O carballo de Santa Margarida, en Mourente, foi escollido polo Concello de Pontevedra como símbolo do Ano Sarmiento. Con esta imaxe trátase de representar a antigüidade, a fortaleza, a resistencia e a vitalidade do noso medio natural e da nosa cultura.
Arredor do centenario carballo de Santa Margarida, o Concello de Pontevedra e a Comisión Sarmiento artellaron unha serie de actividades que teñen como protagonistas ás arbores en xeral e o carballo en particular. Estes actos, enmarcados na campaña Mil primaveras, deron comezo o día 21 de marzo, Día da Árbore, coa plantación no alto da Fracha, en Marcón, de 25 carballos que representan simbolicamente a Marcos da Portela e aos "vintecatro galegos rústicos" do Coloquio.
No mes de outubro, o Concello fixo público o manifesto “Mil primaveras”, escrito por Xosé Vázquez Pintor, no que se procura o compromiso activo de persoas e entidades para garantir o pleno desenvolvemento e o futuro do idioma e da cultura galega. Como acto final da campaña do manifesto, o sábado 14 de decembro terá lugar un encontro baixo o carballo de Santa Margarida. O acto comezará ás 17,30 horas con unha marcha a pé desde a praza da Ferrería ata o outeiro de Santa Margarida. Ás 18,00 horas terá lugar baixo o carballo a lectura do manifesto e diversas intervencións de persoas e colectivos comprometidos co proxecto Mil Primaveras. No caso de mal tempo está previsto que o acto se desenvolva a partir das 18 horas no Auditorio do Pazo da Cultura de Pontevedra.
Por mor da catástrofe do Prestige, que está a devastar as costas galegas, queremos que a marcha do próximo día 14 sexa unha maré humana que exprese a nosa coraxe e a esixencia colectiva de medidas para que o mar de Galiza estea protexido e non se volvan producir situacións como a que estamos a sufrir. Agardamos a vosa presencia en Pontevedra e Mourente o día 14 de decembro para seguirmos construíndo un futuro de árbores e palabras e mares limpos para Galiza.
Consulta tamén máis información (en formato PDF) sobre:
• O carballo de Santa Margarida, símbolo do ano Sarmiento
• As 1000 primaveras
• As actividades do Ano Sarmiento
• Outras actividades culturais do Concello de Pontevedra
Se hai na Galiza un patrimonio irrenunciábel ese é a nosa voz que vén de lonxe: tullas cheas de palabras que nas valigotas, nos outeiros e nos mares que habitamos foron sempre a herdanza natural dunha colleita permanente. Gardamos dentro e damos uso á ferramenta antiga coa que labraban a fala as tribos das citanias, os obradores dos castros, os ourives das cantigas. Son romarías nas nosas casas de granito, aquí onde se enforna o pan e sabe tanto o Amor, que se repite e canta e orgullece.
Dígano as raíces. Non somos a tona, a superficie, a albarda ou o traxe de festa e ocasión. O idioma dásenos no ventre das nais, tan dentro como é posíbel na cámara nutricia. E a muller acarrexa e aloumiña o canto que ha de ser de berce e de infancia, e xuventude e madureza, para que o soño medre e ilusione o xeito de vivir. ¡Ímoslle aló! deciden na fala as xentes da beiramar. E atravesan os océanos, navegan, vencen os cabezos do vento e do mar alzados, chegan polas rías e son voces, brazos, arcas de lei. ¡Eih carballeira! é o berro que retrousa ao aturuxo, cando a forza da vida se pronuncia en desafío á noite e á tristeza. E o carballo, cerna sustancial da estirpe de Galiza, arromba e move o corpo contra o escuro, medra, resiste, abrocha, bota landras unha e outra e outra vez.
No corpo santo da Árbore de Santa Margarida de Mourente, A Carballa, temos a memoria atenta á voz amiga e maxistral de frei Martín Sarmiento. Reparade ben no aire que nos chega aquí. Hai unha ponliña no alto, coma un colo, agochada para o nordés, que nunca se desviste, nunca. Cando as invernadas a visitan ela está sabida. Non pode o vento, nin a saraiba, nin o trebón crebar o seu encanto, o seu fulgor. Por ela atendemos, nos días de nortada e xistra, que a Carballa ha resistir cen anos máis, ¡mil!.
Agora só cabe referenciar esa marabilla aos novos mundos, convocar aos visitadores, aos herdeiros da cultura, da ciencia e do progreso para que saiban vir e ver e pronunciar esta metáfora da Nosa Lingua Aquí.
E Álvaro Cunqueiro asiste á romaría, vai e leva consigo a pronuncia en epitafio leal, para que os granitos recollan a gravura dos séculos de historia en tantos días que nos quedan por vivir:
¡¡¡ Mil Primaveras Máis !!!
Por elas agardamos, tan felices. Velaquí.
Xosé Vázquez Pintor
