Xoán Hermida
Labregas
A Carme e Lidia, exemplos de compromiso
Metidos unha vez máis en mobilizacións agrarias –e xa levamos así varios anos–, acordeime dun brillante artigo do semiólogo italiano Umberto Eco titulado “Ao diaño a clase obreira”. O artigo en cuestión comezaba: “Como se lle pode pedir que se recoñezca como clase, con problemas comúns, a quen, se é que aínda traballa, o fai cada vez menos xunto con outros, durante períodos cada vez máis curtos e ve o traballo non xa como algo que se respecta senón que se soporta?”. Rotundo e claro.
Desde que Karl Marx e Friedrich Engels sentenciaran no seu manifesto que “os proletarios non teñen nada que perder (na revolución) agás as súas cadeas” levan mudado moitas cousas.
A nova clase obreira de inicios do século XXI, complexa, plural e máis diversa ca a de hai 150 anos, ten que perder moitas cousas materiais: a casa (aínda que con carga a unha hipoteca ), o coche... e sobre todo unhas condicións materiais de vida que na medida en que as estamos analizando, desde a óptica dunha filosofía materialista como é a marxista, non deixan de ter a súa importancia.
Namentres, segue a existir unha clase que, ao igual que hai 150 anos, continúa sen ter máis que perder ca as súas cadeas, e esta clase está organizada na nova internacional revolucionaria: Vía Campesiña.
En realidade, este papel de suxeito revolucionario téñeno asumido desde sempre.
E se os fundadores do socialismo sempre imaxinaron os procesos revolucionarios nos países centrais do sistema polo nivel de contradición entre as forzas produtivas e as relacións de produción, a realidade do imperialismo (tal como foi analizada por Lenin) ou da globalización teñen levado á periferia do sistema todo o proceso de cambio.
Rusia, China, Indochina, Cuba ou agora os movementos indixenistas e altermundialistas teñen no campesiñado un dos seus elementos centrais.
O desprezo ao campesiñado por parte dalgúns marxistas ten tido resultados negativos na relación da esquerda con estes.
Son dos que pensa que un dos elementos centrais dunha nova esquerda transformadora é precisamente entender o suxeito revolucionario como un espazo complexo, plural e dinámico desprazando do centro de gravidade ao proletariado.
E isto non porque a clase obreira é “en si” unha clase reformista ata que adquire o papel de clase “para si”, nin tan sequera porque os sindicatos leven desde a metade do século XX sen actualizar a súa misión, senón porque obxectivamente é a clase operaria a que máis contradicións ten para poñerse á fronte da superación do sistema.
Posición de obreiros e as súas centrais sindicais defendendo os postos de traballo dunha empresa altamente contaminante son habituais, pero indo mais aló,agora que o sistema demostra as contradicións cos limites do crecemento ou do modelo de desenvolvemento industrialista: podémonos acaso imaxinar os obreiros á fronte do proceso de recrear o desenvolvemento sostible ou o decrecemento, propondo a reconversión das empresas automobilísticas ou a redución da construción inmobiliaria necesaria para a especulación con dereitos como a vivenda ou claves para a destrución do noso hábitat?
Hoxe existen amplos sectores sociais enfrontados coa globalización capitalista, tanto nos seus aspectos sociais coma na defensa de diversas soberanías: ambientais, alimentarias, produtivas, lingüísticas...
As labregas están a xogar un papel de argamasa indispensable para unha acción global.
Nas últimas mobilizacións agrarias encabezadas polo SLG en Galicia, e pola ECVC en Europa, puidemos comprobar que arredor das compañeiras labregas xuntámonos xente que noutras circunstancias sería difícil que compartise a mesma mesa.
E non esquezamos que os pequenos labregos e labregas, a pesar do proceso de agroindustrialización impulsado polas grandes multinacionais de distribución, son e seguen a ser os que nos dan de comer.
Hoxe a batalla polo cambio social estase a dar fundamentalmente no campo, desde Brasil a Galicia, pasando por Ecuador ou pola India.
O apoio da xente que aspira a outra sociedade máis xusta e equilibrada pasa a ser central. Para crear sindicatos amarelos e/ou correas de transmisións no rural xa están outros.
Acordeime agora ao rematar o artigo que mesmo boa parte da literatura e a arte revolucionaria do século XX xa tiña nos labregos a súa musa. Paga a pena volver ver coa mirada crítica que imprime o tempo o filme Novecento.
Comentarios (15)
Moi interesante, inda que confuso artigo. Mexclanse obreiros, labregos, tempos...
O que está a pasar cos labregos... no é novo... leva pasando dende a primeira industrializacion...
Os labregos son esfameados... teñen que emigrar as cidades, a traballar pola comida... e asi xurden os grandes capitais...
Primeiro os labregos ingleses... os galegos, os do sur do Mediterraneo... os rusos... hoxe os chineses, os árabes, os africanos, os sudamericanos...
As súas costas crecen as grandes fortunas chinesas, rusas... que despois viaxan polos canais da globalización... económica, ata os paraísos fiscais, a financieira.
A globalización é unha industrialización... distinta das antigas... os obreiros que crea sonche moi variados, sí, dacordo...
Pero o que nunca cambea é o desterro do campesiñado... a orixe da globalización.
A uneca solución é crear redes mercantís entre labregos e os das cidades, saltando os intermediarios, pra que poidan vivir ben... levando pequenas industrias ao campo...
Se venden mazas, tamen venden mermelada de maza... se teñen leite, tamén manteca, queixo... feito todo en pequenas industrias nas aldeas...
Se non... emigrar as cidades... como todos...
O suxeito revolucionario creou o revolucionario profesional, agora (vinte anos despois da caida do muro)este busca algún suxeito que lle permita seguir vivindo. Conclusión: vívese ben da futura revolución (case tan ben como algúns que viven do paraíso despois da morte).
Estou farto de estupidos coma "tranqui" que escondendose no anonimato lanzan "acusacións" demostrables ou non.
O que debian facer estes revolucionarios era dar o seu nome e apelidos como fai o autor e esperar resposta, namentras o unico que son é uns cobardes.
Creo que Vieiros perde calidade ao ter tan "ilustres lectores" que nunca saben que dicir dos artigos.
Chámome Francisco Xosé Fernández Martinez, coñecín a Hermida na súa brillante época de "escudeiro" de Geluco e sei do que vai e como as fai. Prefiro non lembrarme da manobra para xuntarse co PSOE e o desprezo mais absoluto a democracia e as bases do partido do que hermida era secretario de organización mais non pasou de pelota de geluco. Despois coma un tarzán calquera saltando de liana en liana a ver onde acomodarse, que esta de moda as ONG pois vamos crear unha, agora o que vale e o indixenismo pois aquí estou eu. Estou farto (mira ti, eu tamén) destes revolucionarios que acomodan o seu pensar o aire que mais venta e despois veñen a dar leccións, de que? .
En canto o artigo que dicir? facer un análise do proletario mundial baseado no do mundo occidental, esquecendo a situación de china es os países asiáticos, (hoxe en dia onde están as manufacturas mundiais), vir a insinuar que as labregas galegas son o futuro da esquerda, que o nosa situación é como a de Bolivia mais ou menos, dicir que a revolución rusa ou a cubana ou mesmo a china foron revolucións campesiñas, confundindo a neutralidade ou acompañamento destes a unhas revolucións feitas por unha elite revolucionaria (aproveitando a febleza e descomposición dos estados onde se deu) que nin por orixe, nin por ideas, nin por os programas desenrolados, eran representantes da clase labrega, e só por cuestións tácticas adoptaron as reinvindicacións campesiñas (véxase a polémica Lenin Rosa Luxemburgo, O gran Salto adiante de Mao ideal labrego? Fidel lider campesiño?) etc.
Perdón por estenderme, penso que os columnistas son columnistas e os comentarios non deben ser mais longos que os artigos que pretenden comentar, por iso prefiro ser epigramático, sei que no intento non dou moito nivel mais comentarios coma o teu fanme ver que aínda os hai peores.
BelenIzaguirre non tes nin idea dó que falas:
- A coalición EdG-EU PSOE cociñouse entre Geluco o seu palafreneiro e catro mais e as bases coñecérono polos periódicos, con unha política de feitos consumados e desprezo á organización.
- Nin Anguita nin Aznar (que aínda non sei que pinta aquí) rebentaron nada, a coalición presentouse as eleccións e Geluco chpou do bote durante catro anos como deputado e Hermida tamén (como asesor).
-EU-IU é unha formación nova que nace tras o acordo. EdG PSOE con novas sedes, novos dirixentes e novas siglas ainda que si ca maioria do 30 e o restante 70 por cento dos militantes que segundo ti apoiaron a coalición.
- Querer equiparar unha coalición postelectoral de dous partidos para gobernar, con unha coalición preelectoral que dada a dimensión dos dous partidos só podería acabar coa desaparición (como así foi) do mais cativo,é non estar na realidade.
En fin cando o home este tivo algo de poder para algo máis que largar articuliños o que fixo foi venderse por medio prato de lentellas. Coma Roma (PSOE)non paga traidores hoxe os dous fican de articulistas un no país e na Voz e o outro en Vieiros, por non faltar a verdade hai que dicir que Geluco polo menos as veces esta inspirado, en canto este home os seus artigos non son máis que catro lugares comúns sacados dos extractos das Vulgatas dos estudos dos novos paradigmas dos revolucionarios de salón, e non resisten o análise mais superficial.
PD hai moitas formas de deixar a un coma estúpido sen chamarllo (dígocho máis que nada para subir o nivel dos comentarios que vexo que estas moi interesado/da)
Vou rematar con este culebron porque non sei onde estabas ti daquela pero eu si que estaba en EU-EG ( que era como se chamaba ).
Por certo esquecestes de Pazos , o outro diputado, que hoxe esta con IU e a FPG nunha coalición en Cangas e doutros mnoitos militantos que quedamos ata as tanta do PCE
Pois si estabas alí saberás que o que digo é a verdade, por certo o culebrón empezáchelo ti e aínda non che lin as desculpas por insultarme. (aínda que tampouco a este anticapitalista polos servizos prestados o PSOE, será cuestión de non ter vergoña)
Nota do autor: Desde que fai cinco anos comecei a colaborar con Vieiros sempre me pareceron “simpáticas” as falsidades, medias verdades e algunha que outra fantasiosa invención sobre a miña biografía. Nunca me interesou o máis mínimo respostar a tales afirmacións, entre outras cousas porque o interes estaba no artigo e non no articulista. Tranquilos vou seguir nesa liña.
En todo caso agradezo a Raimundo terme aberto unha nova perspectiva: Efectivamente todo un xeito de vertebrar Galicia se esta a destruír e o interese dalgúns esta en quen tivo razón ou non en tal ou cal “batalla” de fai máis dunha década.
En todo caso asistimos fai uns dias ao aniversario da caída do muro de Berlín e o que Fidel chamou o “desmerengamento” do bloque soviético.
Diante deste acontecemento central para o futuro da esquerda, comunista ou non, algúns decidimos tomarnos un período de reflexión e rectificación que nos levou as veces a erros ( como apoiar á coalición PSdG/EU-EG/Os Verdes ) pero co tempo a (re)orientar a loita antisistemica desde os mesmos principios aínda que desde novos postulados.
Outros só viron conspiracións, non aprenderon nada, e pensan que todo o que lle ocorreu a esquerda foi froito da malévola intervención de Gorvachov e uns cuantos “traidores”.
En fin ala eles. Eu gardo bo recordo da miña militancia no PCPG e despois en EU-EG, manteño bos amigos e amigas ( mesmo camaradas ) neses espazos e co tempo observo que un dos problemas que ten a esquerda política e social para volver a vertebrarse é o escaso nivel cultural e a falla de respecto a discrepancia.
En todo caso para non volver a “torturar” aos lectores/as de Vieiros con batalliñas, quen queira aclarar algunha cuestión ou axustar contas co pasado pode escribirme a xoan.hermida@gmail.com
algunha matización :
Non son ningún comunista recalcitrante, nin vexo conspiracións en todo, e mais sen deixar de ser de ideais comunistas, non me fixo falta que caera o muro, para darme conta que a socialismo soviético pouco tiña dos ideas que presumía defender.
Un pode ter os errores políticos dos que sexa capaz, ninguen atina sempre, si lees enriba veras que o que che critico e que utilizarades a organización como si fora da vosa propiedade sen preguntar as bases sen participación e sen democracia decidir algo de tanta importancia (como que rematou ca morte do partido)iso non é un erro de táctica política iso e traizoar conscientemente os principios que un di defender.
Un dos problemas da esquerda política e social, para min, é unha serie de personaxes, vividores do choio, que sempre están en tódalas fotos e fan que ninguén crea xa no que se di.
Eu nin insulto,nin teño medo a discrepancia, só fixen un comentario acerca dun artigo tan fora da realidade,(OS labregos os novos suxeitos revolucionarios) que me parecía o cravo ardendo de quen quer seguir vivindo da futura revolución. A partires de aí, foi que discrepou de min que me chamou estupido, nin lle pedín a Vieiros que retirara ese comentario, nin lle dou mais importancia da que lle dou o teu artigo.
Volvamos ao artigo. Discrepo co titular. Non creo que nin Lidia Senra nin Carme Freira sexan exemplares no seu compromiso cos agricultores e coa agricultura galega. Explicareime.
Non discuto o seu compromiso (ou teima) ao respecto da implementación de modelos produtivos dunha agricultura exclusivamente familiar, de baixa mecanización, escasa superficie territorial, que asegure a subsistencia alimentaria da familia pero que xera rendas monetarias escasas ou nulas. Baseados en circuitos curtos de cambio de bens, reutilización de sementes, fertilización exclusivamente orgánica, ausencia de uso de fitosanitarios. Estas premisas poden soar ben, parecer incluso ideais para aquelas benintencionadas persoas do mundo urbán que, non vivindo no campo nin do campo, teñen unha visión bucólica do rural. Recoñecendo que este modelo pode ser válido para comunidades rurais de países en vías de desenvolvemento que deben asegurar a súa alimentación, discrepo sobre que este sexa o modelo a promover en Galiza. En calquera caso, discrepe eu ou non, que lles pregunten aos agricultores e agricultoras galegos que opinan ao respecto.
Dito isto, quero lembrar que Carme Freire hai algúns meses reivindicaba publicamente (ahi están as hemerotecas) a tese de que cada país non debería producir máis alimentos ca os que fora capaz de consumir. É dicer, negaba o comercio mais alá dunhas determinadas fronteiras ou límites prefixados. Pero debemos lembrar que incluso no s. XIX as exportacións galegas de viño e carne de vacún eran importantes para a nosa agricultura, a pesar do elevado grao de autosuficiencia alimentaria. E no s XXI, qué facemos? Non producimos máis leite ca a que podemos consumir os galegos? Prohibimos ter máis dunha vaca por explotación ou pechamos o 90% das explotacións? E que tal se de paso pechamos a Citröen á produción de veículos para a exportación?.
Desnorte teórico e xeográfico. Falta de compromiso con esta realidade, a partir da confusión de tempos, xentes e espazos. É ben coñecida a oposición sistemática destas dúas persoas (e a traveso delas do SLG)ás medidas da consellaría de Suárez Canal na anterior lexislatura para desenvolver o rual galego. Banco de Terras, UXFOR, contratos homologados no leite, contratos de explotación sustentábel ...... Nada lles valeu, todo era demasiado "empresarial" e "antilabrego/a". Chegaron ao paroxismo de acusar á consellaría de que o borrador do decreto de artesanía alimentaria, que permitiría axudas a obradoiros instalados no rural de até catro (4) empregados...... favorecía ás multinacionais!!.
Os resultados están á vista: a representatividade do SLG no campo galego caíu a níveis marxinais e a actitude descrita facilitou a hexemonía de XXAA e UUAA. Normal, pois os agricultores e agricultoras galegos son conscientes de que o seu espazo social, político e económico é Europa e non necesariamente o mesmo das comunidades indíxenas do Paraguay, dito isto con tódolos respetos.
Mentres que o SLG, instigado por ambas visionarias, combatera as políticas progresistas do BNG e contribuiran na medida das suas posibilidades á derrota do bipartito, UUAA facía a guerra pola súa conta e na mesma dirección inspirado desde Lugo e Madrid. E o resto xa o sabemos todos. O PP a destruír o rural galego como parte do proceso de deconstrución de Galiza. Pablo García, responsábel da área de formación de UUAA, premiado polo PSOE co cargo como secretario de organización e segundo de a bordo da organización en Galiza, a aproveitar o traballo feito no rural.
Pois iso, para min a Carme e a Lidia non son exemplos de compromiso co rural galego. Son (involuntariamente, iso sí) exemplos de "parvas útiles" para aqueles que teñen o obxectivo político de destruír o avanzado nos últimos anos no desenvolvemento do rural galego.
#13 olano, dis: "Chegaron ao paroxismo de acusar á consellaría de que o borrador do decreto de artesanía alimentaria, que permitiría axudas a obradoiros instalados no rural de até catro (4) empregados...... favorecía ás multinacionais!!."
Costame creelo... se é certo... estariamos ante un suicidio...
Pensandoo ben... o propio destes tempos...
Non discuto o labor do SLG, mais coido que non é certo que non teña dificultades aí onde se sinala que as ten a esquerda no mundo obreiro. O desenrolo industrial hai tempo que chegou á agricultura e gandeiría e os posibles conflitos coa ecoloxía tamén se dan neste eido como podemos colixir da intervención de olano.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Xoán Hermida González naceu en Pontevedra en 1965. Licenciado en Historia Contemporánea. Estivo ligado a diversos movemento sociais coma os Comités anti-Otan ou os CAF. Foi membro do Consello Confederal da CXTG, secretario de Organización de Esquerda de Galicia e coordinador do Grupo Parlamentar Mixto entre 1997 e 1999. Activista altermundista, participou no primeiro foro social europeo en Firenza. Foi Director da ONG AMARANTE desde outubro de 1999 a outubro de 2007. Actualmente é responsable de comunicación e RR.HH. da devandita organización. As súas reflexións poden consultarse tamén na bitácora Galiziaecosocialista. <!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } »
Anteriores...
- Sobe a dereita e (re)aparecen os anticapitalistas (01/10/2009)
- Apuntamentos críticos sobre o presente do galego (01/09/2009)
- Medios de comunicación e/ou axentes de información (18/08/2009)
- Desafeccións (29/05/2009)
- Non hai partido (18/05/2009)
- O suicidio do bipartito e a oportunidade posible (19/03/2009)
- A loita pola cidadanía (15/12/2008)
- Cara ao futuro con paso firme (29/10/2008)
- Soligariedade (26/09/2007)
- Irmáns si, padriños non (11/04/2007)
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto