Vieiros

No lombo do Atlántico
Vieiros de meu Perfil


Edición xeral

RSS de Edición xeral
Segundo o Consello de Europa

"As listas terroristas da UE e da ONU violan os Dereitos Humanos"

O organismo europeo considera que estas 'listas negras' non respectan os dereitos individuais fundamentais e son "totalmente arbitrarias".

Redacción - 13:05 24/01/2008
Dick Marty

Dick Marty

A Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa (APCE) determinou esta cuarta feira que os procedementos da ONU e da Unión Europea para incluír a sospeitosos nas súas 'listas negras' de terroristas non respectan os dereitos individuais fundamentais e son "totalmente arbitrarias".

A APCE aprobou un informe neste senso, elaborado polo suízo Dick Marty -quen tamén investigou os voos da CIA- e pediu que tanto a lista da UE como a do Consello de Seguridade da ONU sexan examinadas de novo "no interese da credibilidade da loita internacional contra o terrorismo".

"A inxustiza é a mellor aliada do terrorismo e haina que combater tamén", subliñou Marty ao comezo do debate. Estas sancións pódense impor "sobre a base de simples sospeitas", recolle o informe, e considera que "é lamentábel e viola os Dereitos Humanos e as liberdades fundamentais".

Ademais salienta que hai unhas 370 persoas no mundo que teñen actualmente os seus bens conxelados e que non poden viaxar xa que foron inscritas na lista negra do Consello de Seguridade da ONU. Asemade, unhas 60 entidades figuran nunha lista similar da UE.


Ligazóns

4,2/5 (5 votos)

Comentarios (16)

xoselado #1 24/Xaneiro/2008 xoselado

As veces parece que fan algo estos políticos europeos.Pero a pregunta fundamental segue a ser: que se entende por terrorismo? Quen fai actos terroristas e quen non?Cando se aclaren, que fagan "listas negras"

micsha #2 24/Xaneiro/2008 micsha

oigggggg,,,, como sois de intelectuales los indegalleguistassss....

Pues mira: hace actos terroristas el que pone una bomba en el centro de una ciudad como Madrid cuya única consecuencia es que una chavalita de 12 años se queda sin piernas.

Por ejemplo.

Y hacen un acto terrorista dos gilipollas que a media tarde de un día de julio ponen una bomba en un cajero automático del centro de Santiago de Compostela, cuya consecuencia es destruir ese cajero y que luego pasen ellos unos años en la cárcel.

También.

Cosas así.

ulo #3 25/Xaneiro/2008 ulo

Vexo que Gaviotero agora escondese tralo nome de micsha.
O que vou: terrorismo, segun a definición da chamada comunidade internacional (que ten máis perigro cun mono cunha caixa bombas, o mono é Bush e as bombas é o seu poderío militar), é tentar derrubar un goberno lexitimo pola vía da forza militar. Soalle a micsha ao que aconteceu en ... Chile, Arxentina, Iraq, .... España 36.
Iso é terrorismo.
Terrorismo é saltarse TODAS as resolucions da ONU, como fai Israel, e manter a carcel máis grande do mundo, o apartheid de Gaza, onde 2 millons de persoas estas a súa vontade. Non aplicou nengunha das resolucions da ONU condeando a Estado de Israel a derrubar o muro que esta construindo en Cisjordania, a non pór máis colonos en terrenos palestinos, a devolver os territorios ocupados pola guerra, etc. etc.
Esto é terrorismo.
Pero para os cobradores dos salarios do poder, é dicer, os policias, os xuices, os periodistas (non todos, si a maioria), etc., eso non é terrorismo.
Provocar 1 millon de mortos nunha guerra ilegal (a ONU non a apoiou) e baseada en mentiras (os tres das Azores recoñeceros abertamente que non había armas de destruccion masiva en Iraq e que non tiña relacions con Al Quaeda), non é terrorismo.
Máis que una rapaza perda unhas pernas -que o sinto tanto como o millon de mortos en Iraq- parecem máis importante que o millon de mortos en Iraq, ou os rapaces palestinos mortos a cotío polas bombas israelis. Ao sr. Michsa parece que un vale un millon
Sr. Michsa condene a sr Ansar e os seus aliados por exercer violencia terrorista contra, exixa a ilegalizacion do PP polo colaboracion con banda armada: os que derrubaron un goberno lexitimo e provocaron unha masacre de millons de seres humanos, civis, mortos, e sen cale. Que non ten a menor catadura moral para criticar a ninguen.

AGIL #4 25/Xaneiro/2008 AGIL

Sobre terrorismo: o pior, o do estado ou, ainda pior, o do supra-estado (USA, OTAN-NATO). Coloco o inicio desta interessante entrevista, em castelhano, para esclarecimento dos gavioteros pululates por cá:
....
EL TERRORISMO NO RECONOCIDO DE LA OTAN
Publicado el Diciembre 9, 2007 por jonkepa

Daniele Ganser, profesor de historia en la universidad de Basilea y presidente de ASPO-Suiza, ha publicado un libro de referencia sobre «Los ejércitos secretos de la OTAN». Según afirma, a lo largo de 50 años, Estados Unidos organizó en Europa atentados falsamente atribuidos a la izquierda y a la extrema izquierda para desacreditarlas ante los electores. Esa estrategia perdura hoy en día como medio de propiciar el miedo hacia el Islam y de justificar guerras por el petróleo.

Silvia Cattori: Su libro dedicado a los ejércitos secretos de la OTAN [1], se da a la tarea de explicar que la estrategia de la tensión [2] y las False flag terrorism [3] implican grandes peligros. Su libro nos informa cómo fue que la OTAN, durante la guerra fría –en coordinación con los servicios de inteligencia de los países de Europa Occidental y el Pentágono–, utilizó ejércitos secretos, reclutó espías en los círculos de la extrema derecha, y organizó actos de terrorismo que eran atribuidos a la extrema izquierda. Cuando uno se entera de eso, no puede menos que preguntarse qué puede suceder hoy en día a espaldas nuestras.

Daniele Ganser: Es muy importante entender lo que realmente representa la estrategia de la tensión y cómo funcionó durante aquel período. Eso nos puede ayudar a aclarar el presente y a ver mejor en qué medida se sigue aplicando. Poca gente sabe lo que significa esa expresión de estrategia de la tensión. Es muy importante hablar de ella, y explicarla. Es una táctica que consiste en cometer atentados criminales y atribuirlos a otro. El término tensión se refiere a la tensión emocional, a aquello que crea un sentimiento de miedo. El término estrategia se refiere a aquello que alimenta el miedo de la gente hacia determinado grupo.

Esas estructuras secretas de la OTAN habían sido equipadas, financiadas y entrenadas por la CIA, en coordinación con el MI6 (los servicios de inteligencia británicos), para combatir a las fuerzas armadas de la Unión Soviética en caso de guerra, pero también, según la información de la que hoy disponemos, para cometer atentados terroristas en diferentes países [4]. Es así cómo, desde los años 70, los servicios secretos italianos utilizaron esos ejércitos secretos para fomentar atentados terroristas con el objetivo de sembrar el miedo en el seno de la población y de acusar luego a los comunistas de ser los autores. Era la época en que el Partido Comunista tenía un poder legislativo importante en el Parlamento. La estrategia de la tensión estaba concebida para desacreditarlo, debilitarlo, impedirle acceder al poder ejecutivo.

Silvia Cattori: Aprender lo que eso quiere decir es una cosa. ¡Pero sigue siendo difícil creer que nuestros gobiernos hayan podido permitir que la OTAN, los servicios de inteligencia de Europa Occidental y la CIA actuaran como una amenaza para la seguridad de sus propios ciudadanos!

Daniele Ganser: La OTAN era el núcleo de esa red clandestina vinculada al terror. Le Clandestine Planning Committee (CPC) y el Allied Clandestine Committee (ACC) eran subestructuras clandestinas de la alianza atlántica, hoy en día claramente identificadas. Incluso hoy, cuando eso está comprobado, sigue siendo difícil saber qué hacía cada cual. No existen documentos que prueben quién daba las órdenes, quién organizaba la estrategia de la tensión, de qué manera la OTAN, los servicios de inteligencia de Europa Occidental, la CIA, el MI6 y los terroristas reclutados en los círculos de extrema derecha se repartían los papeles.

La única certeza que tenemos es que dentro de aquellas estructuras clandestinas había elementos que utilizaron la estrategia de la tensión. Los terroristas de extrema derecha explicaron en sus declaraciones que eran los servicios secretos y la OTAN quienes los apoyaban a ellos en aquella guerra clandestina. Pero cuando se les piden explicaciones a miembros de la CIA o de la OTAN –cosa que yo he hecho durante varios años– estos se limitan a decir que pudo haber quizás algunos elementos criminales que escaparon a su control.

Silvia Cattori: ¿Esos ejércitos secretos estaban activos en todos los países de Europa Occidental?

Daniel Ganser: Mediante mis investigaciones, yo aporté la prueba de que esos ejércitos secretos existían no sólo en Italia, sino en todo el oeste de Europa: en Francia, en Bélgica, Holanda, Noruega, Dinamarca, Suecia, Finlandia, Turquía, España, Portugal, Austria, Suiza, Grecia, en Luxemburgo, en Alemania. Al principio se pensó que había una estructura de guerrilla única y que, por tanto, todos estos ejércitos secretos habían participado en la estrategia de la tensión, por consiguiente, en atentados terroristas. Pero es importante saber que no todos estos ejércitos secretos participaron en los atentados. Y comprender también lo que los diferenciaba, ya que tenían dos actividades diferentes.

Lo que hoy se ve claramente es que estas estructuras clandestinas de la OTAN, comúnmente llamadas Stay behind [5], estaban concebidas, al principio, para actuar como una guerrilla en caso de ocupación de Europa Occidental por parte de la Unión Soviética. Estados Unidos decía que esas redes de guerrilla eran necesarias para enfrentar la falta de preparación de la que habían adolecido esos países durante la invasión alemana.

Muchos de los países que conocieron la ocupación alemana, como Noruega, querían sacar lecciones de su propia incapacidad para resistir a la ocupación y se dijeron que, en caso de una nueva ocupación, debían estar mejor preparados, disponer de otra opción y poder contar con un ejército secreto en caso de derrota del ejército clásico. En el seno de aquellos ejércitos secretos había gente honesta, patriotas sinceros, que solamente querían defender su país en caso de ocupación.
...... http://jonkepa.wordpress.com/2...
......
PERGUNTO: E neste reino bourbónico os tribunais -junto dos governos... democráticos- não procedem no mesmo sentido desestabilizador? Não faz parte dessa desestabilização a condena a Atutxa, a ilegalização de partidos independentistas, a criminalização dos não ilegalizados, etc., etc.?

AGIL #5 25/Xaneiro/2008 AGIL

Mais sobre terrorismos piores:
...
1980: CARNIFICINA EM BOLONHA, 85 MORTES
Réseau Voltaire

A emoção suscitada pelos atentados mortíferos é má conselheira. Nos precedentes históricos que enlutaram a Europa, como em Bolonha (1980) ou Moscovo (1999), as reivindicações eram falsas e os culpados, demasiado rapidamente designados, não eram os certos. Neste tipo de investigação, todas as hipóteses devem ser encaradas incluída a mais penosa: a da "estratégia da tensão". No exemplo italiano, tratava­‑se para uma parte do aparelho de Estado, apoiada pela NATO, de dispor a população contra os comunistas. Hoje, não se brande mais "o perigo vermelho", mas o "perigo islâmico". Nada permite no entanto privilegiar esta pista.
As bombas de Madrid acabavam justamente de explodir, em 11 de Março de 2004, quando o ministro do Interior espanhol, antes mesmo do início do inquérito, designava já os culpados: a organização independentista basca ETA. Algumas horas mais tarde, outras vozes autorizadas evocavam a pista Al Qaeda. Interrompendo as suas emissões para se consagrarem à informação contínua, as grandes cadeias de televisão europeias extrapolavam então as diversas consequências possíveis destas duas hipóteses. Assim fazendo, uns e outros cediam à intenção dos comanditários: perdiam o seu sangue-frio e deixavam-se submergir pelas suas emoções. Os comentários ouvidos posteriormente não nos ensinam nada sobre os factos, mas muito sobre os preconceitos dos que os comentavam.

PRECEDENTES HISTÓRICOS
A função do jornalista deve ser aqui de analisar o acontecimento em relação à sua lógica interna, ao modo operacional escolhido, os alvos visados, aos desafios que representa. Para isso, apoia-se nomeadamente no estudo comparativo dos precedentes históricos. Assim, atribuir uma operação desta importância a um grupo basco unicamente porque tem lugar em Espanha é um pouco ligeiro. Devemos recordar­‑nos que os atentados mais mortíferos na Europa desde há sessenta anos, os de Moscovo (250 mortos em Setembro de 1999) e o de Bolonha (85 mortos em 1980), foram atribuídos demasiado rapidamente a opositores fanáticos quando eram da competência da “estratégia da tensão”. Nada permite afirmar que este esquema é aplicável aos atentados de Madrid e não se trata de nos precipitarmos mais nesta hipótese do que noutra. Mas nenhuma pista deve ser afastada. Para melhor circunscrever aquela, recordemos a título de exemplo os acontecimentos de Itália.
Como nos atentados de Madrid, foi um alvo ferroviário que foi visado em 2 de Agosto de 1980: uma bomba explodiu na estação de Bolonha, fazendo 85 mortes e mais de 150 feridos. Como em Madrid, a bomba, posta na sala de espera de segunda classe da estação, ela própria um nó ferroviário para o conjunto do país, em pleno mês de Agosto, visava matar um máximo de transeuntes. O que, contrariamente à lenda veiculada por alguns dos nossos confrades especializados no terrorismo, não é sistematicamente o caso de todos os atentados. Por último, o alvo foi popular: Bolonha era um bastião do Partido Comunista Italiano; em Madrid, foram comboios de subúrbio vindos dos bairros operários que foram visados.
No seu inquérito sobre o atentado de Bolonha, os juízes italianos, competentes pela sua experiência dos anos de chumbo e do terrorismo organizado com a cumplicidade do Estado, orientaram-se rapidamente para a pista da extrema direita. Mas foram distraídos por informações fornecidas pelos serviços secretos italianos do general Santovito [1]. Estas informações extraviaram os juízes para uma multidão de falsas pistas. De acordo com os magistrados, cuja versão é confirmada pelas actas do Supremo Tribunal de 23 de Novembro de 1995, «o SISMI fez-lhes chegar uma massa de informações dificilmente verificáveis, a fim de os lançar em investigações tão improdutivas como extenuantes».
A tragédia de Bolonha foi o culminar de uma série de atentados particularmente mortíferos que agitaram a Itália desde o início dos anos 1970. Um dos primeiros episódios ocorreu em 12 de Dezembro de 1969. Nesse dia, em Milão, às 16h37, uma bomba devastou o salão do Banco da Agricultura, matando 16 pessoas e ferindo 88. Alguns minutos antes, um empregado do Banco Comercial Italiano encontrou nas instalações uma toalha preta que continha outra bomba cujo sistema de ignição não funcionou. 20 minutos mais tarde, em Roma, um segundo engenho explodiu na passagem subterrânea do Banco Nacional do Trabalho, fazendo 16 feridos. Às 17h22 e às 17h30, duas novas bombas explodiram: uma em frente ao monumento aos mortos da cidade de Roma, o outro à entrada do museu do Risorgimento, na Piazza Venezia. Felizmente, esta última vaga fez apenas 4 feridos.

PRESUNÇÃO DE CULPABILIDADE
Estes atentados sincronizados eram feitos da extrema esquerda, da extrema direita ou de outros comanditários? Os investigadores imputaram imediatamente a responsabilidade das 4 explosões aos anarquistas italianos. Num telex enviado pelo ministério italiano do Interior, em 13 de Dezembro de 1969, a todas as polícias europeias, as autoridades afirmavam que elas «[dirigem as suas] primeiras suspeitas para os círculos anarquizantes». De passagem, a polícia fez buscas nas sede de todas as organizações esquerdistas, bem como de algumas formações de extrema direita evitando as duas mais importantes, Ordine Nuovo e Avanguardia Nazionale. A imprensa meteu a embraiagem sobre «uma incrível campanha contra os extremistas de esquerda» [2].
O inquérito foi de uma rapidez fulminante: uma dezena de anarquistas membros dos círculos “Bakounine” e do “22 de Março” foram presos, «pesadas suspeitas» pendiam sobre eles de acordo com os polícias. Estes focalizaram-se em Pietro Valpreda, um anarquista, dançarino de profissão. Alguns dos seus amigos foram presos na sequência dos atentados perpetrados em Milão em 25 de Abril de 1969, contra o pavilhão Fiat da Feira de Milão e o escritório de câmbios da estação central. Uma testemunha miraculosa para a acusação, um motorista de táxi, acusava-o: tratava­‑se de Cornelio Rolandi que confessará mais tarde ao advogado de Valpreda que o chefe da polícia de Milão lhe indicou quem devia reconhecer. Membro ao mesmo tempo do Partido comunista e do MSI, o partido neofascista italiano, morreu no ano seguinte de uma «pneumonia fulminante sem febre», acrescentando assim o seu nome à longa lista das mortes suspeitas. O cúmplice presumido de Valpreda, Giusepe Pinelli, ferroviário anarquista, foi defenestrado na sequência de um interrogatório. O episódio dramático inspirará o prémio Nobel Dario Fo na sua famosa peça Morte acidental de um anarquista.
As pistas que conduziam à extrema direita, e nomeadamente o relatório do gabinete da contra­‑espionagem italiana (SIO) sobre a participação de Mario Merlino e Stefino Delle Chiaie [ 3 ], figura fascista bem conhecida, foram enterradas. No entanto, como escreveu Frédéric Laurent, «o neofascismo é uma realidade. Para aqueles que o estudaram, é uma realidade mais inquietante do que a fantasmática “internacional terrorista” da qual uma certa imprensa nos pinta regularmente o quadro aterrorizador, com os seus chefes de orquestra todo­‑poderosos que movem os cordelinhos na sombra em Moscovo, Tripoli ou Pyongyang» [4].

A ESTRATÉGIA DA TENSÃO
Com o distanciamento, o fim da Segunda Guerra Mundial parece ter marcado o verdadeiro início de uma utilização repetida de métodos terroristas pelos Estados, a fim de desestabilizar os seus próprios sistemas democráticos e limitar as liberdades individuais. Assim, «longe de ser um acto isolado, o massacre de Milão é o ponto culminante de uma ofensiva concertada de desestabilização do regime parlamentar italiano. Esta “estratégia da tensão” como a baptizou um jornalista do Observer é exemplar. Exemplar porque, desde [1968] faz da Itália um verdadeiro laboratório da subversão de direita. Exemplar também porque revela as técnicas empregadas pelos homens da extrema direita, os meios de que dispõem e o apoio que podem esperar de uma fracção do aparelho de Estado» [5].
A “estratégia da tensão” pode ser definida como uma campanha que visa criar um desmoronamento da ordem e da lei, e por ricochete uma crise de confiança dos cidadãos no que diz respeito a um governo democraticamente eleito, criando assim as condições para uma tomada do poder pelo exército. Pode permitir igualmente simplesmente criar uma psicose de segurança na população que se virará consequentemente para as formações políticas mais autoritárias. A Itália, sob o golpe de um recrudescimento da violência política das formações de extrema esquerda, mas sobretudo das neofascistas que beneficiavam da benção das autoridades [6], adoptou uma série de disposições policiais e legislativas particularmente atentatórias das liberdades individuais. É o caso da lei Reale, adoptada em 22 de Maio de 1975, que «dá à polícia o predomínio de exercício sobre a magistratura. A polícia pode fazer buscas e prender uma pessoa sem mandato do juiz de instrução, sob simples suspeita. Os interrogatórios têm lugar sem a presença de advogado, mesmo oficioso (o que viola o artigo 3 da Constituição sobre a igualdade perante a lei» [7]. Em 1979, o decreto­‑lei Cossiga alongou a duração de detenção preventiva para os casos ligados ao terrorismo, e autorizou as escutas telefónicas. Disposições similares foram reactivadas nos Estados Unidos e em numerosos países aliados desde o 11 de Setembro de 2001, com o USA PATRIOT Act, as leis anti­‑terroristas adoptadas na Grã-Bretanha, na Alemanha, e no Canadá. Em França, depois da adopção da lei Perben II e do reforço do Plano Vigipirate, a polícia dispõe de poderes de excepção acrescidos na luta contra o terrorismo [8].

MOBILIZAR A OPINIÃO PÚBLICA CONTRA UM BODE EXPIATÓRIO
Se os executantes dos atentados italianos foram identificados, e às vezes condenados, ignora-se ainda quem foram exactamente os comanditários. No máximo pode­‑se afirmar que esta estratégia tinha sido determinada pelos serviços secretos da Aliança Atlântica, sem excluir que tenham sido ultrapassados pelos subcontratados que tinham recrutado nos meios de extrema direita, e que foram postos em acção graças à cumplicidade de agentes colocados ao mais alto nível do Estado italiano. Para os serviços da NATO como para os neofascistas, os italianos não tinham consciência do perigo vermelho e era necessário fazê-los sofrer para os dispor contra os comunistas. Este modo de raciocínio não é exclusivo dos serviços Atlânticos. Os atentados de Moscovo ocorreram em 1999, quando Vladimir V. Poutine se tornou primeiro­‑ministro. Foram atribuídos aos chechenos. Desde então, responsáveis do FSB admitiram que foram na realidade obra de oficiais do seu serviço que se propunham forçar o governo a relançar a guerra e conseguiram-no. Seja como for, o que distingue este tipo de atentado de outros, é que visa provocar uma reacção emocional forte para mobilizar a opinião pública contra um bode expiatório.
Estes exemplos incitam-nos à mais extrema precaução na designação dos responsáveis dos atentados de Madrid assim como na verificação das eventuais reivindicações.
___________
[1] Este chegou à cabeça do SISMI graças à loja P2 da qual era membro. Em 1981, foi demitido das suas funções aquando do escândalo da loja maçónica. Em 1984, morreu na sequência de uma operação em Florença, mas o seu falecimento é considerado por membros da Comissão de inquérito parlamentar sobre a P2 como um assassinato disfarçado.
[2] Frédéric Laurent, L’Orchestre Noir, Stock, 1978.
[3] Stefino Delle Chiaie estava à cabeça de um grupo terrorista italiano neofascista, cujos membros em exílio se irão juntar às fileiras do projecto Condor dirigido por Klaus Barbie na Bolívia e cujos objectivos foram fixados pela CIA. Ele próprio será recrutado por Barbie no fim dos anos 1970, nomeadamente para uma tentativa de golpe de Estado em La Paz. Ver Kai Hermann, “Klaus Barbie: A Killer’s Career”, Covert Action, Inverno 1986.
[4] L’Orchestre Noir, op.cit.
[5] L’Orchestre Noir, op.cit.
[6] Sobre o conjunto dos atentados que vão sacudir o país, essencialmente atribuídos à extrema esquerda na época (quer se trate das Brigadas Vermelhas, de anarquistas ou outros grupos ainda), um relatório do ministério do Interior de 1981 afirma no fim que 67,55% das violências cometidas na Itália de 1969 a 1980 são imputáveis à extrema direita, 26,5% à extrema esquerda e 5,95% a outras organizações.
[7] Anne Schimel, Justice “de plomb” en Italie, Le Monde Diplomatique, Abril de 1998. [8] Para um detalhe das legislações adoptadas após o 11 de Setembro, ver Le Top 15 des États les plus liberticides [já não disponível neste endereço] pelo Colectivo Liberdades Imutáveis (Federação Internacional das ligas dos Direitos do Homem, Human Rights Watch, Repórteres Sem Fronteiras).

ecoe #6 25/Xaneiro/2008 ecoe

Coido que os "especialistas" en voos sobre o lixo (por non usar palabras máis grosas e claras) prefiren enmudecer a seguir insultando á intelixencia.

Obviamente tendes toda a razón.

ecoe #7 25/Xaneiro/2008 ecoe

É moi posible que o fascista Stéffano della Chiae formara parte durante os anos 70 das camadas negras do franquismo terrorista de Martin Villa (Alfredo Grimaldos)

BonKarallan #8 25/Xaneiro/2008 BonKarallan

Listas negras? ¡¡Racistas!!

COUTOVEN #9 27/Xaneiro/2008 COUTOVEN

Todos os gobernos fascistas e militaristas como o que comanda o criminal e asasino Hugo Rafael Chávez son ferventes usuarios das listas.

Eu non se se nas listas da ONU, UE ou a OEA están todos os que son “TERRORISTAS” pero si todos os que supostamente están exercendo esa aberrante forma de loita.

Para nada poño en dúbida que este cualificativo poida estar influenciado polos intereses das grandes potencias. Pero se a velada intención é pretender sinalar que as FARC e o ELN en Colombia non son terroristas como agora lle deu por dicir a Hugo Chávez. É bo que se saiba que en Venezuela o seu goberno fascista instituyo a LISTA TASCON onde facendo uso ilegal da información do Consello Nacional Electoral xerouse unha base de datos de máis de 12 millóns de persoas (totalmente dispoñible en internet) onde se establece a súa preferencia política. Se asino ou non contra o presidente para o referendo. Aclarando, que esas firmas de petición son un requisito que esixe a constitución para solicitar un referendo e son utilizadas na actualidade para segregar e perseguir a persoas.

De tal xeito que é bo que periodicamente se revisen estas listas para que sempre estean todos os que son terroristas e todos os que están realizando actividades terroristas.

Xeonllo #10 28/Xaneiro/2008 Xeonllo

Coutoven:

¿Así que Chávez é todo iso que dis? Pois entón supoño que nestes momentos estarás preso ou polo menos a punto de estalo.

Se o goberno de Chávez fose fascista e militarista, ti non poderías dicir publicamente que o é, e menos chamarlle criminal e asasino. Podes facelo libremente, e iso demostra que o que dis é falso.

O mesmo diría eu de calquera dirixente que recoñece unha derrota nun referendo. Iso é imposible que o faga calquera dictador fascista e asasino aos que te refires. O que tes ti é unha grande incontinencia verbal.

COUTOVEN #11 28/Xaneiro/2008 COUTOVEN

Amigo Xeonllo. Que Chávez sexa un criminal e asasino non o digo eu. Esta gardado para a historia en varios vídeos (moi ben documentado) cando se alzo o 4 de febreiro de 1.992.

Se ten algunha dúbida respecto diso, utilice You Tube e darase conta que non se repartiron caramelos precisamente nesa data. Foi chumbo puro e duro. Mobilizáronse tanquetas e o palacio e a residencia presidencial parecía un queixo gruyere. A cantidade de asasinados e sangue frío foi horrible. Con que finalidade? Simplemente o afán de poder de Chávez e os seus secuaces. Tanto é así, que se a xustificación era que o goberno de Carlos Andrés Perez era corrupto, este simplemente foi retirado do poder oportunamente polos tribunais do país. Algo moi distinto ao que existe hoxe en día. Onde logo de 9 anos de corrupto e ineficiente goberno, nin sequera esta garantido o abastecemento de leite, carne, fariña, ovos, etc. E iso que tivo os maiores ingresos económicos na historia do país.

Que o goberno de Chávez non é militarista. Por Deus, é aritmética simple, só conte a cantidade de ministros que son militares e darase conta. Só douche un exemplo. O ministro de Sanidade. É un militar de carreira, o seu coñecemento de saúde é tan nulo. Que ata ordeno que non se fixesen repórtelos das semanas epidemiolóxicas (obrigatorio pola OMS) para tapar o desastre que temos en paludismo, febre amarela, tuberculose, etc. Hai militares en case todas as dependencias do estado e a súa incapacidade foi demostrada logo de 9 anos de incompetencia suprema.

Con respecto ao de recoñecer a perdida dun referendo. Xeonllo. Vostede non se acorda de Pinochet. Se compañeiro, Augusto Pinochet Ugalde. Peedeu un referendo e acéptoo. E iso faio menos criminal que Chávez? É mais, hoxe 28 de xaneiro de 2008 é día que o Consello Nacional Electoral non deu cifras definitivas sobre o referendo. E iso que segundo eles é O MAIS MODERNO DO MUNDO. E que aceptase a votación do pobo é unha cousa. Pero que respecte a decisión do mesmo é outra moi distinta. Segundo a lei os temas rexeitados nun referendo non poden ser sometidos a nova consulta nun mesmo período. Sabe vostede o que Chaves expón respecto diso?

Con respecto á liberdade de expresión. Xeonllo. Vostede escoitou algunha vez un discurso de Chávez completo? Vostede cre que en Venezuela se lle pode increpar ao presidente ou se pode exercer o dereito de palabra na asemblea nacional. Vostede non sabe que en Venezuela non hai nada que se pareza a un debate sobre o estado da nación.

O único que che garanto é que se a metade do dito por min neste texto, dixéseo á fronte de miraflores ou a asemblea nacional. Non pasarían 5 minutos sen que a garda nacional retíreme a golpes ou probablemente un dos matóns a soldo que ten o goberno para amedrentar á disidencia farían o seu traballo represivo de forma contundente. Un bo tubazo pola cabeza.

Por suposto, tamén o goberno ten formas sutís de acalar á disidencia. Para iso ten aos tribunais e ao SENIAT. E para os cidadáns de pé, o só feito de aparecer na lista TASCON dálle dereito aos funcionarios públicos que che vexen e maltrátenche.

Eu teño máis de 40 anos de idade e fun militante de esquerda toda a vida. E se por experiencia que cando alguén non ten a razón ou non ten criterios para defender unha idea apela ao expediente da descualificación como vostede.


Demostre valor e desmíntame se algo do dito anteriormente é falso.

Saudos Sr. Xeonllo

Xeonllo #12 28/Xaneiro/2008 Xeonllo

Interpretar ese golpe de Estado contra o falso sistema democrático existente, co corrupto Carlos Andrés Pérez á cabeza, tendo a maior parte do pobo na miseria, é cuestión de opinións, non é un feito obxectivo.

Que teña militares no goberno non significa que ese goberno sexa unha dictadura militar. Aí están os medios da oposición, que existen e están ben activos. Partidos legalizados, etc. Non vou repetir cousas mil veces ditas.

O referendo que fixo Pinochet non ten nada que ver co que convocou Chávez. Pinochet viuse forzado a facelo porque a sociedade cada vez máis o demandaba, e iso tiña tamén o seu reflexo no exército e en todos os sectores en xeral (manifestacións cada vez máis frecuentes e intensas, etc.). Pinochet tivo que facelo. Chávez convocouno porque quixo, non por presións sociais, Chávez fixo unha proposta para cambiar a constitución e, por primeira vez, tivo unha derrota por escasa marxe. Todas as demais elecciós as gañara. Pinochet non fixera eleccións ningunhas antes. Toda comparación resulta un insulto á intelixencia, Coutoven. ¿Desexa vostede que a Chávez lle pase como a Allende, tal como quere a dereita venezolana, ao poder económico e á administración Bush? Ogallá iso non suceda.

E por último, direille que eu non teño por norma descualificar ninguén para eludir razonamentos.

Saúdos.

Xeonllo #13 28/Xaneiro/2008 Xeonllo

Aclaro:

"Interpretar ese golpe de Estado contra o falso sistema democrático existente, co corrupto Carlos Andrés Pérez á cabeza, tendo a maior parte do pobo na miseria, é cuestión de opinións, non é un feito obxectivo."

Ahí quero dicir que interpretar iso como un acto criminal é cuestión de opinións. É como se dicimos que a revolución francesa foi un crime, por exemplo. O que non pode ser é que unha opinión, como a de Coutoven sobre Chávez, pretenda facerse pasar como unha verdade indiscutible.

COUTOVEN #14 28/Xaneiro/2008 COUTOVEN

Mire Xeonllo se para vostede sacar tanquetas á rúa e masacrar persoas non é un golpe de estado. Non se que dicirlle. Pero se lle aclaro unha cousa, Carlos Andrés Pérez foi tan corrupto como a historia e a xustiza demostrárono. Pero resulta que foi electo polo pobo Venezolano en dúas oportunidades con porcentaxes de aprobación tan altos como os que saco Chávez nos seus mellores tempos. É máis, na súa segunda toma de posesión o invitado de honra foi o propio Fidel Castro R. Seria bo que vostede revisase na hemeroteca que dixo este ultimo con respecto a este golpe.

Outra aclaratoria. O sistema electoral que elixiu a Chávez na súa primeira elección era practicamente o mesmo que elixiu a Carlos Andrés Perez. Con todo e iso, foi electo respectando a vontade do pobo e a pesar de non ter representantes que defendesen os seus intereses. Algo moi distinto ao CNE actual onde se aceptan todas as prácticas fraudulentas e ventajistas habidas e por haber que a Chávez se lle antolla. Así é moito mais facíl gañar eleccións. non o cre?

Con respecto a comparar a Allende con Chávez. Rógolle que non mancille a memoria dun verdadeiro socialista comparándoo con Chávez. Ese nome quédalle moi pero moi grande. Saiba vostede, que mentres Pinochet bombardeaba o palacio da moeda, Salvador Allende defendía fusil en man a democracia de Chile. Algo moi distinto á conduta de Chávez o 04 de febreiro, onde no canto de defender o seu equivocado punto de vista foi a esconderse nas instalacións do museo histórico militar e renderse como mansa pomba. Ou como o 11 de abril do 2002, cando pediu como nena histérica o acubillo do clero. Por favor. Compáreme se quere a Pinochet con Chávez. Pero nunca con Salvador Allende. Un verdadeiro home, un verdadeiro socialista un verdadeiro patriota.

Xeonllo, pódolle asegurar unha cousa. Se algo sobra en Venezuela son militares. Hainos en todas partes. Case toda a administración pública esta militarizada máis do 60% dos ministerios está en mans de militares. E pódolle asegurar unha cousa, onde haxa diñeiro en xogo, contratos, etc. Téñao por seguro que a man militar esta metida. Non en balde en Venezuela é común dicir. Que ao meu non me deán. Póñanme onde hai.

Con respecto a que o referendo de Pinochet non é igual que o que solicito Chávez. Lóxico, Nin é o mesmo país, nin se voto polo mesmo. Por outra banda Pinochet do mesmo xeito que Chávez equivocáronse ao meterse no berenjenal dun referendo. Pero que vostede me diga que Pinochet realizo esta elección por estar entre a espada e a parede cáese polo seu propio peso. Cantos anos pasaron entre ese referendo e que efectivamente Pinochet perdese o poder e fose xulgado? Compañeiro, transcorreron dous períodos presidenciais en Chile de tal xeito que a inminencia que vostede expón dificilmente esta apegada á realidade histórica.

Irmán son 9 anos de goberno cos maiores ingresos da historia deste país. Ven a Venezuela e non pasasen dous días para que comprendas que isto non é ningún socialismo. Isto é corrupción e ineficiencia. Ven a un hospital e beiras a necesidade humana, trata de conseguir nas farmacias tratamentos para patoloxías crónicas a ver cantos consegues e se tes diñeiro para compralos. Decátese, gran parte da poboación galega que vive en Venezuela son maiores de 60 anos e a pesar de pagar a seguridade social por décadas, esta do mesmo xeito que moitos venezolanos non lles son achegados os medicamentos que por lei lle corresponden. Trata de facer a compra e beiras a falta de produtos. Nos cárceres venezolanas morreron máis presos o ano pasado que en todas as cárceres europeos xuntas nos últimos 5 anos.

Aprecio os seus comentarios, moitas grazas.

Xeonllo #15 29/Xaneiro/2008 Xeonllo

Coutoven, só unhas puntualizacións:

Que despois da fin formal da dictadura en Chile non se puidese procesar a Pinochet non significa que el non se vise presionado e obrigado para facelo. Había forza para conseguir esa cesión por parte do réxime, mais non a forza suficiente para procesar neses momentos ao dictador.

Con respeito á se en Venezuela hai ou non hai socialismo, é evidente que non. Por agora. O referendo pretendía ir nesa dirección e non foi aprobada a proposta do goberno de Chávez. Mais Chávez e as forzas sociais que o apoian (aínda a maior parte da poboación) pretende camiñar cara a iso. Outra cousa é en que vai quedar todo, que vai pasar finalmente. A miña postura é que diante da situación actual en Venezuela, hai que estar antes con Chávez que con os intereses do imperialismo, que sen dúbida están contra Chávez, e do gran capital venezolano, que xa intentou un golpe. Iso, independentemente de como resulte Chávez ao final.

Saúdos.

COUTOVEN #16 30/Xaneiro/2008 COUTOVEN

Mire Xeonllo. Ninguén discute que gran parte do pobo Chileno non quixese a Pinochet do mesmo xeito que unha boa parte do pobo en Venezuela non quere a Chávez. O punto, é que moitas persoas do mesmo xeito que vostede indican que os “ditadores non recoñecen resultados electorais cando non lle son favorables” e eu ofrézolle probas onde ditadores convictos e confesos realizaron eleccións e saíron coas táboas na cabeza non quedándolles outra que recoñecer os resultados. Iso si, a regañadentas. De tal xeito, que se o que se pretende dicir é que Chávez é un demócrata por promocionar eleccións non o e necesariamente certo. Se non tivese o control servil do Concello Nacional Electoral e o Tribunal Supremo de Xustiza os resultados posiblemente serian ben distintos.
Vostede non sabe que ata o día de hoxe non se entregaron os resultados definitivos do referendo consultivo de Decembro. Incumplindo a lei electoral. Iso é un delito. Que di a fiscalía e o tribunal supremo respecto diso? Nada. Pero de face ao mundo viven dicindo que é o sistema electoral máis moderno do mundo.

Coincidimos no feito de sinalar que Carlos Andrés Pérez foi corrupto. Agora, vostede cre que iso xustifica que Chávez e os seus facinorosos masacraran a decenas de persoas invocando algo certo. Cando resulta que en Venezuela existía unha xustiza coa independencia suficiente que permitiu desposuílo do poder por mecanismos civilizados. Agora vostede sabe cal foi o delito polo cal foi desposuído da dignidade presidencial? Foi malversación de fondos. Este delito non consiste en roubarse o diñeiro, nin compra algo co mesmo. É simplemente utilizar un orzamento destinado a unha cousa (Neste caso foi a partida secreta) e destinala a outro fin sen aplicar previamente un mecanismo de reconducción de partida de orzamento. Neste caso, (pagar seguridade para a presidenta Violeta Chamorro). Por iso foi destituído Carlos Andrés Pérez en sentenza firme do Tribunal Supremo de Xustiza.

Na Venezuela actual, permítese que médicos estranxeiros exerzan a súa profesión sen convalidar os seus títulos, iso é intrusismo profesional e práctica ilegal da medicina. E non pasa nada. Cando son despedidas máis de 20.000 persoas de PDVSA no 2.002 por seguir lineamientos sindicais xustos ou non, ata o sol de hoxe non se lles pagaron as súas prestacións sociais (obrigatorio por lei) e o ministerio do traballo e tribunais non toman acción algunha. Regálase o diñeiro da nación en forma de bonos, doazóns sen aprobación do lexislativo ou se manteñen persoas detidas por meses sen permitirlle o acceso aos expedientes polos cales son acusados o incumplindoos lapsos procesuais. Non hai un tribunal que se atreva a ditar unha resolución en contra do goberno. E os que se atreveron desaparecen de inmediato. Vostede cre que nalgún país europeo incluído Galiza seria aceptada algunha destas aberracións. Estou dicindo mentiras señor Xeonllo?

Vostede fala dos intereses do imperialismo. E eu expóñolle o seguinte. Non é un misterio para ninguén que USA fixo e desfixo en América Latina e no mundo. Pero non se pode ser tan cándido e darlle crédito ao primeiro político que salga enarborando as bandeiras do socialismo e faga as cousas que fai Chávez.

Mire, a corrupción e o afán de poder de moitos dos políticos en Latinoamérica é tan grande que se non fose pola existencia do imperialismo inventaríano para xustificarse.

En Venezuela non hai dereito que en 9 anos da maior bonanza petroleira, existan os problemas sanitarios que padecemos, a produción agrícola esta en o chan, os funcionarios públicos (mestres, policías, enfermeiras, mestres e médicos) gañan soldos de miseria. Os mortos en mans da delincuencia fan palidecer calquera parte de guerra do medio oriente.

Por favor. O imperialismo é unha realidade ou un pretexto para xustificar a incompetencia dun goberno corrupto?

Saúdos compañeiro. Só réstame dicirlle. Se vostede non vive en Venezuela. Rógolle que converse con persoas que viviron en este país, pregúntelles a súa opinión. Creo que atopase quen defenda tendencias a favor de Chávez como en contra. Outros serán neutros. Pregúntelles se o dito polo meu é falso ou impreciso. Quen lle fala vive en Venezuela desde fai décadas e realmente creo que Chávez e tan socialista como Franco ou Pinochet. Os tres son militares. E militar escríbese con M de mentireiro.

Novo comentario

É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.

Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí: