuavam ocupados pelo reino de Leão.
O Galego Dom Afonso Henriques fundador de Portugal começou a reconquistar a sul para lá das “Beiras” as terras ocupadas pelos mouros formando o país moderno de hoje. Aos mouros foram reconquistadas as seguintes províncias portuguesas: Extremadura portuguesa (capital Lisboa), Ribatejo (capital Santarém), Alto Alentejo (capital Évora),Baixo Alentejo (capital Beja)e o bisneto de Dom Afonso Henriques, o rei Dom AfonsoIII reconquistou aos mouros o Algarve (capital Faro). As terras conquistadas eram normalmente povoadas por galegos do norte do rio Minho por falarmos a mesma língua e haver a norte uma grande concentração de população disponível para povoarem terras desabitadas após a reconquista. O rei Dom Fernando de Portugal ainda libertou temporariamente de Castela a Galiza a norte do rio Minho, mas não conseguiu manter. Mais tarde descobriram as ilhas dos Açores e da Madeira desabitadas e povoaram-nas com galegos do norte e do sul do rio Minho.
Por isso portugueses e galegos têm a mesma origem não só linguisticamente como têm a mesma matriz humana. São o mesmo povo original do extremo litoral norte da península ibérica.
A única diferença é que uns mais a norte passaram do domínio do reino de Leão para a colonização castelhana enquanto outros a sul seguiram um destino livre e independente, conservando e aperfeiçoando naturalmente a sua língua e desenvolvimento humano.
Os galegos do sul independentes que entretanto passaram-se a chamar portugueses. Depois de reconquistarem as terras ocupadas pelos mouros na península, expandiram-se mantendo por séculos a soberania em vários territórios do mundo como exemplo:
1- Norte de África: Aguz, Alcácer-Ceguer, Arzila, Azamor, Ceuta (portuguesa desde 1415 cedida a Espanha em 1640 oficializado em 1668.Mantem a bandeira portuguesa do território igual à cidade de Lisboa e o escudo português da época), Mazagão, Mogador, Safim, Agadir, Tânger e Ouadane.
2- África Subsariana: Gana, Senegal, Angola, Guiné, Guiné Equatorial (Portuguesa desde 1471 cedida a Espanha em 1778 em troca com territórios na América do Sul), Benim, Melinde, Mombaça, Moçambique, Quiloa, Arguim, Ilha Ano Bom, Cabinda, Cabo Verde, São Jorge da Mina, Ilha Fernando Pó, Costa do Ouro Portuguesa, Fortaleza de São João Baptista de Ajudá, São Tomé e Príncipe, Socotorá, Zanzibar, Ziguinchor, Ilhas de Ascenção e Santa Helena, Congo, Zâmbia, Camarões, Gâmbia e zimbabwe.
3- Ásia Ocidental: Bahrein, Ormuz, Mascate e Bandar Abbas.
4- Subcontinente Indiano: Canacor, Chaul, Chittagong, Cochim, Cranganor, Ceilão, Laquedivas, Maldivas, Baçaim, Bombaim (Mumbai), Calecute, Hughli, Nagapattinam, Paliacate, Coulão, Salsette, Masulipatão, Mangalore, Singapura, Surate, Thoothukudi, São Tomé de Meliapore e Estado Português da Índia ( Goa, Diu, Damão, Dadrá e Nagar-Aveli).
5- Ásia Oriental: Bante, Flores, Macau, Macassar, Malaca, Molucas, Amboina, Ternate, Tidore, Nagasaki (no Japão cidade fundada pelos portugueses em 1571) e Timor.
6- América do Norte: Terra Nova, Labrador e Nova Escócia.
7- América Central e Sul: Brasil, Barbados, Guiana Francesa e Cisplatina (Actual Uruguai na época portuguesa a capital era Sacramento ,hoje conhecida por Colónia de Sacramento, cidade fundada e povoada tanto por pessoas como até animais domésticos originários do Minho do norte de Portugal).
Estes galegos do sul independentes criaram o maior império global da idade média no mundo. Superior ao castelhano. Por isso hoje são vários os países onde se fala português/galego para além daqueles em que é idioma oficial.
A língua portuguesa que é o galego do século XXI, com mais de 250 milhões de falantes nativos, é a quinta língua mais falada no mundo e a terceira mais falada no mundo ocidental. É o idioma oficial de Portugal, Brasil, Angola, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Moçambique, São Tomé e Príncipe, Macau e Timor-Leste, sendo falada no Ex-Estado Português da Índia (Goa, Damão, Diu e Dadrá e Nagar-Aveli)e Guiné Equatorial (A partir de Dezembro de 2007 língua oficial. O crioulo falado maioritariamente pela população neste país é de base com palavras galegas/portuguesas e não castelhanas). O português tem também estatuto de língua oficial na União Europeia, no Mercosul e na União Africana.
Há ainda por todo o mundo milhões de falantes como em África, América central, Ásia e Oceânia de vários crioulos que usam as palavras portuguesas/galegas embora com fórmulas gramaticais diferentes. São perfeitamente compreensíveis. Isto se deve ao facto da língua portuguesa/galega no momento que estava a ser oprimida nos ”SÉCULOS ESCUROS” na Galiza ser durante os séculos XVI, XVII e XVIII um idioma em grande expansão utilizado no comércio internacional de toda a costa oriental e ocidental de África , Golfo Pérsico, Índia e Ásia incluindo Malásia, Indonésia, China e Japão. A própria língua japonesa tem várias palavras portuguesas/galegas como: capa, copo, vidro, tempero, tapas, tasca, botão, biombo etc. Palavras como obrigado criaram a japonesa “oriagato” para agradecer. A escrita da língua japonesa embora seja feita por sinais foi criada por portugueses. A ortografia foi uma adaptação dos sons das sílabas do idioma português/galego à orientalidade de escrever por símbolos. Cada sinal corresponde a um som que faz uma sílaba constituída por conjunto de uma letra consoante com uma vogal portuguesa/galega ou duas vogais. No abecedário japonês repete-se ciclicamente com as vogais de som portuguesas/galegas “ a, e, i, o, u” mudando em cada ciclo o som da letra consoante ou outra vogal ou só vogal. Na escrita chinesa existem símbolos que representam cousas ou ideias, enquanto os caracteres japoneses referem-se a sons em que cada um é uma sílaba por exemplo: “ta, te, ti, to, tu, ma, me, mi, mo, mu, ia, ie, io, iu, xa, xe, xi, xo, xu, tsa, tse, tsi, tso, tsu etc.. Quem analisar o som dos nomes dos japoneses e palavras verá que são feitas por sílabas com as vogais portuguesas/galegas pronunciadas de forma aberta. Quando os portugueses chegaram ao Japão os japoneses não tinham escrita própria e só os mais cultos escreviam um pouco em chinês. Hoje todos os japoneses escrevem da forma que os portugueses ensinaram e só alguns sabem escrever chinês. Em muitos casos numa frase misturam as duas escritas. Os caracteres chineses são mais compactos e representam ideias enquanto os japoneses são simples e soltos representando sons. Isso é fácil identificar num texto escrito pelos japoneses quando misturam os dois tipos de escrita. Por isso a língua galega/portuguesa não só é a 3ª mais falada no mundo ocidental como é culturalmente muito rica. Vários idiomas da Tailândia, Malásia, Índia e Indonésia têm também palavras portuguesas/galegas.
Há ainda um idioma próprio falado na Malásia, Singapura, Tailândia, Ceilão e Indonésia que se chama Kristang (língua cristã) ou português de Malaca que é constituído por palavras portuguesas/galegas com formas gramaticais diferentes. Existe também o idioma Patuá chinês nessa situação. Há também o Papiam das Caraíbas entre outros. Os portugueses/galegos falam com estas gentes sem dificuldade ao contrário dos castelhanos.
A língua Galega/Portuguesa considera-se com a matriz formada a partir do século IX, como resultado da assimilação do latim vulgar falado pelos conquistadores romanos a partir do século II d.C.
Na península Ibérica foi língua culta mesmo fora dos actuais territórios da Galiza e de Portugal como nos reinos vizinhos de Leão e Castela. Escrevendo em galego/português, por exemplo, o rei castelhano Afonso X o Sábio, as suas "Cantigas de Santa Maria". A sua importância foi tal que se considera a segunda grande literatura durante a Idade Média só depois do Occitano.
Na península Ibérica a língua galega/portuguesa esteve estável e comum a Portugal e Galiza mais de setecentos anos de existência oficial como língua culta e plena, mas as derrotas que os nobres galegos a norte do rio Minho sofreram ao tomar partido pelos bandos perdedores nas guerras pelo poder em finais do séc. XIV e princípios do séc. XV provoca a colonização da nobreza galega e a dominação castelhana, levando à opressão e ao desaparecimento público, oficial, literário e religioso da língua até finais do século XIX na Galiza. São os chamados "Séculos Escuros". A língua galega e povo foram tão mal tratados, escravisados, discriminados e oprimidos pelos castelhanos que a palavra galego durante séculos significou pessoa atrasada e inculta. Ainda hoje no Brasil em algumas regiões se chama a um português atrasado e muito inculto um galego. Na Galiza os galegos durante séculos foram ao máximo explorados materialmente e segregados culturalmente pelos castelhanos. Ainda hoje em Portugal, Brasil e outros países que falam português/galego há as seguintes expressões idiomáticas “ um galego de trabalho”, outra também usual, “trabalha como um galego” outra “ galego é escravo de trabalho”. No passado galego significou escravatura castelhana. Se falarmos de literatura, extraindo poucas normas recentes da RAG o idioma galego “portunhol” que esta instituição escreve e oficializa é igual ao que escrevia o mais grande poeta e escritor português de todos os tempos Luiz Vaz de Camóns. Só que este escritor viveu no século XVI e hoje até o seu próprio nome se escreve na norma actual Luis Vaz de Camões. O povo galego tem de exigir do Estado a sua língua actualizada e não um idioma remendado do português mediaval que porá os galegos numa posição de povo inculto e inferior neste mundo cada vez mais globalizado. É preciso restaurar a língua e não remendá-la por forma a não se tornar um idioma antigo de uma minoria sem qualquer valor de comunicação nem mesmo dentro da Galiza dado a contestação e divisionismo que gera, com o nascimento expontâneo na Galiza de vários movimentos em defesa da língua materna e genuína actualizada..
O galego/português em Portugal, por seu lado, durante este período ("Séculos Escuros") gozou de protecção e desenvolvimento livre, graças ao facto de Portugal ter sido o único território peninsular que ficou fora da colonização e do domínio linguístico castelhano.. A situação de opressão e colonização da língua galega não se limita só aos territórios conhecidos hoje como Galiza e zonas fronteiriças de Zamora, Leão, Astúrias e San Felices de los Gallegos (província de Salamanca). Em plena Extremadura espanhola em duas zonas diferentes o galego tem sido oprimido e colonizado quase à extinção pelo castelhano. Esta realidade histórica é quase desconhecida na Galiza. É que parte desta província espanhola era Galiza, fazia parte da Beira Baixa, era o extremo interior sul. A zona de Cáceres fazia fronteira da Galiza com os territórios mouros antes da criação do reino de Portugal. Era uma zona instável com população galega. Há ainda em separado mais a sul o território de Olivença e seus municípios que estão ocupados ilegalmente por Espanha desde 1817 face ao direito internacional, que sem ter pertencido à antiga Galiza faz parte de uma província portuguesa do Alto Alentejo reconquistada aos mouros e povoada por galegos. O idioma chamado português de Olivença é galego. Os seus habitantes são filhos de galegos/portugueses e não de castelhanos. Por isso hoje há na província espanhola da Extremadura milhares de jovens a estudar a língua portuguesa por saberem que é o idioma dos seus antepassados normalizado e actualizado. Ao contrário do governo da Galiza o da Extremadura espanhola (embora só tenha alguns municípios de origem galega/portuguesa) tem estreitado muito as relações linguísticas, culturais e económicas com Portugal. Não inventa “PORTUNHÓIS”
A Real Academia Galega defende e tenta oficializar que o galego deve ser o português arcaico com algumas polémicas modificações ortograficas impostas pelo poder político e não a nossa língua moderna. A RAG quer acabar com a cultura galega. Em Finesterra há quem fale o melhor português de toda a península. Aqueles que falam melhor galego são os que mais reprovam na disciplina nas escolas do governo. O “portunhol” é um acto de neocolonialismo depois da União Europeia obrigar os Estados membros a reconhecer as línguas regionais. O Estado espanhol está a tentar impor o “portunhol”, um dialecto sem qualquer utilidade como se fosse o galego. É uma manipulação e deturpação da história. Eles (RAG) sabem que o português arcaico não tem condições de se impor no mundo e muito menos o “portunhol” adulterado, isolado, não representa nem é capaz de expressar o pensamento moderno e as evoluções tecnológicas actuais. Trata-se de um dialecto deformado, isolado, criado agora para dividir galegos e defender os interesses do colonizador castelhano que tem pavor em ver uma Galiza descolonizada. Pelo contrário o galego/português genuíno e moderno é uma mais valia para todos os galegos e para a própria Espanha. Os castelhanos não colonialistas aprovam e reconhecem que depois de tantos séculos de opressão de que os galegos foram vítimas dos castelhanos colonialistas o mínimo que o Estado tinha de fazer era ajudar os galegos a recuperarem a língua dos seus pais actualizada e descatelhanizada. O português como puro galego do século XXI. Os galegos passavam a ser bilingues "Hablando" o idioma do colonizador o castelhano e "Falando" a língua dos seus pais o galego/português. Com isso passam a falar com mais de 700 milhões de falantes nativos em todo o mundo. Abrem-se assim as portas para um gigante espaço cultural e comercial num mundo globalizado. Esta é a grande vantagem que os galegos têm em relação às outras línguas minoritárias peninsulares como as catalã e basca. Os Galegos têm como língua materna o 3º idioma ocidental. Os deputados galegos podem falar o galego do século XXI no parlamento Europeu mas não infelizmente no espanhol. Isso é humilhante para um povo que tanto sofreu durante séculos e é a parte pior que existe numa colonização.
Para a recuperação da língua galega oprimida há séculos é imprescindível a transmissão de rádios e televisões portuguesas em canal aberto em toda a Galiza e municípios falantes do galego das Astúrias, Leão, Zamora, San Felices de los Gallegos/ São Félix dos Galegos (província de Salamanca), Olivença e outros municípios da Extremadura espanhola de origem e matriz humana galego/portuguesa. Em entrevista à agência de informação portuguesa Lusa, Emilio Perez Touriño explicou que as "grandes dificuldades" têm a ver com "as limitações do espaço radioeléctrico existente" na Galiza. Haja vontade e determinação política. Tudo o resto é fantasia para adiar o mais possível a restauração da língua galega actualizada normalizada e genuína ao povo galego. Touriño é galego ou troca a sua identidade, renegando as suas origens para agradar aos castelhanos colonialistas? Muitos castelhanos no século XXI ainda são colonialistas e chegam a chamar de anti-patriotas aos galegos que defendem a Galiza, como os deputados que falam no parlamento Europeu em português. Esta é mais uma forma de descriminar e marginalizar os galegos na sua própria terra. Nós galegos temos de saber diferenciar o que é Pátria e o Estado. São duas cousas distintas. A Galiza não só é uma Nação milenária como é a nossa Pátria. A Espanha é o Estado de que dependemos administrativamente. Para um galego ser patriota é pôr em primeiro lugar a Galiza, sua cultura e língua. Não renegar o nosso passado e origens. Não ser patriota é olvidar que se é galego. Galegos e castelhanos têm de viver de mãos dadas e não com os castelhanos com os dois pés em cima dos galegos. Hoje um galego ainda tem que escrever e “hablar” castelhano para ter um emprego na Galiza. Isto é colonialismo do pior. É falta de respeito por um povo e uma Nação.
Na Net é importante que os galegos, tanto empresas como particulares tenham em primeiro lugar a sua página de Web em galego/português normalizado e só depois em castelhano.
É preciso o ensino escolar obrigatório do galego do século XXI e a televisão galega deixar de falar em português arcaico ”portunhol”. O português mediaval não tem qualquer utilidade nos tempos modernos. Os galegos têm o direito de falar a língua dos seus pais actualizada e não de forma mediaval e castelhanizada o “portunhol” como o Estado espanhol através da tv da Galiza e da RAG promove. Não se compreende como alguém com responsabilidades no Estado Espanhol tem receio que os galegos falem a sua língua materna actualizada normalizada e com expressão mundial. A RAG tenta criar um “portunhol” a partir do português mediaval. O “portunhol é uma invenção daqueles que vêem Portugal como uma Galiza livre e temem desesperadamente a aproximação dos povos. Esse “portunhol” morrerá sem expressão e insistir nele é confundir e destruir a cultura galega definitivamente depois de tantos anos de opressão. Não quero deixar de chamar a atenção para a deformação e crime cultural que existe quando se escreve Xunta em vez de Junta. É que em galego/português desde pelo menos o século IX que a letra “J” não tem o mesmo som que em castelhano. Em galego/português a letra “J” tem um som muito semelhante com “X” mas não é bem o mesmo. Esta é uma deformação ortográfica e imprecisa oralmente por se desrespeitar os critérios principais de origem da língua galega. Escrever Junta com “X” representa desconhecimento de como se pronuncia em galego/português a letra “J” que nada tem a ver com o castelhano. O mesmo acontece com “ge” e “gi” em que o som em galego/português é muito parecido com “xe” e ”xi” mas não é totalmente igual. Para fugir do sotaque castelhano não é necessário radicalizar tanto. A RAG devia-se chamar Real Academia Castelhana, porque está a defender os interesses castelhanos de confundir e dividir os galegos.
É fundamental o galego ser actual e normalizado. Os povos só se evoluem bem intelectualmente quando sabem se expressar bem na sua língua materna e não na estrangeira colonizada. Não se consegue expressar bem com um idioma do passado com adulterações neocolonialistas castelhanizadas como o agora inventado “portunhol” para impor a uma Nação milenária. Pelo contrário o galego actual com ortografia normalizada pelo padrão português será o encontro dos galegos com as suas origens e ganham em simultâneo um poderoso meio de comunicação quer a nível cultural como comercial, que ajudará a crescer a Nação Galega neste mundo globalizado. Escrever galego/português dentro da norma dá-lhe uma dimensão mundial e é a única forma de salvá-lo da morte. O português/galego não é um idioma de propriedade de Portugal. São dos 9 países que o adoptaram como oficial e da Região Autónoma de Macau na República Popular da China.
Temos aqui um bom exemplo da China que embora comunista adoptou oficialmente o português numa das suas regiões autónomas ao contrário de Espanha que se diz democrática e está a inventar o “portunhol” para que a Região Autónoma da Galiza não tenha como oficial a língua de seus pais. Com esta decisão a China muito se tem beneficiado cultural e comercialmente com a sua presença nos 9 países que falam português.
Escrever dentro da norma galega/portuguesa é a única forma de salvar a nossa língua. Não vivemos isolados no mundo. O Instituto da Língua Portuguesa tem sede na cidade da Praia no pequeno país de Cabo Verde, onde estão representados todos os países de língua oficial portuguesa para haja normalização na ortografia. Não há colonialismo linguistico. Espanha deveria estar lá representada oficialmente e com plenos direitos através da Galiza. Nós somos irmãos falantes de mais de 250 milhões de pessoas com as nossas origens humanas e culturais. Não temos de optar entre os nossos primos castelhanos e os nossos irmãos da fala. Queremos conviver com as duas partes.
Só assim se respeita a dignidade do povo galego e a própria Espanha se beneficia. O rei Dom João Carlos viveu a sua infância em Portugal, primeiro aprendeu a falar e escrever bem português/galego (com sotaque de Lisboa) e só depois castelhano. Contudo é rei de Espanha.
Os galegos não deixam de pertencerem ao Estado Espanhol por falarem a língua dos seus pais actualizada e normalizada. Agora atitudes de neocolonialismo, adulterarem, falsificarem a língua com receio do crescimento da Nação Galega é crime cultural.
Na cultura galega respeita-se os mais velhos e a Nação Galega merece ser respeitada quanto mais não seja por ser muito mais velha do que o próprio Estado Espanhol.
É difícil sob o domínio do colonizador defender uma identidade cultural.
A RAG tenta afastar o galego das suas origens com a invenção do “portunhol”, oportunisticamente tirando vantagem das, feridas, cicatrizes e enfermidades deixadas pela própria humilhante colonização castelhana em termos de deformação linguistica. Contudo os galegos estão de parabéns por depois de tantos séculos de humilhação, opressão e colonização castelhana não terem deixado morrer o seu idioma materno galego/português.
A Real Academia Galega que trai os filhos da Galiza é suportada pelos nossos impostos e serve os interesses do colonizador castelhano, pelo contrário muitas organizações como a Associaçom Galega da Língua AGAL luta sem apoios pela defesa da nossa língua materna e cultura. Em pleno século XXI e na Europa os galegos pagam impostos para o Estado através da RAG destruir a sua língua materna e cultura. A deturpação da língua materna é a morte da língua galega depois de séculos de opressão e colonização castelhana. O idioma “portunhol” que a RAG está agora a fabricar artificialmente não serve para nada senão dividir os galegos para os castelhanos continuarem a mandar em nossas terras galegas. Onde estão no meio dos políticos os verdadeiros galegos? Será que pelo poder só querem agradar ao castelhano colonizador, renegando as suas origens e traindo o seu povo? Vendem-se pelo poder? Será que em mil anos de história só houve um político galego chamado Dom Afonso Henriques primeiro rei de Portugal? A Galiza não é uma questão de direita ou de esquerda nem qualquer ideologia. É uma Nação milenária que tem de ser respeitada. A RAG é um braço de terrorismo cultural armado pelo colonizador castelhano contra a língua e cultura galega e pago através dos impostos pelos próprios galegos. Trata-se de terrorismo cultural pago pelas vítimas. A opressão secular de que os galegos e a Galiza são vítimas é o maior crime na península contra pessoas de bem. Sem a reintegração da nossa língua original actualizada a Galiza continua a ser uma colónia de Castela na Europa em pleno século XXI, quando já nem em África existem.
A grande maioria dos galegos não se quer separar do Estado espanhol, nem querem ajuste de contas pelos “séculos escuros” de opressão e humilhação. Querem a saudável convivência entre todos os povos, mas exigem ser respeitados pelo Estado e não enganados com a invenção do “portunhol”. Pelo contrário o boicote à sua língua materna feito pela RAG é a forma do Estado espanhol fomentar o sentimento separatista e extremista em toda a Galiza, como já existe no País Basco. Nem o nome de nosso país correcto todos ao galegos falam devido à opressão e enfermidade linguística. Desde a existência da nossa nação durante séculos até ao domínio e colonização castelhana todos os galegos diziam GALIZA os castelhanos Galícia. É fácil concluir que o nome da Nação galega em galego era o nome que os nossos pais galegos lhe chamavam e não os castelhanos, mas até esta humilhação tivemos que aceitar em nosso idioma “portunhol” a palavra estrangeira galicia. Porque será que nós galegos não começamos a chamar Castelhícia, Espanhicia a e obrigar os nossos colonizadores a mudarem de nome como nos fizeram? Trato igual. Fim ao colonialismo.
Abaixo o “portunhol”. Fim ao colonialismo.
Pela dignidade do povo galego e sua língua materna. Galego actual e com ortografia normalizada é português.
Viva A Galiza e o Estado Espanhol.
Manoel Castro Vidal Pinto
(Nome secular galego/português)
Ideias Galegas
Corunha GALIZA Espanha
Notas importantes:
1-Pela Nação GALEGA e pela causa da recuperação da nossa língua materna e genuína reenvie para os e-mails de 10 amigos seus esta mensagem. Promova a consciência GALEGA. Se cada um de nós que recebermos esta mensagem a enviarmos a 10 amigos, toda a Galiza a receberá.
2- A ortografia do “portunhol” que o Estado espanhol RAG e quem com ele colabora, com o dinheiro dos nossos impostos, está a tentar impor aos galegos é um crime cultural maior do que a própria colonização castelhana. Faz os nossos filhos perderem tempo e cabeça com algo falso e sem utilidade. O “portunhol” da RAG não tem qualquer utilidade e isola-nos no mundo, é uma forma de destruir gerar confusão na língua galega e reduzir-nos a nada ao fim de séculos de opressão. Os galegos têm a 3ª língua mais falada no mundo ocidental como idioma materno não precisam que a RAG invente ortografias de interesse castelhano para nos dividir. Que se acabe com a relação colonizador e colonizado entre galegos e castelhanos. Queremos ser respeitados dentro do Estado espanhol. Vamos todos Limpar os “Séculos Escuros” de opressão, humilhação e o castelhano de nosso idioma escrevendo puro galego normalizado no português actual.
Gracias e Obrigado têm o mesmo significado?
Claro que não. Uma língua materna representa o sentimento do seu povo.
Em português/galego a palavra castelhana “gracias” significa “agradecido” ou “agradecimentos”.
Obrigado é muito mais que um simples agradecimento. Sobre a palavra “obrigado” é conhecido que começou a ser usada pelo menos no século VII pelos nossos antepassados galegos. Não havia portugueses nessa época. Eram todos galegos a norte e a sul do rio Minho e falavam a mesma língua. Os portugueses são galegos que se libertaram e se tornaram independentes do Reino de Leão que na época ocupava a GALIZA. Obrigado significa que não só se agradece como se fica obrigado a retribuir. Ao contrário de “gracias”/”agradecido” que de acordo com o origem galega é um agradecimento frio.
Os galegos sempre interiorizaram mais os seus sentimentos de obrigações perante terceiros.
A palavra “obrigado” mostra uma diferença de pensamento e cultural muito forte entre castelhanos e galegos. Com a colonização castelhana da Galiza, durante os séculos escuros muitas enfermidades sofreu a nossa língua. A palavra “obrigado” é um exemplo entre muitas que sofreram das enfermidades castelhanas. É o sentimento de um povo que deixou de se manifestar pela língua conforme suas raízes galegas.
Escreva os dias da semana em GALEGO:
Domingo, Segunda-feira, Terça-feira, Quarta-feira, Quinta-feira, Sexta-feira, Sábado.
Nome Significado
Domingo (dia inaugural da feira de gado em toda a GRANDE antiga Galiza)
Segunda-feira (dia da segunda feira de gado em toda a antiga Galiza)
Terça-feira (dia da terceira feira de gado em toda a antiga Galiza)
Quarta-feira (dia da quarta feira de gado em toda a antiga Galiza)
Quinta-feira (dia da quinta feira de gado em toda a antiga Galiza)
Sexta-feira (dia da sexta feira de gado em toda a antiga Galiza)
Sábado ( descanso)
Galiza e não Galícia porque nossos pais antes da colonização castelhana assim
falavam. Galícia foi sempre o nome “hablado” pelos castelhanos.
Que crime fizeram os galegos para a RAG os pôr hoje a escrever português com a ortografia do século XV ?
Elimine as enfermidades de nosso idioma resultantes da colonização castelhana. Escreva puro galego do século XXI com a norma ortográfica do português actual.
Galeguismo tes moita razón, pero o post é un tostón. De todos xeitos non se pode viver de costas á realidade. E a realidade para nós é bastante crua.
Galeguismo, colei o teu segundo post no PGL
http://www.agal-gz.org/foros/v...
Foi secretario da Irmandade Galega de Bos Aires de 1969 a 1972.Fundador de ERGA en 1972. Secretario Xeral da INTG de 1987 a 1994 e
Secretario Confederal e Presidente da CIG de 1994 ao 2001.