Os Coen triunfan na noite dos Óscars
O filme gañou catro premios, entre eles o de mellor película e o de mellor secundario para Javier Bardem, primeiro actor español en levar o galardón.
Javier Bardem confirmou os prognósticos (despois de ter levado o Globo de Ouro e o Bafta era o gran favorito) e fíxose co Óscar ao mellor actor nun papel secundario por Non é país para vellos (No Country for Old Men). É a primeira vez que un actor do Estado Español gaña un Óscar á mellor interpretación, e pode que non sexa o derradeiro para Bardem. O actor vaise consolidando como un dos grandes actores de Hollywood, recibindo louvanzas xeralizadas polo seu papel do asasino Anton Chirgurh no filme dos Coen.
Bardem agradeceulles aos irmáns terlle dado a oportunidade de estar na película, e terlle posto na cabeza "o peor corte de pelo da súa vida". Tamén se dirixiu, xa en castelán, á súa nai Pilar Bardem, presente no Teatro Kodak, a toda a súa familia e en xeral a todos os actores "e cómicos de España".
No Country for Old Men foi a gran triunfadora dunha noite que repartiu os seus premios: levou apenas catro galardóns, pero entre eles estiveron o de mellor filme, mellor director e mellor guión. As outras películas que chegaban como favoritas: There Will Be Blood ou Juno, tiveron que se conformar con premios menores, mellor guión orixinal para a segunda e mellor actor protagonista para a primeira. Daniel Day Lewis coronouse deste xeito como o mellor intérprete cun papel de malo, de vilán, o mesmo que Bardem.
Outros premios
Non tivo sorte o outro español nominado, o músico Alberto Iglesias (nominado por The Kite Runner), e o premio á mellor banda sonora foi para Atonement. Entre os restantes premios, destacou o premio ao mellor documental para Taxi to the Dark Side, un achegamento ás torturas realizadas polos Estados Unidos en Afganistán, Iraq ou Guantánamo. No premio ao mellor filme estranxeiro, gañou o austríaco Os Falsificadores (The Counterfeiters), un filme ambientado nun campo de concetración nazi.
Comentarios (7)
ah, os imáns coen e o tipo de facía de ramón sampedro e protestaba contra a guerra, que interesante.
no ano 1999, igual que aquela serie da miña infancia dos tamén irmáns anderson, tardei todo o mes de setembro en comerme o gran lebowski. a cinta era unha vhs e sempre me despertaba as cinco da mañán co resplandor azul reinando na penumbra do cuarto.
á noite seguinte levaba a película ó punto no que eu creía que me dormira e volvía porme ó caso de ver tan senlleira obra. pero nada, o cabo dunhas horas volvía despertarme coa cor azul inundando a habitación.
así que ía pouco a pouco cada noite, antes que entre o cansacio e o sopor da trama me vencesen. pasaban uns poucos minutos e aquela cousa sumíame rápidamente nun plácido sono. nin sumial nin tranquimazín: os coen.
até cheguei a pensar si as sustancias que consumía o persoaxe interpretado por jeff bridges non se expandirían dagunha forma no meu cubículo e me ocasionarían estes trances ( en tempos oín falar do cine aromático en salas especializadas ), pero non, á mañán seguinte eu estaba lúcido e descansado, listo para unha nova xornada laboral para proveito da nación.
con esas tardei un mes en chegar os títulos de creto finais, que mesmo me deron para roncar a perna solta un par de noites.
oh brother, xa en dvd, cumpliu o seu cometido de idéntica maneira. eu, por entón, vivía soio e levaba unha vida moi ordenada e celosamente estructurada en función dos horarios.
rematada a cea, logo de fregar e colocala cociña, sentábame diante de turturro, clooney e demais compaña dust bolw e en minutos ficaba redondo no sofá ca baba caéndome pola comisura dos beizos.
horas despois despertaba con algo de molestia no pescozo e de forma catatónica íame á cama cercana chocando cás paredes do pasillo.
como troquei de vida e me volvín home de familia neste século, nunca dei pasado do incendio do establo, pero manteño na miña videoteca a película, por si algún día sufro alteracións do sono e preciso de novo amodorrarme con algo más potente que o rohipnol.
E Galiza? É país para vellos?
A gala dos Oscars é un insulto á humanidade e Javier Bardem sería máis íntegro e honesto coas súas palabras si pasase destas fantochadas, pero no fondo a maioría desexan o que tanto critican.
Aquí nós tamén nos lembramos dos cómicos "da farándula": cada ano presentan novas nominacións con vellas camadas (a última realmente rancia, bastante ben contestada polo Carlos Tena)
Estes irmãos Cohen são mais raros do que agua de esfregar.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto