Vieiros

Vieiros de meu Perfil


LUGAR DOS ROMANZINHOS

A manifestación de Cataluña

09:47 13/07/2010

A manifestación no Passeig de Gràcia e na Gran Via de les Corts Catalans deste día tivo a dimensión da celebrada en Barcelona en 1977. Daquela reinvidicábase a democracia e o Estatuto de Autonomía, lembrando o conseguido na Segunda República polo esforzo histórico do nacionalismo catalán e respondendo ás aspiracións do momento. Foi tamén no ano 1977 cando hoube en Galiza as grandes manifestacións que demandaban o recoñecimento do Estatuto de Autonomía, de acordo co aprobado en 1936 co impulso do Partido Galeguista e o apoio dos partidos do Frente Popular. A diferenza do sucedido en Catalunya e Euskadi, para nós dispor dun Estatuto de contido competencial e institucional reservado ás nacionalidades Galiza ainda foron precisas as masivas manifestacións de 1979.

Froito do compromiso necesario para superar a Ditadura e grazas á acción dos movimentos nacionais periféricos, beneficiándose todos os povos do Estado, a Constituición de 1978 recollería por vez primeira na historia do Estado español a idea da diversidade nacional e cultural. Porén, no texto apareceu asemade a consideración contraditoria, formulada en termos especialmente impositivos, de España como nación exclusiva e dun povo español entendido como o conxunto dos cidadáns e único depositario da soberanía.

Pasados trinta anos, cando desde Cataluña, Euskadi e Galiza se pretende alargar o campo de convivencia no horizonte dun Estado plurinacional, a decisión do Tribunal Constitucional, respondendo ao recurso do PP contra o Estatuto de Cataluña, interpreta o texto de 1978 no sentido máis desfavorábel para a diversidade nacional. Negando ademais o valor constituinte do compromiso entre o Parlamento de Catalunya e as proprias Cortes do Estado ratificado en referendo polo povo catalán, o Tribunal aplica a Constituición no sentido máis antidemocrático do artigo 2 querido na Transición polos poderes do rexime anterior que pervivían.

As decisións tomadas polas intituicións estatais e catalás e polo povo de Cataluña posibilitaban un fallo do Tribunal Constitucional que rexeitase o recurso apresentado polo PP ou interpretase a Constituición en favor da necesaria convivencia na diversidade presente igualmente no texto de 1978. Así se fixo por todos os poderes do Estado, introducindo neste caso unha inovación radical, no ingreso do Estado español na Unión Europea. A integración na Comunidade deu lugar á transferencia de competencias de soberanía de alcance mui superior ás demandadas no Estatuto de Cataluña. Non só as referidas ao poder xudicial tan negadas agora á nación catalá, sendo o Tribunal de Xustiza da UE a última instancia xurisdicional para o Estado español nas competencias proprias da Unión; tamén en materias tan transcendentais como a moeda, o control das fronteiras, o poder lexislativo -atribuido en grande medida ao Parlamento Europeu e ao Consello Europeu, impóndose as súas determinacións normativas ás das Cortes do Estado español- e en muitas outras, incluidas xa ou potencialmente competencias tocantes ao exército e ás relacións internacionais.

Estiven este sábado en Barcelona en representación de Alianza Libre Europea, o partido que reune na UE a organizacións das nacións sen Estado europeas (Escocia, Gales, Flandes, Cataluña, Euskadi, Galiza, co BNG, e outras), acompañando aos dirixentes de Esquerra Repúblicana e a carón dos de Convergencia i Unió, Partido Socialista de Catalunya e Iniciativa per Catalunya. Encabezada por todos os presidentes e expresidentes da Generalitat e do Parlament, dominando nela unha pacífica e plural posición a prol da  soberanía a manifestación mostrou até que ponto as aspiracións nacionais de Cataluña precisan dun marco constitucional de convivencia mui diferente do derivado da conceición do Estado español como nación única.

Depois de que o Estatuto Político da Comunidade Autónoma de Euskadi fora negado no Congreso dos Deputados e o Estatuto de Nación de Galiza non conseguir ainda o apoio necesario, non resulta unha surpresa que, este nunha fase máis avanzada, o novo Estatuto catalán recebera a irresponsábel resposta do Tribunal Constitucional: indicando o camiño a seguir neses textos está a idea do Estado plurinacional superador do poder centralizador e uniformizador herdado dunha historia que nos nega. Neste sentido, se a acción democrática histórica dos movimentos nacionais dos tres paises foi un elemento decisivo no estabelecimento do Estado das Autonomías o recoñecimento da diversidade nacional favorecerá a liberdade e a xusta convivencia entre todos.

(Coda. Será preciso reflexionar sobre as consecuencias últimas do razoamento da sentencia do Tribunal Constitucional cando afirma que sendo lexítimo definir a Cataluña como nación cultural, histórica e linguística, a única nación xurídica recoñecida pola Constituición é a española. Reducir España a unha nación xurídico-institucional como forma de negar un poder institucional partillado con Cataluña, Euskadi e Galiza supón reducila á condición de Estado. Abandonan de facto a pretensión dunha España que, como poder, cultura e territorio, fora para eles nación desde case sempre?). 

5/5 (30 votos)


Comentarios (25)

volvebreogan #1 13/Xullo/2010 volvebreogan
[Valora este comentario Positivo +8 Negativo]

Xa o dixo Jordi Pujol nunha entrevista a unha canle española.

>>Eu síntome español e catalán, pero senón me deixan desenvolver ao máximo o meu sentimento catalanista terei que dicir que non quero ser español, e só catalán.<<

Amén señor Pujol, eso é o único camino que nos queda segundo van as cousas.

Mcnally #2 14/Xullo/2010 Mcnally
[Valora este comentario Positivo -16 Negativo]

Comentario mal valorado polos lectores. Ver



Mcnally #3 14/Xullo/2010 Mcnally
[Valora este comentario Positivo -16 Negativo]

Comentario mal valorado polos lectores. Ver



LoboBranco #4 14/Xullo/2010 LoboBranco
[Valora este comentario Positivo +6 Negativo]

McNazi bota agora o seu cuspe venenoso nos artigos de Camilo. Quando poderemos deixar de ler o lixo pestilento deste espanhol degenerado? No entanto, resta unicamente o nosso negativo para abafar as suas cagadas.

MaisUm #5 14/Xullo/2010 MaisUm
[Valora este comentario Positivo +5 Negativo]

#2 e #3 Espanhol de merda!!! ...respeito para Camilo Nogueira.

suevinho #6 14/Xullo/2010 suevinho
[Valora este comentario Positivo +4 Negativo]

"¿Nación cultural y lingüística Camiliño? A mí eso me suena a icompatible con la democracia. E´s más, me suena fascismo so viene de un pajarraco de ideología colectivista."

A min non. De feito grazas a que os catalans afirman que son unha nacion desenvolven proxectos politicos, democraticos e axustados a lei. E gozan de tanta aceptacion alo que os que pensan coma ti apenas pasan do 10% de votos no parlamento catalan.

"Si Cataluña llegase a ser independiente y quisiese ser una nación democrática, tendría que reconocer, como mínimo, dos lenguas nacionales: el catalán y el español."

Vaia parvada. Panoiada suprema que che contou Pousada. Se Catalunya for independente reconheceria como oficiais as linguas que lle petaren aos catalans e non as que ti escollas. En segundo lugar, lembralle a Pousada, que Catalunya non estaria obrigada a asinar a CELROM e, se a asina, tampouco estaria obrigada a ratificala (caso de Franza) e, se a ratificar, tampouco estaria obrigada a cumprir con ela (casos de Galiza ou Valencia).

"Y aprende a leer tramposo: la CE en ningún momento habla de que España sea un estado plurinacional."

Exacto. Por iso moitos dos que estamos por aqui non nos sentimos ben aqui "dentro".

"Y las naciones verdaderamente democráticas claro que lo son en el sentido jurídico-político del término."

As nacions verdadeiramente democraticas son aquelas que se basean na vontade dos individuos que a componhen para organizarense como tal. En Espanha esa vontade non existe, basicamente polo feito de que, como di a propia CE, a nacion espanhola esta basada na sua "indisoluble unidad" que, alen, esta protexida polas Forzas Armadas. Isto e, esta protexida violentamente polas armas, algo que non ocorre en outro pais deste mundo. Xa ves, herdanzas do Estado Mayor franquista, mais xa sabemos que como eses son da tua corda non te queixas.

"En el referéndum del estatuto del 36 hubo un pucherazo como una casa. Ni de coña se alcanzaron los 2/3 de participación."

Pode ser. Ou pode non ser. Por certo, tampouco se acadaron no referendum da CE nin do Estatuto do 81.

"Las "grandiosas" manifestaciones de 1977 no lo debieron ser tanto, porque la participación en el posterior referendum fue de menos del 30 % y se aprobó con el voto de menos del 20 % del censo. Cuando me dice alguien que en Vigo participaron en la manifa más de 300.000 personas es que me descojono. Con calles de 25 m de ancho y a 1,5 personas/m2, que no está mal para una manifa en movimiento, se necesitaría una longitud de 8 km (desde el aeropuerto al IES Castelao, que eres de la zona Camiliño).

En la de Barcelona del domingo unas 100.000 personas siendo optimista"

De todos os xeitos concordamos en que ambas as duas reuniron a mais xente que GB.

Raimundo #7 14/Xullo/2010 Raimundo
[Valora este comentario Positivo -9 Negativo]

Comentario mal valorado polos lectores. Ver



ronpaulo #8 15/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +2 Negativo]

Sem duvida foi um grande sucesso,que muito custou, a equiparaçom de Galiza con euskadi e Catalunya.Um fito como o do 36, que o fascismo trata de enmerdar.O grande premio a geraçom Galaxia, que tanto bem fez a nossa NAÇOM.Por desgraça o españolismo e o comunismo(pacto implicito?) impedirom evoluir o desenvolvimento nacional.

ronpaulo #9 15/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +2 Negativo]

#2Os españolistas, a hora de manipularem e roubarem, som excesivos,se fossedes mais comedidos iste anacrónico e artificial estado nom seria um perigo pola sua falencia crónica.
Outra cousa mais,1936,1981, o seguinte passo , a soberania, 201*. He,he, Os galegos PODEMOS,ohoh.

ronpaulo #10 15/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

Eu de ser catalâo,votaria nom ou me iria a praia. Pois o estatuto era federalizante,limitador da soberania e a cima esquerdista.Obrigaba-lhes aturar españa 20 anos mínimo.O independentismo de velho(20% da populaçom)fez tal cousa.Agora vâo a mais.

Raimundo #11 15/Xullo/2010 Raimundo
[Valora este comentario Positivo -9 Negativo]

Comentario mal valorado polos lectores. Ver



Nambuangongo #12 15/Xullo/2010 Nambuangongo
[Valora este comentario Positivo +7 Negativo]

O estatuto galego de 1936

993.351 votos a favor
6.161 votos em contra
1.541 votos em branco

Foi apresentado nas Cortes da República o 5 de Julho, e imediatamete teve lugar o golpe de estado, que evitou a sua aprovação até 1938.

Anteriormente, o 19 de Dezembro em 1932, uma assembleia de representantes delegados de 256 distritos comarcais, aprovaram por unanimidade a proposta inicial de estatuto, previamente explicada e discutida em toda a geografia galega, e ratificada em pequenas votações em assembleias comarcais abertas a toda a população. Esta iniciativa não vinculante, dera a segurança dum apoio maior do 80% para levá-lo a referendum.


Na elaboração desse estatuto, e no processo constituinte duma república confederal que nele estava previsto (ainda que evidentemente não escrito), havia detrás grandes políticos, com uma clara visão de estado (o galego). Nada a ver com a chusma pinheirista, caozinhos do franquismo, que elaboraram e impuseram o estatutinho de 1981.

ronpaulo #13 15/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +3 Negativo]

Nambuangongo, acho que erras ao repeito do 81.Acadar a mesma consideraçom que a catalunya,foi un grande logro.Non trabucares o desenvolvido a partir de aí ,o finalmente acontecido,cos acordos chegados.Podemos culpa-los da rutura do pacto por parte de españa?ou da vitoria do fraga?.Lembremos também as promesas españolas de desenvolvimento pleno dos estatutos, a defesa dos socialistas do dereito da autodeterminaçom,etc. Em qualquer processo de libertaçom sempre há que negociar,uns conseguem o máximo dentro, e outros quedam fora a exigir mais, mas que fez o bloco quando teve a oportunidade de governar? quantos pactos fez co zapa esquecendo os intereses da Galiza?.Outra cousa é o tema da lingua,grande erro sem dúvida nom optarem polo reintegracionismo, mas aí há muito que contar,saudaçôes.

ronpaulo #14 15/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +2 Negativo]

Mas o importante no meu juiço,mais aló dos erros,é enxergarmos que nom só somos um povo de derrotas, se houver umha movimentaçâo forte com objetivos claros e ambiciosos, com compromisos á serio,como no 36, podemos acadar altos cumios,incluindo como nom,sermos os donos do nosso destino.

Nambuangongo #15 15/Xullo/2010 Nambuangongo
[Valora este comentario Positivo +4 Negativo]

Ronpaulo,

O estatuto de 1981 pode parecer mais avançado na letra, mas não o é no espírito. O contexto é radicalmente diferente.

Isso de conquistar a mesma consideração que Catalunha é uma falácia, um logro simbólico, mas irreal. A verdadeira conquista seria um sistema fiscal autónomo como o Basco-Navarro, ou as todas as futuras competências que possibilitava o catalão.

Mas tanto faz, porque como bem dizes, eram «promesas espanholas», ou seja, nada, e os estatutos da «transição» estão condenados ao seu não desenvolvimento, e em comparação com os da II República, ao se não auto-desenvolvimento. Estamos a ver com a proposta de novo estatuto catalão.

O caso é que no 1981 não se negociou NADA, simplesmente se aceitou o que os franquistas elaboraram. Lembra que um dos pais desse estatuto é Meilán Gil, franquista do Opus Dei, linha dura, que passou de censor a reitor da Universidade da Crunha, fruto da divisão da universidade galega em três que ele promoveu.

Dos pinheiristas melhor nem falar. Traidores e ponto.


As nossas vitórias começarão quando nos libertemos desses traidores nos que hoje, como ontem, confiamos cegamente, e em vez de delegar em ineptos o nosso futuro, comecemos a marcar nós o ritmo, e a realmente nos auto-governar, livres dos que nos desgovernam. Claro que podemos! E claro que valemos!

Para finalizar, e melhor compreender a diferença entre os estatutos do 1936 e do 1981, vejamos como começam:

1981:

Artigo 1º: «Galicia, nacionalidade histórica, constitúese en Comunidade Autónoma para acceder ó seu autogoberno, de conformidade coa Constitución Española e co presente Estatuto, que é a súa norma institucional básica.»

[Galiza é uma região agora chamada Autonomia sempre conforme à CE, que marca e limita o seu autogoverno na «indivisible unidad de Españha»]


1931:

Artigo 1º: «A Galiza é um Estado livre dentro da república Federal Espanhola.»

[Um ESTADO LIVRE pode formar parte ou não da República Federal Espanhola, e auto-governará-se como LIVREMENTE lhe pete. O autogoverno e a autodeterminação vão implícitos, se nenhuma necessidade de adornos de «nacionalidade histórica»]


A «Transición», a «monarquia parlamentaria», o «estado de las autonomias»,... são uma estafa. Se não o compreendeis, o único destino que nos aguarda é a extinção.

arzaya #16 19/Xullo/2010 arzaya
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

O do TC é un pouco absurdo. O termo nación é polisémico en castelán e se aplica a diferentes realidades, e non só en castelán (Navajo nation, indian nations, etc). A auga tamén poderá ter un significado xurídico, pero non deixa de ser auga porque un tribunal o diga, que tamén pode dicir que as rosas cheiran mal. Mais aínda, se non ten significado xurdico o preámbulo, agora o TC fala de literatura? a ver Macnallo, xa sabemos que os españois non recoñecen na súa maioría o sentimento nacional catalán, e que a soberanía emana legalmente do pobo español (máis ben que o pobo é un poder constituínte, simplemente é o depositario da soberanía legalmente, non, e iso na actualidade) ti sabes o que é unha Lei Orgánica?

Xeonllo #17 19/Xullo/2010 Xeonllo
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

O que quere dicir e vén dicindo o TC é que Catalunha se pode admitir que sexa un_a nazón, mais sen que poida exercer os dereitos que como tal ten. A unidade de Espanha é indiscutible porque si, que para iso se puxo na constitución se se quería democracia. A outra alternativa, o golpe de estado.

ronpaulo #18 21/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

Nam concordo em muitas cousas, mas esta frase:
"Dos pinheiristas melhor nem falar. Traidores e ponto." paresceme muito injusta e impede analissar de maneira correta o que passou, voltaremos a ciar nos erros deles se nom sabemos nos decatar do da realidade política da época e a atual.

Etrangere #19 21/Xullo/2010 Etrangere
[Valora este comentario Positivo -1 Negativo]

The Japanese pilots who bombed Pearl Harbor were being patriotic. The German people who supported Hitler and his conquests were being patriotic, fighting for the Fatherland. All the Latin American military dictators who overthrew democratically-elected governments and routinely tortured people were being patriotic — saving their beloved country from "communism".
General Augusto Pinochet of Chile, mass murderer and torturer: "I would like to be remembered as a man who served his country."
P.W. Botha, former president of apartheid South Africa: "I am not going to repent. I am not going to ask for favours. What I did, I did for my country."
Pol Pot, mass murderer of Cambodia: "I want you to know that everything I did, I did for my country."
Tony Blair, former British prime minister, defending his role in the murder of hundreds of thousands of Iraqis: "I did what I thought was right for our country."
At the end of World War II, the United States gave moral lectures to their German prisoners and to the German people on the inadmissibility of pleading that their participation in the holocaust was in obedience to their legitimate government. To prove to them how legally and morally inadmissable this defense was, the World War II allies hanged the leading examples of such patriotic loyalty.
I was once asked after a talk: "Do you love America?" I answered: "No". After pausing for a few seconds to let that sink in amidst several nervous giggles in the audience, I continued with: "I don't love any country. I'm a citizen of the world. I love certain principles, like human rights, civil liberties, democracy, an economy which puts people before profits."
I don't make much of a distinction between patriotism and nationalism. Some people equate patriotism with allegiance to one's country and government or the noble principles they supposedly stand for, while defining nationalism as sentiments of ethno-national superiority. However defined, in practice the psychological and behavioral manifestations of nationalism and patriotism are not easily distinguishable, indeed feeding upon each other.
Howard Zinn called nationalism "a set of beliefs taught to each generation in which the Motherland or the Fatherland is an object of veneration and becomes a burning cause for which one becomes willing to kill the children of other Motherlands or Fatherlands. ... Patriotism is used to create the illusion of a common interest that everybody in the country has."
Strong feelings of patriotism lie near the surface in the great majority of Americans. They're buried deeper in the more "liberal" and "sophisticated", but are almost always reachable, and ignitable.
Alexis de Tocqueville, the mid-19th century French historian, commented about his long stay in the United States: "It is impossible to conceive a more troublesome or more garrulous patriotism; it wearies even those who are disposed to respect it."
George Bush Sr., pardoning former Defense Secretary Caspar Weinberger and five others in connection with the Iran-Contra arms-for-hostages scandal, said: "First, the common denominator of their motivation — whether their actions were right or wrong — was patriotism."
What a primitive underbelly there is to this rational society. The US is the most patriotic, as well as the most religious, country of the so-called developed world. The entire American patriotism thing may be best understood as the biggest case of mass hysteria in history, whereby the crowd adores its own power as troopers of the world's only superpower, a substitute for the lack of power in the rest of their lives. Patriotism, like religion, meets people's need for something greater to which their individual lives can be anchored.
So this July 4, my dear fellow Americans, some of you will raise your fists and yell: "U! S! A! ... U! S! A!". And you'll parade with your flags and your images of the Statue of Liberty. But do you know that the sculptor copied his mother's face for the statue, a domineering and intolerant woman who had forbidden another child to marry a Jew?
"Patriotism," Dr. Samuel Johnson famously said, "is the last refuge of a scoundrel." American writer Ambrose Bierce begged to differ — It is, he said, the first.
"Patriotism is the conviction that this country is superior to all other countries because you were born in it." — George Bernard Shaw
"Actions are held to be good or bad, not on their own merits but according to who does them, and there is almost no kind of outrage — torture, the use of hostages, forced labour, mass deportations, imprisonment without trial, forgery, assassination, the bombing of civilians — which does not change its moral colour when it is committed by 'our' side. ... The nationalist not only does not disapprove of atrocities committed by his own side, but he has a remarkable capacity for not even hearing about them." — George Orwell
"Pledges of allegiance are marks of totalitarian states, not democracies," says David Kertzer, a Brown University anthropologist who specializes in political rituals. "I can't think of a single democracy except the United States that has a pledge of allegiance." Or, he might have added, that insists that its politicians display their patriotism by wearing a flag pin. Hitler criticized German Jews and Communists for their internationalism and lack of national patriotism, demanding that "true patriots" publicly vow and display their allegiance to the fatherland. In reaction to this, postwar Germany has made a conscious and strong effort to minimize public displays of patriotism.
Oddly enough, the American Pledge of Allegiance was written by Francis Bellamy, a founding member, in 1889, of the Society of Christian Socialists, a group of Protestant ministers who asserted that "the teachings of Jesus Christ lead directly to some form or forms of socialism." Tell that to the next Teaparty ignoramus who angrily accuses President Obama of being a "socialist".
Following the Soviet invasion of Afghanistan in 1979, we could read that there's "now a high degree of patriotism in the Soviet Union because Moscow acted with impunity in Afghanistan and thus underscored who the real power in that part of the world is."
"Throughout the nineteenth century, and particularly throughout its latter half, there had been a great working up of this nationalism in the world. ... Nationalism was taught in schools, emphasized by newspapers, preached and mocked and sung into men. It became a monstrous cant which darkened all human affairs. Men were brought to feel that they were as improper without a nationality as without their clothes in a crowded assembly. Oriental peoples, who had never heard of nationality before, took to it as they took to the cigarettes and bowler hats of the West." — H.G. Wells, British writer
"The very existence of the state demands that there be some privileged class vitally interested in maintaining that existence. And it is precisely the group interests of that class that are called patriotism." — Mikhail Bakunin, Russian anarchist
"To me, it seems a dreadful indignity to have a soul controlled by geography." — George Santayana, American educator and philosopher. (William Blum)

ronpaulo #20 22/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

Ghandi was being very patriotic, Jefferson was very patriotic, Mandela was being and, he’s still being, very patriotic, fighting, all of them, for freedom. These are the people concern in this conversation .The others that you’ve cited, you have to write out on spanish newspaper or TV station, that all of us we’re paying, and every time they obey us to suck down its spanish propaganda. Don`t get in wrong, the Galician movement stands for liberty and civil rights, this is very different of the liberticide spanish brunete , a extreme form of nationalism, a really dreadful and awkward power structure .Right must be done, then, Freedom for Galician people

bcngz #21 22/Xullo/2010 bcngz
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

Gran artigo señor Nogueira. Vostede será recordado coma un dos mellores políticos da historia do noso país. Só un pequeno lapsus lingüístico: Gran Via de les Corts Catalanes (puxo Catalans).

O señor dos comentarios 2 e 3 dicirlle que "siendo optimistas 100.000 personas". Ben, o afirmas seguindo un gran criterio científico e obxectivo, non si? Os datos da manifestación son: 1.500.000 persoas segundo a organización, 1.100.000 segundo a policía.

Eu estiven nesa manifestación e tendo en conta as dimensións da Gran Via, a rúa máis longa de España con 13 kilómetros e 689 portais, a túa raquítida e proIntereconomía apreciación e do máis curta.

Alén de comentarios parvos de neofascistas españois, a cousa é sinxela: dos 135 deputados do Parlament de Catalunya, 118 cren que Catalunya é unha nación fronte a 17 que non (PP e Ciutadans). O Parlament reflicte nunha democracia o que o pobo na súa meirande maioría quere. ¿Que o estado quere impor algo contra a vontade da maioría dos cataláns? Pois o tema está claro: NON NOS VAN CALAR! Catalunya decide!

Visca Catalunya i Galícia: SÓM I SEREM!

sirmalote #22 22/Xullo/2010 sirmalote
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

El estatuto de Cataluña tuvo 1.881.765 votos a favor de los 5.309.767 de personas que estaban llamadas a votar, el 70% de los que votaron. De estos datos se deduce claramente que a la mayoría de los catalanes les da igual el estatuto o no está claramente a favor de él. Es evidente que la mayoría de los catalanes, al igual que al resto de los españoles, les importa su bienestar, es decir, que sea fácil encontrar empleo, que los servicios públicos funcionen,etc., y que los temas soberanistas solo les interesan a los políticos nacionalistas y al PSC, que curiosamente se ha apuntado al carro creyendo que le dará mayores réditos electorales.
En lo referente a la manifestación, decir que según la empresa Lynce, que cuenta los manifestantes uno a uno, a través del tratado informático de imagenes aéreas tomadas por ellos mismos, con un margen de error al alza del 15%, cifra los participantes entre 56000 y 64000. De estas cifras se deduce que la manifestación es importante, evidentemente, pero que no es representativa ni mucho menos de la sociedad catalana. Los calculos de la policia y los organizadores están basados en calcular la superficie de las calles que ocupa toda la manifestación y multiplicar x personas por cada metro cuadrado. Este método siempre tiende a exagerar muchísimo los manifestantes, ya que estiman que caben hasta 5 personas por metro cuadrado (cosa imposible) y no descuentan el mobiliario urbano ni otros elementos que restan superficie a la manifestación.

lenin #23 23/Xullo/2010 lenin
[Valora este comentario Positivo +2 Negativo]

sirmalote, se algo se demostrou na manifestación foi que os cataláns queren ir máis aló do estatut, por iso o referendum tivo cifras de participacion tan baixas.

Respecto á xente que toma en serio o estudio do Lynce, dicir que nin eles mesmos o toman en serio.

http://www.lynce.es/es/manifad...

"Se nos achaca que esa hora no fue el mejor momento para medir la manifestación porque ésta había finalizado unos diez o quince minutos antes. Aclaramos que nosotros no medimos las aglomeraciones al comienzo sino al final de las mismas, cuando la cabecera alcanza el funto final del itinerario previsto: ése suele ser el momento ideal de mayor aglomeración. " -A manifestación comezou ás 18, estaba desconvocada dende as 20 e eles tomaron as fotos ás 20,30.


"Asumimos, por tanto, la posibilidad de que el elegido puede no haber sido el mejor momento para la medición"

"Otra queja más consiste en no haber contemplado en la medición las áreas ocupadas fuera del recorrido previsto (fundamentalmente las proximidades de Diagonal desde el cruce con Vía Augusta hasta el inicio de Gracia y, sobre todo, la Rambla de Catalunya). Estamos de acuerdo con esa carencia y la asumimos como un error nuestro."

"Aún así, e incluso teniendo en cuenta otras posibilidades de inclusión de más gente (personas que desisten, fatigadas de esperar ante el tapón de Diagonal u otras zonas, o incluso padres que han acudido con sus hijos y, tras un rato de espera al sol prefieren llevarlos a otro lugar menos concurrido y a la sombra), pensamos sinceramente que en el mejor de los casos no se hubieran acercado a otra de las cifras míticas: 100.000 personas."

Como se pode observar, admiten os seus "erros" e, (baseándose en afirmacións veraces: "pensamos sinceramente", "ése suele ser"),
multiplican a súa "infalible" predición (52.000) por dous (100.000), exactamente igual que se contaran cereixas.



Para apreciar en toda a súa extensión o rango de ineptitude no que se move esta xente, basta lembrar que na manifestación convocada por CCOO e UGT este ano polo 1º de Maio, deron unhas cifras en Barcelona de 1.683 persoas. Considerando que estes sindicatos teñen, tirando polo baixo, 100.000 afiliados en Barcelona (teñen máis de 2 millóns en todo o estado español), estaríamos falando de que acudiron á manifestación ó redor do 1,6 % do total de afiliados...

http://www.meneame.net/story/l...

ronpaulo #24 23/Xullo/2010 ronpaulo
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

Os do lince dâo as mediçôes com 0,7 pessoas m2, quando assím podes ir a bom passo e cos braças erguidos.Se pôes 1 m2 , forom 225.000, se pôes 5-6 o milhôe e medio(muito exagerado). Isto o baseo(m2 quadrados) num pdf do El periodico.Quizais bcngz, o pode ampliar ou confirmar. Olho só contando as duas amplas ruas, a de graça e a outra.Interecnonomia deu 300.000, e El pais 450.000.

Xandre #25 24/Xullo/2010 Xandre
[Valora este comentario Positivo +1 Negativo]

A ver macnalli,presumes moito da túa espanha "democrática" pero dime unha cousa,escolliche ti ó xefe do estado dunha maneira "democrática"?Tiveche oportunidade de votar a constitucion que tanto benerades?(espero que ist último sí porque iso querería dicir que xa és un vello e que che falta pouco pra ir pra alá).Pareceme que a tua resposta será non(na segunda non sei,na primeira seguro),ousexa que ós que mandan,que tanto defendes,importalles unha merda o que tenhas ou non a dicir.A todos nos dan polo cú o que pasa é que mentres uns protestamos ós demáis parece que vos gusta.
Por certo,estiben na manifestación de Barcelona,non tendes nin puta idea do que dicides,pero gracinhas,xa que sodes vós os que mantendes vivo,máis vivo que nunca,ó independentismo.Seguide así cabróns.

Novo comentario

É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.

Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:



Camilo Nogueira (foto pequena)

Camilo Nogueira

Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.



Máis opinións