Vieiros

#1 7/Decembro/2007 Aschram

1. Antístenes foi un filósofo grego que é considerado xunto con Dióxenes «o can» o fundador da escola cínica. Precisamente deste, pois cínico provén de «kyon» can en grego, recibiron estes filósofos tanta as súas características esenciais como o seu nome.

Non consta que os cínicos actuaran “predicando todo o contrario do que fan, acusando os demais dos seus propios defectos, mentindo sen pudor, fachendeando do que non teñen...”.

Máis ben o contrario. Antístenes tomou de Sócrates os trazos fundamentais da súa ética e ascética: antepoñer a todo o demais o coidado da alma, o menosprezo dos bens da fortuna, o afán de diálogo, a crítica aos políticos e aos demagogos, etc. Defendeu que a ensinanza da virtude se facía máis cos feitos e o exemplo que con argumentos e erudición, e basta por si mesma para acadar a felicidade.

É posible que levantara as iras dos nacionalistas, porque tamén defendía a igualdade de dereitos para todos e dise que atacou a «todos os demagogos de Atenas».

(Cf. Guthrie, W.K.C., Historia de la filosofía griega, III, páxs. 295 e ss; García Gual, C, La secta del perro, páxs. 29 e ss).

2. En canto a Maquiavelo, a pesar da lenda negra que rodea o seu nome, foi un pensador que nada ten que ver co que se di no artigo. Por exemplo: Spinoza, no seu Tratado Político (cap. 5, secc. 7) considérao un amigo da liberdade que deu excelentes consellos para conservala. Marx considera os Discursos unha «obra mestra xenuína». Gramsci, o fundador do Partido Comunista italiano, ve nel un «demócrata», limitado a súa época, que busca o consenso activo das masas populares, que se propuxo educar ao pobo porque expuxo cómo gobernan os príncipes, destruíndo os mitos do poder e do prestixio da autoridade e que apuntaba a un fin que era a unidade política de Italia.

Pero a valoración máis atinada é a de Jean-Jacques Rousseau, no Contrato social (libro II, cap. 6), quen consideraba que El Príncipe é un libro dos republicanos: «...finxindo ensinar o dar leccións aos reis, deullas e moi grandes, aos pobos».

#2 7/Decembro/2007 Elixir

Buen artículo para Educación para la ciudadanía: rigor, imparcialidad, erudición.

#3 8/Decembro/2007 bertus

Efectivamente Aschram, Antístestes e o seu máis sonado discípulo Dióxenes non tiñan nada que ver con Acebes e compañía. Antes ben, soían poñer en cuestión mediante a parresia a dobre moral da sociedade e da "xente de ben".
Dióxenes predicou o cosmopolitismo coma Manuel Antonio, criticou a hipocresía da Igrexia coma Curros, denunciou as desigualdades sociais e de dereitos coma unha grande parte da tradición nacionalista galega vén facendo ó longo da historia, desde Faraldo a Beiras, foi prendido por invalidar a moeda en curso legal como o foron os mozos que queimaron o retrato do rei, desprezaba ós aristócratas e tamén mandou retirarse dediante súa a Alexandre o Grande porque lle quitaba autonomía.
Por iso estou dacordo en que algunhas das acepcións actuais de cínico e maquiavélico non se poden remitir a súa etimoloxía sen desvirtuar significados. Coma tampouco se pode falar do mesmo significado político cando falamos de nacionalismo español e de nacionalismo galego.

#4 8/Decembro/2007 timbalo

Non coñecía o Perozo articulista. Bo artigo.

#5 8/Decembro/2007 Xabi1

Timbalo non coñecía a Perozo articulista nen eu a Perozo medias verdades. Imos ver. Este señor pertece ao PSOE e vive desde hai un bo fato de anos de empregos subministrados por administracións ocupadas polo PSOE. Convén non esquecero dado.
O primeiro parágrafo contén tan grande número de medias verdades que permítome recomendar a esta web que o grave en bronce porque dentro de uns días haberá xente que non acredite tal.

Pero, este señor, que un día declarou que Cela non ía ser lembrado como novelista, sabe perfectamente que eses apóstolos aos que se refire no primeiro parágrafo son os que dixeron sobre a OTAN, cando estaban no goberno, todo o contrario do que largaron na oposición, e metéronnos na OTAN. E sabe Perozo, que debe escibir para persoas afectadas por episódicos ou permanentes estados de obnubilación, que persoas de gobernos socialistas montaron unha banda terroristas con sede no Ministerio do Interior. E que as leises para "armonizar" o proceso autoómico non seguiron precisamente o rego que leva cara unha España federal.

Claro, para os mediocres analistas políticos que embelecen estas terras, o máis doado e fácil é argumentar en contrario: miren a Mariano e aos amigos de Mariano, comparen e se atopan algo mellor, vótenos a nós. Ambición, que non falte.
E tras o fracaso das súas análises antes das pasadas elecións municipais, días aqueles en que pronosticaba, anónimamente, iso sí, unha maioría absoluta para Sánchez Bugallo, comprenderá, Perozo, que dubide moi moito da súa capacidade como "observador" da vida social e política e confirme as súas amplas tragadeiras en pro dun modo de vida que, sen grandes luxos, permite unha vida muelle con seguridade social e Inserso.

Algunhas persoas, non moitas, pensabamos que un sistema democrático debería estar cimentado sobre un piar: a total transparencia das contas dos partidos políticos e, pola contra, a opacidade brila neste eido como a enerxía obscura esa que hai no universo, según miras pa riba, mán dereita, sen que desde dentro dos partidos se erga unha voz contra tamaño insulto á cidadanía. Pero como paga o inglés, como o inglés paga os salarios non só de políticos profesionais senón tamén os emolumentos dos asesores nas máis peregrinas disciplinas, contra iso non piamos, sobre ese tema non opinamos.
Iso sí, polo de agora, facemos méritos para gañar un premio modesto, dous ou tres millóns das antigas pesetas, promocionado por unha autonomía, deputación, concello, universidade, escola taller, organismo autónomo, academis, museo, fundación, controlada polo PSOE.

#6 9/Decembro/2007 charino

Estou totalmente de acordo con Xabi1. Baste con dicir que Perezo é un "periodista".

#7 10/Decembro/2007 Pedrel

Moi boa nota e moi bos comentarios. Grazas.