Vieiros

#1 10/Setembro/2007 ulo

Os acidentes da semana pasada demostraron o perigroso que é ir a traballar. Para frear ista pandémia - milleiros de mortos, feridos e incapacitados de por vida nas obras, no mar, nas refinarias, etc.- é necesario ir as causas, e falar claramente. Non son "acidentes", son a consecuéncia dun sistema que impón a procura do lucro empresarial por riba de todo.
Se para acadar a mellor conta de resultados a finais de ano, ha que incrementar os ritmos de producción e a xornada laboral dunha maneira brutal -si, brutal-, si para mellorar os benefícios dos accionistas ha que contratar xente sen especializazón e precária, para facer traballos especializados, se para que os capitalistas podan alardear dos seus coches "ultimo modelo", ha que aforrar tempo nas medidas de seguridade; se fai.
Pero como son "acidentes", ninguén é responsábel, só, como moito a neglixencia do traballador ou que non se fixo todo correcto. E para evitalo, ha unha lei de "prevención de riscos laborais", de 1995, que só fai recomendacións a patronal, e que ninguén cumpre, porque non “ha tempo que perder para rematar as obras ou o traballo” a facer, e máis, non teñen o menor interese en aplicala.
Deste xeito, tanto o goberno como a Xunta, lavanse a cara diante da sociedade, que, co apoio das direccions das centrais sindicais maioritarias, manteñen a política de negociacion e “dialogo social” que so redunda nunha maior precariedade, nunha conxelacion salarial que obriga a xornadas laborais parecidas as de fai cen anos, e non frean a subcontratación, prometida nunha recente lei sobre o tema.
As direccions das centrais sindicais seguen a lóxica do sistema, tentar arranxar un problema con parches legais, sen ir ao problema real. Mentres non fagan isto, limitaran-se o seu papel de “notários” da pandémia, facendo informes do número de mortos e accidentados, e pactando leis valieras de contido.
Só sendo radical, é dicer, indo a raíz do problema, podése pór solucións; proibindo a precariedade e a subcontratación, limitando a ligazón que se fai produtividade (=ritmos de produción) e salários, forzando as empresas a tomar todas medidas de seguridade, e chegando a expropiación das empresas reincidentes, sexan as subcontratas ou as matrices.
E isto só se impón cunha forte mobilización da clase traballadora contra as causas reais que provocan que ir a traballar sexa un "deporte" de alto risco..

#2 10/Setembro/2007 ulo

Un engadido, DE TODA A CLASE TRABALLADORA, NON SÓ OS HOXE AFECTADOS, ONTE FORON NA AP 9, FAI DOUS DÍAS UN MARIÑEIRO PERUANO EN CORRUBEDO, FAI UN MES, UN METALÚRXICO NOS ESTALEIROS; FAI UNS MESES, NA REFINARÍA DA CORUÑA.
A cuestión non é repostar a un só, que esta ben, senon traballar contra as causas reais dos acidentes.