Unha nación no mundo
Para alén das circunstancias e motivacións específicas de cada tempo e de cada país, as aspiracións de autogoverno das nacións sen Estado pertencen ao proceso, non pretedeterminado, de configuración dos Estados. Unha parte deles constituiu o resultado da independencia de nacións antes integradas en monarquías ou imperios alleos, como Irlanda ou Finlandia. Outros déronlle continuidade a antigas monarquías uninacionais, como Dinamarca ou Portugal. Con un territorio movedizo, como en muitos outros paises, Alemaña é a consecuencia da unificación de paises de cultura e historia común. O Estado español ou a República francesa formáronse no territorio patrimonial restante ou en crecimento de monarquías patrimoniais a través dun proceso de centralización e uniformación baixo un carácter nacional dominante e negando os demais.
Tendo unha tradición institucional e cultural e unha natureza material, económica, xeográfica ou social semellante, as aspiracións de nacións europeas como Escocia, Gales, Flandes, Cataluña, Euskadi ou Galiza pertencen ao mesmo decurso histórico. Ainda que en circunstancias diferentes, encóntranse agora nunha situación comparábel á que tiñan Noruega ou Eslovenia antes de conseguir unha institución estatal propria.
O problema colocado polas nacións sen Estado non ten nada a ver coa ideoloxía mistificadora dominante nos Estados estabelecidos, que pretenden constituirse como representación da racionalidade e identifican as aspiracións das nacións coa irracionalidade e o extravío histórico. As aspiracións das nacións sen Estado responden a algo tan razoábel como a necesidade de contar cos elementos institucionais e políticos decisivos e tidos como necesarios para afirmaren a súa identidade e para pensaren, programaren e responsabilizárense do seu porvir, elementos dos que dispoñen e gozan os Estados e lle son negados as nacións sen Estado convertindo en problemáticas a expresión da súa vontade politica, a permanencia do seu carácter lingüístico e cultural e a capacidade para promover libremente o seu progreso económico e social.
Sendo isto así, nas súas aspiracións ao autogoverno o movimento nacional galego ten que asumir retos decisivos. Nacido no século XIX, cando se independizaban a maioría dos actuais Estados europeus, hoxe como sempre ten que fortalecer a vontade nacional contra o poder e a dominancia material do Estado. Vese obrigado a fundamentar o carácter institucional e político do pasado diferenciado de Galiza -sen o cal non se pode explicar a historia dos reinos peninsulares-, pondo en causa unha lectura histórica estatal que apresenta ao Estado como unha nación única, identificándoa con España e negando ás demais. Frente á insidia da propaganda estatal debe defender a capacidade económica como país para sustentar unha institución de autogoverno ou un Estado proprio. Ten que salientar o carácter nacional e universal da lingua propria contra a identificación como língua minoritaria e subordinada. Neste tempo, frente á vontade centralizadora e uniformizadora do Estado, necesita pór de manifesto o significado da pertenza á Unión Europea sen fronteiras e o efecto desta realidade nas aspiracións nacionais, na cultura e na economía galegas e en particular na relación entre Galiza e Portugal.
As circunstancias deste tempo e o estado da sociedade oferecen unha mellor ocasión para Galiza empreender a senda que conduce a súa plena constitución como nación política, superando a condición de ser apenas unha provincia española en forma de Comunidade Autónoma. Non é esta unha decisión que se refira, unicamente a aspectos simbólicos ou institucionais. Ser provincia supón subordinar a propria personalidade á estatal dominante, estar presente no mundo só a través do Estado español do seu poder e a súa cultura, aceitar unha historia oficial que nega a propria, dar por boa a consideración ideolóxica de o galego ser unha língua minoritaria, procurar o respeito e a axuda desde a capital estatal, Madrid, como a vía de solución aos problemas, adoptar como propria a idea extraña de Galiza estar situada no cú do mundo. Ser nación é xustamente o contrario, contando con un autogoverno resultado da autodeterminación, por muito que isto sexa o produto dun pacto histórico que teña en conta a realidade plurinacional da convivencia na Península e en Europa. Ser nación é pensar o mundo, ser do mundo, solidariamente e contra o militarismo, desde a propria terra e en dialéctica coas circunstancias de cada tempo.
Sendo isto así, non parece que o movimento nacional galego organizado políticamente avance hoxe na boa direción. A corrente dominante abandonou de facto unha perspectiva hexemónica como camiño da construción nacional e a transformación social, tendendo a reducir a súa función en Galiza e no Estado a unha influencia condicionante dun poder de Madrid que basicamente non é posto en causa. Agora non é mesmo quén de recoller a pluralidade de manifestacións sociais, culturais e económicas que situándose na perspectiva de Galiza como nación inzan a sociedade galega. Estancouse nunha posición política subordinada cando, paradoxalmente, a sociedade galega está mais preparada que nunca para avanzar na construción nacional.
*Este artigo é un breve resumo dunha conferencia que o autor protagonizou na Semana Galega da Filosofía (27/03/2008). Ofrecémoslle a intervención íntegra.
Comentarios (35)
Camilo, volta!, axudanos!
Ensina a estes pailáns o camiño.
Nunca tiven demasiadas simpatías polos postulados políticos de Nogueira. Pasados os anos, teño que recoñecer que polo menos ten un corpus ideolóxico detrás e cre sinceramente en palabras que agora están proscritas (autodeterminación, por exemplo). Camilo non se moveu nos últimos anos, o que se moveu foi o Bloque. Por eso agora Nogueira parece que está á esquerda do BNG e que é máis nacionalista.
Concordo e defendo esta liña mantida por Camilo dunha Galiza aberta ao mundo. Non estou dacordo coa última frase deste artigo, dicir que "a sociedade galega está máis preparada que nunca para avanzar na construcción nacional" é un brinde ao vento. Non sei se está máis preparada que nunca ou non, o que si sei é que "aínda non está preparada". Por iso a dirección na que avanza o nacionalismo organizado hoxendía non é tan errada como teima Camilo. Diría máis, os postulados teóricos aquí defendidos son e deben ser compatíbeis coa praxe seguida actualmente polo BNG.
De acordo co dito por maruxo40, o último parágrafo, que pretende ser lapidario, é quizais o errado do artigo. O que si que non entendo ás veces que pinta este home no BNG. Fala dos postulados do BNG, pero eu, por veces, vendo os seus, arrepíome. Recordo que cando se enfrontou a Quintana polo liderato da fronte, por acó nos tocou soportar en defensa súa a Monge, o ex-concelleiro da Coruña, e miña naiciña querida!!! Menos mal, menos mal. Tamén recordo a súa lealdade cando estando como estabamos na dura e difícil campaña contra o tratado constitucional europeo, tivo a falta de vergonza e a deslealdade de vir a estas terras a defender o contrario en conferencia pública convidada por un centro de ensino dirixido por un concelleiro do PSOE (xa vos imaxinades a estampa, a militancia de base traballando todo o que podiamos pola organización e o país, e vén este un día, de figura, a deixarnos como o carallo).
Por iso, xa que din que están á esquerda do BNG, son dos que humildemente penso que ao mellor non nos viría mal que se nos saíse, aínda que fose por esa banda. Para o que aporta dentro...
Vaites Bng, con "xentiña" como o sr. Carbalho a lonxe chegará iste "país". ¡Aluçinante!
espero que, Camilo, non teñas razón, aínda que entendo e comparto o teu razoamento. Prefiro pensar que é unha circunstancia do momento, un "capear o temporal" para que veñan momentos mellores apara os que queremos unha Galiza libre
Podemos falar moi ben do tema histórico e constitucional, pero se falta o aspecto social, non estaremos integrados correctamente en democracia. A Camilo fáltalle, como sempre, baixar á realidade e opinar sobre o grao de aceptación dunha sociedade humilde, pouco informada e de nula tradición democrática, se está disposta a efectua-lo esforzo necesario para constituírse en nación-estado. A miña opinión é que non, que os simpatizantes nacionalistas tenden a estar moi a gosto na crítica destrutiva, sen responsabilidades, e os que teñen responsabilidades confórmanse coa súa parcela de poder. De aí a última frase esperanzada... pero baleira. Non por iso hai que tira-la toalla, senón simplemente ser conscientes da realidade e non tentar de cambiala ao capricho da moda ideolóxica. E poño un exemplo:
Imaxinemos que mañá Galicia é independente. Que idioma/s será/n oficial/ais?
a) Só galego.
b) Galego e castelán.
c) Galego e portugués.
d) Galego, castelán e portugués.
Supoño para moitos fóra de toda dúbida que a opción b está fóra de lugar. Pois resulta que practicamente a metade da poboación fala, escribe e le soamente en castelán, pasando de pronto a facelo nunha lingua completamente allea. O conflito idiomático que hai agora multiplicaríase por dez. Cal é logo a solución?
Penso que Nogueira non a ten, e aí estriba o seu radicalismo actual. Por iso no Bloque son necesarios tódalas correntes e Camilo representa unha moi válida que debería comunicarse mellor cos sociólogos do partido. E que un partido funcione ben impórtanos a tódolos galegos: aos alleos e aos implicados (non vou comparar con ningún outro partido...).
Artigo muito lúcido, parabéns, senhor Nogueira. Acho que você é nestes momentos uma das vozes mais interessantes e livres do pensamento nacionalista. Ora, não percebo por que, se você é um claro defensor do carácter internacional da língua galega, continua a utilizar a normativa RAG/ILGA nos seus artigos, parece paradoxal. Entendo que outros responsábeis políticos do BNG, por coerência com a postura oficial do partido utilizem essa normativa, mas uma pessoa com a sua liberdade, além do efeito de possibeis críticas, acho que deveria já "sair do armário" de tudo. Igual que não se arreda em falar em "independência", "desejo de ter estado próprio" etc., em vez de empregar os convencionais termos políticamente correctos "estado plurinacional" ou "autogoverno", quando um Camilo Nogueira a escrever na ortofgrafia internacional da nossa língua...?
Sozinho:
No Estado Espanhol as línguas oficiais (para todo o território) são o Castelhano e o Espanhol (Castelhano: língua históricamente nascida e desenvolvida na Castela; espanhol: língua universal com muitos milhões de falantes, formada polos contributos de castelhanos (o mais importante), andaluzes, mexicanos, argentinos... Por conseguinte não haveria problema nenhum em que, na Galiza, as´línguas oficiais fossem o Galego e o Português...
Ay, Camilín...tú que ibas para Eurodiputado y te has quedao en columnista de Vieiros...¡Quién te ha visto y quién te ve!
O artigo é bom, mas paga a pena ler o texto completo da conferência; está melhor desenvolvido.
#9, a mim tamém me chama a atençom a escolha ortográfica de Camilo, mas penso que a sua postura é em verdade coerente: el avoga porque o governo galego dea carácter oficial à normativa reintegracionista, em lugar de à ILG-RAG. Mas tamém avoga porque todos os galegos usemos a norma que tenha carácter oficial em cada momento, independentemente da que seja, para afortalar a língua e nom aumentar a confusom normativa. Nom se trata portanto, penso eu, dumha falta de liberdade -aínda que fosse autoimposta. A mim esta actitude parece-me, de feito, moi própia da forma de pensar do Camilo. Discutível, mas coerente.
#4, dis que nom entendes que pinta Camilo no BNG. A verdade é que tes razom: vendo o rumo do BNG actual, nem Camilo, nem Beiras, nem outro habitual desta secçom como Mera, e diria que nem sequera o própio Paco Rodríguez (!), nem moitos, moitos outros "pintam" nada ali. Já que todos eles som gente de esquerdas e nacionalista, o que renxe um pouquinho com a mensage que se transmite dende o BNG. Si que tem cabida gente coma ti, obviamente, que estades felizes com este neo-regionalismo tam "moderno". Parabéns, e a seguir assi, trabalhando sem rechistar e cumprindo ordes dos de arriba. Que assi é como se levantam os partidos... ou polo menos os de centro, hehe
Xa lles gustaría aos Quintana e outros da mesma corda chegarlle a Camilo Nogueira á sola dos zapatos.
¿Que idioma sería oficial en Galiza se fose independente? Está claro que o galego, e a única discusión sería se hai que adoptar a ortografía e regras gramaticais do portugués ou non. Eu diría que habería que recoñecer que son dúas variantes dun mesmo idioma.
Assunto: Muito bom este facto histórico feito pelo Galeguismo.
Sou galego tenho metade da minha vida vivido fora da Galiza. Devido à minha profissão tenho estado na Argentina, Brasil, Alemanha, Inglaterra, Japão e agora estou em Portugal.
Isto dá-me uma visão diferente sobre a situação da Galiza. A maioria dos portugueses e galegos quase desconhecem que são o mesmo povo e que antes da colonização da Galiza pelos castelhanos tivemos um passado comum com sete séculos falando e escrevendo a mesma língua o galego/português.
Para um galego como eu que vive no exterior é humilhante saber que não temos o direito de escrever o nosso idioma na ortografia actual e ainda ver a RAG a fabricar uma outra escrita para nos isolar do mundo dos irmãos da fala. Depois de sofremos tantos séculos de opressão e humilhação cultural e económica com a colonização castelhana o mínimo que os galegos mereciam era recuperar o atraso e deixarem-nos escrever o nosso idioma actualizado na norma ortográfica do galego/português. Temos uma das línguas mais faladas do mundo. Inventar regras ortográficas quando já as temos solidificadas e de extrema utilidade só pode ter o objectivo de destruir a cultura galega e isolar-nos. A escrita deve ser um meio para comunicarmos e não para separar povos com a mesma origem como pretende a RAG. Por isso concordo e apoio o Senhor Galeguismo e reafirmo:
Acabe com as enfermidades do nosso idioma resultantes da colonização castelhana. Escreva puro galego do século XXI com a norma ortográfica do português actual.
Non me valen as normas do portugués para escribir galego. Invéntate outro filme
Como historiador, mellor dito como proxecto de historiador (ata que acabe a tese no me podo considerar tal), pois todo iso que di está moi ben, pero hai que ter en conta que as nacións son entes que se crean despois da revolución francesa. Francia é o estado máis diverso de Europa, e por medio da educación homoxinezou aos bretón, ocitanos, e mesmo vascos (existen independentistas, pero non son nin de lonxe maioría), por exemplo, o caso corso tamén daría que falar pero a maior parte da poboación tamén se sente francesa.
No noso estado intentouse seguir o modelo francés, que pasou, pois que non tiñan tantos medios nin formación, e non puideron con nós e menos con vascos e cataláns, pero nun principio todo o mundo formaba parte, ata que se amosou o centralismo dende madrid.
Que lle pasa a sociedade galega hoxe en día, e tense que admitir, a maior parte síntese 50% galego 50% española, aínda que hai moita xente que se sinte máis galega que española, e outra que soamente galega, e grupusculos que se sinten soamente españoles.
Todo pode pasar, a xente eiquí séntese diferente de tódolos xeitos, e basta que se faga unha campaña anti galega coma a anti catalana do pp, para que a xente coméce a replantexarse moitas cousas. Todo é posible, en Irlanda deica o domingo sanguento de 1916 os irlandeses non querían a independencia, logo diso o choio trocou.
Galicia será o que queira ser, e a vontade dos galegos será a que faga un ditamen do que quere.
Iso cando o permita OUTRA CONSTITUCIÓN, pois ésta, con P, non o permite: galeg*s non somos suxeitos de dereitos DECISORIOS E PLENAMENTE SOBERÁNS como colectivo.
Iso é certo, pero hai cousas que non duran para sempre.
No me valeh la normah del kahteyano pa'cribih e n'andaluh.
Idioma andaluh
De Andalu
Saltar a navegación, búsqueda
El idioma andalúh (también yamáo lengua andaluza o zimplemente andaluh) eh er idioma ke ze abla en Andaluzía, en er zú dè la Peninzula Ibérika.
Manke zufre bariazioneh heohráfikah, loh ablanteh d'ehte idioma pozéen muxah karahteríhtikah en komún, lo ke unío a zu elebao número aze ke zea una de lah bariedadeh máh importanteh der idioma.
Er origen de la idioma andaluza debemoh buhkarlo en la époka andalusí, en la kuá er latín burgá ablao en Al-Andalus eboluzionó ahta la lengua de alyamía, la ablá poh loh abitanteh de Al-Andalus no relazionaoh kon lah éliteh dominanteh (lah kualeh ablaban árabe o berebé). En la lengua de alyamía podemoh ya enkontrá bahtanteh de loh rahgoh oi karacteríhtikoh de loh andaluzeh. La pozterió konkihta kahteyana okazionó ke ambah ablah (la kahteyana i la andaluza) no diberhieran zino ke ze enkontraran, por lo kuá oi en día no zuelen zer konzideráh lenguaz dihtintah. Ar no probení en zu totalidá der kahteyano, argunoh lingüihtah opinan ke no debe zé konziderao diacrónikamente un dialecto de él; por ezo er término ke ze konzidera máh korrecto para definí al andaluh (y er ofiziá zegún la Konzehería de Edukazión i Zienzia de la Hunta de Andaluzía) eh er de «modalidá lingwíhtika andaluza», aunke no ehtén de akuerdo tóh loh eruditoh en er tema.
Lah karakteríhtikah prinzipaleh der andaluh zon una pronunziazión bahtante diferente de la kahteyana i un repertorio de palabrah autóktonah, ke zumáh a lah kahteyanah determinan una relatiba rikeza lékzika. Ehzihten azimihmo argunah bariazioneh zintáktikah i morfolóhikah.
Dentro der andaluh dihtingimoh doh grandeh zonah: la okzidentá i la orientá. La zona okzidentá komprende lah probinziah de Werba, Zebiya, Kádih i la parte okzidentá de lah de Kórdoba i Málaga i la zona zur de Badahó. La zona orientá ze eztiende poh lah probinziah de Haén, Graná, Armería i la parte orientá de Kórdoba i Málaga, adentrándoze inkluzo en la probinzia de Murzia, en donde ze funde kon er panoxo.
[editar] Karakteríhtikah prinzipaleh
Er fonema /z/ tiene doh realizazioneh, según la zona heográfika. Por una parte puede zoná como [θ] de la IPA (zeta kahteyana). A bezeh ehto ze yama zezeo komo adaptazión gráfika der kahteyanihmo ceceo. Zin enbargo eh mah korrekto utilizá la palabra zetazihmo. Er zetazihmo podemoh enkontrarlo en lah parteh máh meridionaleh de Andaluzía, inkluyendo la probinzia de Kádih (ehzepto la kapitá), i zur de Zebiya, azí komo lah franhah der zur de Werba, Graná i Armería.
Er seseo (kahteyanihmo zin adaptazión gráfika, ya ke uza una letra ke no perteneze ar andalú) eh la manera komo ze ehpreza er fonema /z/ en er norte de lah probinziah de Werba, Málaga, Zebiya, Graná, Kórdoba, Haén i kazi la totalidá de Armería. En lah zonah seseanteh, er zonío realizao pa la /z/ eh una [s] de la IPA, zonío predorzo-dentá similá a la "s" ingleza de la palabra sing i dihtinto a la "s" der kahteyano, ya ke en eze idioma la "s" eh ápiko-arbeolá. En ziertah parteh de Kórdoba, er fonema /z/ eh una koroná plana, lo ke no permite el uzo de lah palabrah zetazihmo ni seseo.
Er fonema /h/ zolo okurre ar finá de zílaba y eh una brebe ahpirazión, ke a menuo pué yegá a modifiká la konzonante zigiente; por ehemplo, la fraze "loh barkoh" se pronunzia [loh varkoh], en donde la "b" a zío tranformá en labiodentá por er efekto de la ahpirazión. Lah "h" finaleh de orazión o de grupo fóniko no ze pronunzian en la zona okzidentá, mientrah k'en la zona orientá orihinan una abertura ehtraordinaria de la bokal prezedente (ehto también pué okurrí a finá de palabra). Por ehenplo, la mihma frase anteh menzioná én algunoh lugareh ze pronunzia [lɔ barkɔ].
La /d/ interbokálika zuena mui débi. "produze" se ehkuxa [proúze].
Loh partizipioh terminan en "ao": "kantao", "bebío" o "partío".
Numerozah konzonanteh no ze pronunzian en pozizión finá. Por ehemplo /komer/ ze pronunzia [komé] (y se ehkribe "komé") zolo ar finá de una frase. En la sigiente frase la "r" zi ze pronunzia: "Boi a komer azuka". Análogamente, la palabra "komerziá" (plurá komerzialeh).
No ehzihte la "l" inploziba, komo en "arkarde" (ke biene der árabe alqadi).
El fonema /h/ iniziá de palabra o interbokálico eh una ahpirazión en la zona okzidentá, zonando komo "h" ahpirá ingleza o alemana.
La "f-" iniziá latina en la zona okzidentá a menúo ze pronunzia komo "h". En Haén ze produze er efekto kontrario a la ahpirazión, pronunziándoze la "h" como [x] IPA ("j" kahteyana o "ch" alemana), lo ke da lugá a una ehpezie de ronkío.
Er fonema /x/ en la zona okzidentá eh una konzonante palatá parezía a la "sh" ingleza o la "sch" (x) alemana, IPA /ʃ/. En el rehto de loh lugareh ze pareze mah a la "ch" ingleza o la "tsch" alemana.
A diferenzia der kahteyano no ze uza la prepozizión "de" para pozezión: "kaza María" kuando en kahteyano ze dize "casa de María".
Loh nombreh propioh yeban artículo: "la Marta", "er Pedro", etzétera.
En lah kapitaleh, debío a la fuerte prezión kahteyana ze ehtá introduziendo el leízmo de perzona "le zaludé", en lugá de "lo zaludé".
No ehzihte tuteo plurá. Er pronombre "bozotroh" se usa indihtintamente kuando hai o no hai konfianza o rehpeto: "Uhtedeh baih ar zine?" (zólo ze da en la zona okzidentá). En el imperatibo plurá ze da un pekuliá kambio: "uhtedeh kayarze" onde er kahteyano dize "vosotros callad".
[editar] Kuriozidá
Komo último apunte, bamoh a menzioná ke ze an elaborao bariah gramátikah del «idioma andaluh» durante la ihtoria, pa prezerbá zu diferenzia e impedí zu fuzión kon er kahteyano, pero ninguna yegó a aprobarze ofiziarmente. La última elaborá fue durante la II Repúblika ehpanyola, i fue prezentá a Korteh hunto kon er Ehtatuto de Autonomía pa Andaluzía, pero debío al ehtayío de la Gerra Zibí Ehpanyola, no yegó a aprobarze.
Meu caro Camilo, com todos os respeitos pela tua trajectória e por todo o que levas feito pelo país...Mas boto um pouco em falta algo de coerência entre o que tu escreves (castrapo) e o que opinas a respeito... Mas digo, com todos meus respeitos. E como vens os cafres igualmente te põem a "parir"... Assim que já que logo porque não escreves bem?
Lá vai meu blogue revolutus!
http://lacomunidad.elpais.com/...
Título: O idioma galego é português. O mesmo povo a mesma língua.
P: Quais os territórios que constituíam a Nação galega?
R: Integrados no Estado espanhol a actual Galiza, municípios falantes do galego das Astúrias, Leão, Zamora, San Felices de los Gallegos/ São Félix dos Galegos (província de Salamanca) e municípios da Estremadura espanhola de origem e matriz humana galego/portuguesa a norte de Cáceres. Em Portugal as províncias do Minho, Trás-os-Montes e Alto Douro, Douro Litoral, Beira Alta, Beira Baixa e Beira Litoral. Do actual território de Portugal desde a cidade de Santarém ( rio Tejo) para norte era tudo Galiza.
P: Quem são os portugueses?
R: Os portugueses são uma parte do povo galego que se tornaram independentes do Reino de Leão que na época ocupava a Galiza.
Um grupo de galegos chefiados pelo cidadão Galego Dom Afonso Henriques libertou do Reino de Leão parte da antiga Galiza ( a sul do rio Minho) e a essa parte deu-lhe o nome de Reino de Portugal.
P: Antes da colonização da Galiza pelos castelhanos que língua era falada pelos portugueses e galegos?
R: Os portugueses são galegos que depois de libertarem quase toda a parte da Galiza a sul do rio Minho do reino de Leão criaram o Reino de Portugal. O nome “portugueses” foi criado só depois. A matriz humana e a língua que falam é galego. Só após a fundação do Reino de Portugal esses galegos começaram-se a chamar portugueses. Começaram também a chamar à língua galega português. A nossa língua galega/portuguesa esteve a partir do século IX estável e comum aos actuais territórios de Portugal e Galiza mais de setecentos anos de existência oficial como língua culta e plena. A colonização castelhana veio oprimi-la na Galiza pelo contrário em Portugal, durante o período de opressão ("Séculos Escuros") gozou de protecção e desenvolvimento livre, graças ao facto de Portugal ter sido o único território peninsular que ficou fora da colonização e do domínio linguístico castelhano. Por isso a ortografia do português é o galego actualizado do século XXI sem as enfermidades e humilhações da colonização castelhana.
P: Portugal é maior do que os territórios da antiga Galiza porquê?
R: O Galego Dom Afonso Henriques fundador de Portugal começou a reconquistar a sul do rio Tejo as terras ocupadas pelos mouros formando o Portugal moderno de hoje. As terras reconquistadas foram povoadas por galegos. Por isso toda a matriz humana dos portugueses é galega sejam a norte ou a sul do rio Tejo. As ilhas dos Açores e da Madeira foram descobertas desabitadas, sendo também povoadas por galegos.
P: Há mais algum território em Espanha em que o galego esteja a ser oprimido?
R: Há Olivença e Táliga. No dia 20 de Maio de 1801 num acto terrorista de pura traição o exército espanhol ocupa Olivença e Táliga roubando e massacrando cobardemente a população civil. Mantém até hoje ilegalmente a ocupação face ao direito internacional. Olivença e Táliga tinham sido reconquistadas pelos portugueses aos mouros para o mundo cristão em 1230. Foi povoado por galegos/portugueses. Os habitantes de Olivença e Táliga são filhos de galegos/portugueses e não castelhanos. O chamado idioma português de Olivença é galego. A Espanha depois de muitos crimes de morte e atrocidades físicas prosseguiu uma forte acção terrorista e roubos sobre a população civil de Olivença e Táliga . Em 1840, proíbe o uso da língua galega/portuguesa. Enquanto Espanha não resolver este caso não tem força moral para falar que é vitima de terrorismo.
Conclusão:
Galego e português são o mesmo idioma. O galego a sul do rio Minho preservou as origens a norte é que sofreu enfermidades com a humilhante colonização. A norma ortográfica que se usa em Portugal tem mais de 250 milhões de utilizadores falantes nativos em todo o mundo.
Quem quiser uma Galiza descolonizada e salvar o nosso idioma aprenda a escrever na norma internacionalmente reconhecida. O verdadeiro galego é língua oficial na União Europeia, Mercosul e União Africana.
A norma da RAG só serve para dividir os galegos para manter a humilhante colonização.
Non é certo o que din moitos contertulios. Houbo (é pódese ler na hemeroteca de Vieiros) moitos comentarios no que se afirmaba a necesidade de un discurso MAIS NACIONALISTA NO BNG. Esto denantes das eleccións. O que pasa que o sistema de poder non deixa opinar sobre este tema pois nas asembleas locais os temas fuxen do tratamento da independenza, ou máis autonomía, a custión do idioma na rúa, etc.
Camilo non é, soamente, o representante dos seus. Moitos de nós, fóra do movimento que integra, opinamos que a dirección do BNG e especialmente Quintana teñen un discurso feble cara a defensa do nacionalismo e a oportunidade que presenta Europa para que a xente comprenda a súa verdadeira dimensión.
Folga seguir porque prima o interese polos votos. Citar Madrid na campaña foi fatal. ¿Xa non se fala do "Estado"? Falsas as premisas de "maior forza en Madrid" Viuse crariño nas eleccións
E que os compañeiros non falen de "sprit de corp"
Falando sobre a escolla normativa que fai Camilo Nogueira debo dicir que non fai o que facemos moitos: Non che estamos de acordo coa norma RAG, pero escribimos nesta xa que é a oficial (a que se ensina nos colexios, etc).
Se mañá a norma oficial é outra, pois escribirimos nesa nova norma.
Só pediría unha cousa, que os que escriben noutras normativas por que pensan que facer isto é o mellor para o galego, que comprendan que nós tamén facemos o que pensamos que é mellor para o noso idioma. E pensamos que usar varias normativas á vez nun idioma na situación na que está o noso é algo negativo para á súa normalización.
Perdón, onde puxen "debo dicir que non fai o que facemos moitos" quería poñer "debo dicir que fai o que facemos moitos"
Nogueira, destacando aspectos que, segundo il, se reflicten na condición de Galicia de colonia, di: "dar por boa a consideración ideolóxica de o galego ser unha língua minoritaria". Que llo vaia contar aos irlandeses, vascos ou cataláns, por caso, o problema que teñen para ser nacións sen complexos con lingua minoritaria.
Ideolóxica é a consideración súa de que unha lingua minoritaria non é tan universal coma outra calquera.
#12, Sr. J. escreveu:
«a mim tamém me chama a atençom a escolha ortográfica de Camilo, mas penso que a sua postura é em verdade coerente: el avoga porque o governo galego dea carácter oficial à normativa reintegracionista, em lugar de à ILG-RAG. Mas tamém avoga porque todos os galegos usemos a norma que tenha carácter oficial em cada momento, independentemente da que seja, para afortalar a língua e nom aumentar a confusom normativa.»
QUANTAS VEZES HAVERÁ QUE O DIZER? Não há NORMAS ortográficas oficiais nem de carácter oficial nem nada.
USAR A NORMA CORRECTA, DE JEITO COERENTE NÃO AJUDA À CONFUSÃO NORMATIVA, MAS AO ESCLARECIMENTO DO CONFLITO. Evitar uma norma em favor de outra favorece a confusão e o "vale tudo".
A diversidade deve ser mostrada sempre. Também quando se quer promover a igualdade.
#27, Observador:
Parece-me absurdo andar discutindo sobre se hai normas "oficiais" ou nom. É só umha palavra, sei que hai a quem nom lhe gusta que se refiram à norma ILG-RAG como a "oficial", e a verdade é que eu tento evitá-lo. De todos jeitos, poderás chamá-la como queiras, mas o facto é que hai umha norma, "oficial" ou nom, que tem o respaldo do poder político, e portanto é a que se ensina nas escolas, a que emprega a Junta e os concelhos, na que se rotulam os sinais de tráfico, etc, etc. Para mim, isso é ser "oficial", polo menos a efectos práticos. E como reintegracionista, reclamo essa mesma "oficialidade" (pom ti a palavra se essa nom che gusta) para unha norma reintegracionista.
Dizer como dis ti "USAR A NORMA CORRECTA, DE JEITO COERENTE NÃO AJUDA À CONFUSÃO NORMATIVA, MAS AO ESCLARECIMENTO DO CONFLITO. Evitar uma norma em favor de outra favorece a confusão e o "vale tudo", é moi cómodo, mas irreal. Para a maioria da gente, a lista de normas existentes (ou já extinguidas, como a de mínimos) para umha soa língua como a galega, aínda por riba minorizada, é um elemento de confusom moi importante. E capaz de gerar reacçons adversas, mesmo em persoas nacionalistas e comprometidas com a língua. Seguramente nom deveria ser assi, mas é.
#28, Senhor Jota,
tem razão em que o uso por parte dos galegos de diversas normas ortográficas pode levar a confusão aos desprevenidos. Mas sempre será uma confusão SÃ, que provoca reações adversas? pois claro, num e noutro sentido e NEM SEMPRE NO MESMO. Porque o facto de a diversidade estar EXPLÍCITA permite a DECISÃO PESSOAL, favorece o PENSAMENTO, e facilita a PERSPECTIVA do assunto.
Por outra parte, o facto de haver diversas ortografias em funcionamento na Galiza evidencia um conflito POLÍTICO que o senhor Camilo deveria ter sempre em conta. Mas deixemos Camilo. Acho que é dos que pensam que ao povo não se lhe podem pedir peras.
Se temos uma ortografia apoiada pela "oficialidade" espaÑola, NUNCA UMA ORTOGRAFIA OFICIAL, DE USO OBRIGADO, NÃO E NÃO, é porque a oficialidade espaÑola procura fazer SUA a língua que é NOSSA e DE TODA A LUSOFONIA. Sabemos que o "galeguiÑo" RAG é um acastrapamento procurado da língua com uma simbologia, uns referentes e um significado político claro hoje em dia. Teimar no seu uso é o mesmo que dar-lhe a razão à oficialidade espaÑola.
Cousas veredes.
Máis enriba escreberon: "Francia é o estado máis diverso de Europa, e por medio da educación homoxinezou aos bretón, ocitanos, e mesmo vascos (existen independentistas, pero non son nin de lonxe maioría), por exemplo, o caso corso tamén daría que falar pero a maior parte da poboación tamén se sente francesa."
UNha resposta da ONU:
http://www.gara.net/paperezkoa...
PedraCorado,tem razão em tudo o que diz, excepto na origem dos dias da semana.
De facto, caprichosa ou curiosamente, a nossa língua vai buscá-los quase todos ao calendário católico: Domingo quer dizer o dia do Senhor (Dominus, em latim), primeiro dia festivo (ou feria) da Igreja; de 2.ª a 6.ª temos sempre feira (de feria), e o sábado é de origem hebraica, dia de descanso dos Judeus.
#5 Pois si, chegará todo o lonxe que queira [o país], con xente coma min ou coma Camilo, porque xente máis válida ca nós haina, afortunadamente. Dende logo eu acertarei ou non, mais procuro aportar o meu gran de area no camiño común en troques de andar poñendo pedras no camiño aproveitando unha relevancia que en grande parte se lle debe á propia organización.
#13 Pois non, no BNG non sobra ninguén, somos unha fronte aberta. Mais o dereito á discrepancia debería ser interpretado tamén dende un sentido da responsabilidade, sobre todo por parte de quen ten tan alta representación. E Camilo, dende logo, ten todas as posibilidades do mundo para manifestar as súas discrepancias internamente, o cal, a bo seguro, contribuiría en maior medida ao noso avance social.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Camilo Nogueira
Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.
Outros artigos de Camilo Nogueira en Vieiros.
Máis opinións
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto