Vieiros

Paquistán é exemplo de país onde apenas se coñecían as desaparicións forzadas antes de que comezase a bautizada "guerra contra o terror" desde os ataques en Nova York do 11S en 2001. "Agora son un fenómeno crecente, estendéronse máis aló dos presuntos terroristas e aféctanlle a outros grupos de persoas" á beira dun aumento progresivo doutras violacións dos dereitos humanos, expoñen desde Amnistía Internacional.

O colectivo aproveita a xornada deste 30 de agosto, Día Internacional dos Desaparecidos, para chamar a atención sobre o problema. Desde comezos de 2006 arredor de mil persoas foron vítima de desaparición forzada en Sri Lanka, e entre 3 e 5 mil persoas desapareceron desde 1999 en Chechenia. Os 138 sindicalistas desaparecidos en Colombia son tamén exemplo da denuncia.

Ao fío, o voceiro do colectivo en Galiza, Alberto Estévez, recordou este xoves que Amnistía publicou o pasado mes de xuño unha lista cos nomes de 39 persoas desaparecidas "no marco da guerra contra o terror encabezada por Estados Unidos". Sábese que estes desaparecidos estiveron nalgún momento recluídos en segredo baixo custodia estadounidense e descoñécese o paradoiro actual. Amnistía láiase ao respecto de que nalgúns casos, o exceso nesas prácticas levou mesmo a reter a parentes dalgúns detidos, as súas parellas e incluso fillos.

Longa loita para que a ONU faga presión contra esas prácticas
Amnistía Internacional defende a Convención Internacional para a Protección de Todas as Persoas contra as Desaparicións Forzadas, aprobada pola ONU en decembro de 2006, como instrumento para a prevención destas prácticas e ao tempo para a aclaración das desaparicións, reparación ás vítimas e familiares e para que os responsábeis rendan contas no seu caso. Na actualidade, varios gobernos iniciaron os trámites para a ratificación deste convenio, entre eles o goberno español.

Desde o colectivo recordan que este tipo de desaparicións non captaran a interese até que "a conciencia internacional viuse sacudida pola desaparición de miles de persoas no contexto das ditaduras latinoamericanas" nos anos 80. Así e todo, e malia a presión de parentes de persoas desaparecidas e ducias de asociacións en todo o mundo, houbo que traballar vintecinco anos para sacar adiante o novo tratado nas Nacións Unidas. "Para que todo este esforzo non sexa en balde, polo menos vinte Estados deberan ratificar de inmediato a Convención", confía Estévez.