'Habemus' Cidadanía
Sei que existen varios centos de obxeccións presentadas no Rexistro da Xunta de Galicia contra da nova materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos. A maioría son de pais e nais de centros privados ou dalgúns concertados relixiosos. Ningunha ou moi excepcionais nos institutos públicos. Mesmo parece que unha das obxeccións presentadas está feita en nome dun bebé de 10 meses !!!, isto chámase previsión, adiantarse 12 anos, nada menos, porque, como todo o mundo sabe, a nova materia, implántase en Galicia, neste curso, tan só en 2º e 4º da ESO e, o ano que ven, en 6º de Primaria. Nada máis. Os bebés e todo o alumnado de educación infantil e primaria, por agora, están a salvo de semellante “pecado”...
A gran maioría dos pais e das nais son favorables a Cidadanía. Algúns, é verdade, acátana, por imperativo legal, incluídos aqueles que mandan ós seus fillos ós centros da FERE, a patronal relixiosa que decidiu, con intelixencia e sensatez (a perda do subsidio pesa moito), aplicar a lei, (en contra da opinión dos bispos), iso si, evitando as contradicións co seu propio ideario, si as houber...
Algúns pais e nais teñen confesado certa envexa por non ter a oportunidade de cursar Cidadanía e Dereitos Humanos na súa mocidade, daquela si, adoutrinados en tódolos niveis, na única relixión verdadeira, no nacional catolicismo, e na formación do espírito nacional, obrigatoriamente, contra das liberdades, os dereitos humanos e a democracia, no medo e na represión, pois ese foi o sentido último daquelas ensinanzas para varias xeracións de españois...
Sei tamén que algúns pais e nais actúan de boa fe. Consideran que os valores cívicos e democráticos, a formación moral, as virtudes cidadás... son da súa única e exclusiva competencia, ou da Conferencia Episcopal, tal e como os bispos recordan a diario. Que o Estado non pode nin debe inmiscuírse nas conciencias dos seus fillos. Nin sequera para ensinar e practicar as virtudes cívicas, o mínimo común denominador compartido por toda a sociedade, o necesario para convivir (compartir vivencias xuntos), todo aquilo que proclamamos no frontispicio da Constitución, do Estatuto de Autonomía, ou na Declaración Universal dos Dereitos Humanos e que tódolos organismos internacionais, nos que estamos, recomendan, a ONU e a UNESCO, ou o Consello de Europa, desde hai varios anos. Baste lembrar a Declaración do Ano Internacional da Cidadanía a traveso da Educación en 2005 ou, moito antes, o Informe Delors en 1989, convertido despois en libro imprescindible e de referencia “A educación acocha un tesouro”, onde o ex- presidente da Comisión Europea destacaba, entre as aprendizaxes básicas necesarias para a educación do século XXI, dúas directamente relacionadas, como son: aprender a ser e aprender a vivir xuntos, porque iso é, precisamente, convivir, sobre todo, co distinto, co diferente...
Non coñezo reacción similar doutros bispos europeos contra dista materia a pesares de que, con denominacións diversas, está presente na maioría dos sistemas educativos da Unión. Como tampouco sei doutra confesión relixiosa que goce de tantos privilexios en Europa como a católica en España, tanto na educación como noutros ámbitos da vida social.
Tampouco podo crer que existan pais e nais informados, que leran e coñezan os contidos dos libros de texto publicados, calquera deles, incluídos os nosos, que poidan temer porque na citada clase (dúas sesións de 50 minutos á semana, no mellor dos casos) os mozos e mozas vaian ser adoutrinados no relativismo moral, na apoloxía do progresismo, e en comportamentos e condutas que reproban: matrimonios homosexuais, novos modelos de familia, aborto, divorcio, eutanasia, laicismo, anticonceptivos ou educación sexual... todo aquilo que consideran libertinaxe ou pecado... ¡ qué confianza no noso profesorado de filosofía ou de historia, os encargados de impartir Cidadanía...!
Tamén sei que algúns actúan de acordo con entidades vinculadas, directa ou indirectamente, coa xerarquía eclesiástica, que gozan do amparo e a comprensión de sectores da dereita política, relixiosa ou xudicial, moi centristas e liberais eles, que son animados por aqueles que propician toda clase de fórmulas para esquivar e boicotear a aplicación da nova materia, incumprindo manifestamente unha lei aprobada maioritariamente no Parlamento, mesmo en contra de sentenzas desfavorables respecto das súas pintorescas maneiras de favorecer a obxección, como a de Valencia ou Madrid, á espera de que o Tribunal Supremo unifique, dunha santa vez, doutrina. ¿Cómo é posible obxectar contra da democracia, os dereitos humanos, os valores cívicos?. Por que non á filosofía, á historia, ós impostos militares, ó código da circulación...
Ser un bo cidadán, unha boa cidadá, pertence ó ámbito público, non depende das crenzas ou non crenzas particulares e privadas de cada quén. A cidadanía apréndese e practícase no contexto da necesaria convivencia democrática, tamén na escola. Creamos ou non, temos dereito a ser formados nos valores cívicos e democráticos, na solución pacífica dos conflitos, na prevención da violencia de xénero, na interculturalidade, na xustiza e na cultura da paz. , por lei, esa competencia corresponde ó Estado.
Habemus xa cidadanía...
Comentarios (9)
1. “Educación para la ciudadanía” es un programa de formación política y moral del que se ha eliminado cualquier contenido incómodo a los valores dominantes. Pero la ciencia es una creación basada en la libertad en la que todas las hipótesis merecen ser consideradas. La eliminación de ideas incómodas puede ser normal en religión o en política, pero no es el camino hacia el conocimiento; no tiene cabida en la empresa científica.
2. La ciencia tiene su origen en la filosofía griega con el descubrimiento de la razón que, no es un conocimiento ingenuo, sino que desde siempre forma parte de su esencia una actitud crítica, que asume como un bien común la pura e incondicionada validez de la verdad. El ejercicio del pensamiento que conlleva la razón es igualmente peligroso para todas las creencias y, por sí mismo, no pone en marcha ninguna nueva.
3. La consecuencia de esta particular actitud crítica es que el pensamiento tiene inevitablemente un efecto destructivo: socava todos los criterios establecidos, todos los valores y pautas del bien y del mal, en suma, todos los hábitos y reglas de conducta que son objeto de la moral y de la ética. Todo examen crítico debe pasar por una fase que niegue los valores y las opiniones mayoritariamente aceptadas.
4. Cuando se impide que la gente realice un examen crítico, se les enseña a adherirse a cualquiera de las reglas de conducta vigentes en una sociedad dada y en un momento dado. Se le enseña a no tomar decisiones: a no examinar las cosas y construirse sus propias ideas. Los gobiernos totalitarios del siglo pasado nos han dejado algunas pruebas de estas cuestiones.
5. Aquellos que se han vuelto dubitativos y escépticos, por el contrario, han de juzgar por sí mismos. Han de pedir que las afirmaciones se justifiquen con pruebas; exigir que las ideologías estén lo bastante elaboradas para separar retórica de sustancia. Determinar si los medios recomendados justifican algún fin potencialmente dañino. Imaginar las consecuencias futuras de cualquier práctica actual. Rechazar cualquier componenda o solución simple a problemas personales o sociales complejos.
6. Toda educación en valores es necesariamente adoctrinadora, dado que no sirve para reflexionar acerca de tales o cuales valores, sino simplemente para inculcarlos. Pues al dictar a los ciudadanos las conclusiones morales a las que debe llegar su reflexión ética no está contribuyendo a formar ciudadanos críticos capaces de juzgar por sí mismos, sino al contrario, convirtiendo a seres racionales en bestias o títeres.
7. La versión española de “Educación para la ciudadanía” es totalmente diferente a la que se enseña en Europa. En Gran Bretaña, Francia y Alemania, por ejemplo, en ningún caso se exige que el alumno acepte determinados valores morales o políticos. (Los programas traducidos de las asignaturas en Francia y Gran Bretaña pueden consultarse aquí: htp://www.sociedadfilosofia.org/foro/showthread.php?t=214&page=3). Observen ustedes como desde la administración se oculta sistemáticamente cuales son los programas de Epc en Europa. Se dice que es igual que en España, pero no se facilita su acceso a ellos.
Poderias-nos ilustrar coma s diferenzas que segundo tu esta asignatura tem no Estado Espanhol respecto de Gram Bretanha (onde levo a viver moitos anos) por exemplo...Tenho para mimq ue o unico problema e que no Estado Espanhol montou-se um "pitoste" pre-electoral (com tudo o que isso implica) COMO NUNCA TAL SE TEM VISTO NUMHA DEMOCRACIA EUROPEIA com bispos do "ghanchete" dos politicos da (ultra)direita, organizazons anti-ETA e tudo um tinglado ajudado e supoprtado polos meios de comunicazom madrilenhos da direita e os seus seareiros de provincias...Ao contrario que em Gram Bretanha (ou Europa dado o papapantismo que ha noEstado Espanhol com "essa" Europa)..onde os temas de debatem (mesmo com fereza) com argumentos e entendendo como positivo (com nuances) umhamedida que nos convida a participar da nossa condizom de cidadans, o que chamam os inglesses ENFRANCHISEMENT, algo que a direita espanhola nom souve perceber nem tentou propiciar um debate sereno no canto de demosntrazons continuas, esgutios e tolerancia, que acho que esta detras desta lei....JAORA QUE EM EUROPA (NEM EM ITALIA) A IGREJA NOM SE CRE COM AS PRERROGATIVAS MORAIS E P-O-L-I-T-I-C-A-S que tem no Estado Espanhol posfranquista...
Falemos
#2 (...)no canto de demosntrazons continuas, esgutios e INtolerancia(...)
Prezado clause... vai da-la brasa ó foro de Galicia monolíngüe e diglósica ,ou ja estás anoxado dos teus colegas¡¡¡
botei unha ollada a varios volumens sobre a educación para a cidadanía e o que máis me interesou foi un de akal escrito por carlos e pedro fdez. liria en colaboración con luís alegre zahonero. os outros volumens coido que collían perfectamente nas sete puntualizacións de clausewitz sobre a asignatura e que suscribo completamente, pero o libro do editor madrileño akal parecéume oportuno e sí me gustaría utilizado no colexio de meu fillo, anque soio fose como pedra de toque ante tanta letanía carente de contido de místicos e retóricos e nunca como plataforma ideoloxizadora, se non como vehículo para o debate.
Tío, con ese apellido y tan ateo...¡jajaja! Quedarse en la anécdota del bebé es propio de radicales como tú.
La aberración esa de asignatura denominada "Educación para la Ciudadanía", llamada antes "Formación del Espíritu Nacional", ha sido objetada por decenas de miles de ciudadanos en toda España que no la van a cursar por más que se empeñen los progres.
Aberración para la Ciudadanía = Limpieza de cerebro = Pailanes currando en un burguer y sin criterio propio, de forma que puedan votar al centro izquierda bajo los falsos reclamos de igualdad, ecologismo y pacifismo
A diferenza entre o #5 e o #6 e que o primeiro um achega e fala para criar debate com respecto e o segundo outro fala, nem achega argumento nengum mais ca maximalismos inconexos e o unico que fai e faltar-lhe ao respecto ao seu interlocutor, OU SEJA mentalidade sub-desenvolvida, propria dalguem a quem LHE COMPRE UM CHISQUINHO DE EDUCACOM EM GERAL (ainda que isso nom seja inteiramente sua culpa) e PARA A CIDADANIA EM PARTICULAR..
Coido que baltar69 leva razón. Inda que non lin o libro de Liria, seguro que é dos mellores que hai pró caso. Tampouco estaría mal prós rapaces empezar con La polla Records, como ten recomendado o propio Liria.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Manuel Dios
Manuel Dios (Santiago, 1953) está licenciado en Maxisterio e Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago.
Máis opinións
- Cidadanía e dereitos humanos
- Bispos insubmisos
- Educación e sociedade
- O armamentismo avanza, a inseguridade tamén
- A voltas coa Educación para a Cidadanía
- Mestra, apréndeme a mirar!
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto