Óptimo artigo. Mas, que hai da escandalosa venda de armas do Estado espanhol a outro racista e xenófobo como Israel, com as quais é massacrada impunemente a populaçom palestiniana?
Veja-se:
http://www.nodo50.org/palestin...
(em espanhol)
A censura dos meios de comunicaçom social espanhóis chega a tal extremo que, ao mesmo tempo que mostram imagens dos bombardeamentos, ocultam de maneira dolosa que umha parte deles som perpetrados com armas espanholas.
É completamente inadmissível que os Estados europeus, o espanhol entre eles, vendam armamento a um Estado como o israelita que mostra um nulo respeito pola legislaçom internacional e até pola vida humana.
E que diriam os corifeus da equidistância se o Estado espanhol, com o pretexto da luita contra o terrorismo e a fim de tirar vantagem eleitoral para o partido no poder, se pugesse a bombardear o País Basco destruindo as suas infra-estruturas e matando indiscriminadamente civis, muitos deles inocentes crianças?
Nom se pode ser de esquerda e nom denunciar a barbárie dos bombardeamentos, do novo apartheid e a constante transgressom da legislaçom internacional.
Nom se pode colocar vítimas e carrascos à mesma altura. E parece evidente quem som as vítimas, encerradas num grosso muro de cimento, impedidas de exercerem os seus mais elementares direitos humanos e assassinadas sem qualquer tipo de julgamento. Só por serem de cultura ou religiom diferente e nom terem tido a sorte de nascer «escolhidos por deus».
Se nos anos 40 as vítimas fôrom judeus, polacos, russos, ciganos, etc. e nom cabia qualquer «equidistância», neste século XXI os novos campos de concentraçom e as novas vítimas também têm um nome.
As veces custa crer que un pobo que sufriu un holocausto practique outro holocausto con outras persoas, que teñen máis dereito que eles a vivir nesas terras que son súas.
O mesmo caso que sofren os indios de Norteamérica, que foron desposuídos das súas terras por alguén máis forte que eles.
E non é unha casualidade que USA estea detrás de ambos os holocaustos.
...efectivamente agora queda agardar á resposta da Comunidade Internacional. mentres, como sociedade tamén temos moito que dicir, nese ámbito organizacións como Amnistía e Avaaz xa están enviando accións na rede. Ademais, teño noticias de que hoxe en Vigo e Santiago estaban previstas concentracións de denuncia, e que o vindeiro venres estase argallando para que sexa en Coruña. Como se recolle no artigo, con esa análise tan completa e precisa, non son tempos para a esperanza, pero teremos que seguir nese camiño de loitar por facelo posible. Vaia unha aperta de paz para o pobo palestino!!!!
Os Valadés e companhia que ainda ficam no Bng estarám encantados com o masacre de centos de nenos, incluso a armada nazi-sionista embestiu e quase afunde umha embarcaçom de umha ong internacional que levaba ajuda a Gaza. Como é possíbel que um dos partidos que fam parte do bng tenha aínda nas suas fileiras a estes nazis-sionistas que deveria ser a antitese do bng. Como estes que defendem a entidade sionista o portavións do Estados Unidos em Oriente medio, o úneco estado que sim tem armas de destrucçom masiva (armas atómicas) como pode haver em esquerda nacionalista estes infiltrados a soldo do mossad da categoria dos da associaçom de amizade com Israel. Acho que o bng caeu muito baixo e quer ficar bem até co demo, há já muito tempo que é umha organizaçom do sistema amiga de Espanha e dos empresários.
Camilo,Que bem se fala quando a ocupaçom acontece longe, quando os torturadores dos que se fala nom andam polas nossas ruas, quando assinalar os fascistas de longe nom implica perigos, quando som outros exércitos ,outras polícias, outro governo. Más quando a cousa muda, todo som unidades de demócratas e firmezas contra o "Hamás" doméstico, porque ante todo está a unidade de espanha, e todas as forças do regime a fazer figura do "agredido" Israel
Novo comentario
Anisio,por onde andiveches estes ultimos meses?
OS XUDEUS E OS PERRUQUEIROS
Por Tomás Cuesta
-Esta noite mataremos os xudeus e aos perruqueiros.
-E por que aos perruqueiros?
O chiste -que é máis antigo que a tose- segue estando de rabiosa actualidade; ao xeito miserable da dehesa do presente. Tanto é así que valería a pena incorporalo ao repertorio dos titiriteros da lingua que (dentro dun momentito, non se vaian, uns cantos consellos e volvemos) vannos a dar as uvas e a sobremesa. E aqueles que se escandalizaren, benaventurados sexan porque non perderían nin a vergoña nin o oremus. Tan nauseabunda é a campaña antisemita teledirixida polos inquisidores posmodernos que, neste momento, o que che pide o corpo é pór unha estrela amarela no belén para que os señores Magos non se desorienten. Non fora ser que lles quede algunha dúbida do terreo que pisan os seus camelos.
Segundo os que se arrogan a representació n do humanismo e axitan o mondongo da mala conciencia, Israel é o único estado do planeta que non ten dereito a defenderse. Israel é Herodes, metidos en belenes. Un reyezuelo aciago, codicioso e herético que degola criaturas a moreas, expolia aos que están na indixencia e só rende culto ao Deus dos Exércitos. Tal é a imaxe que os mastines do progreso difunden, urbi et orbi, por todas as canles e por todos os medios. E posto que son, a final de contas, os donos e señores do latifundio dos medios (o lati-infundio, sería o correcto), a semente prospera e a mentira medra. En «O discurso do odio», o pensador André Glucksmann expuña unha pregunta que vén, tamén, ao xeito. A santo de que os terroristas palestinos gozan dun status de impunidade ilimitada aos ollos miopes de Occidente? «A violencia neste caso -escribía o francés a guisa de resposta-, xustifícase e, mesmo, acírrase. Non é unicamente que se faga unha excepción, senón que se concede unha exención que lexitima o crime, ou o desculpa, polo menos». Aínda que ninguén se atreva a formulalo o conto é o de sempre: un xudeu morto é un xudeu menos.
Varían os contacontos ou, cando menos, altérnanse. Antes, adoitaban embestir polo pitón dereito e agora cospen veleno polo cabeiro esquerdo. Vai por refachos, depende. O significativo, actualmente, é que os paladins do antisemitismo sexan os valedores do discurso antieuropeo. Porque Israel, por se non o recordan, é o fortín de Europa no Oriente Medio. O ritual prescribe, en calquera caso, que se dite sentenza de inmediato, sen axuizar a causa e sen analizar os feitos. Non é necesario instruír proceso algún, senón aplicar o libro de instrucións ao pé da letra. Israel é culpable por principio, a máis diso a diario.
E, a partir de aí -establecido que un xudeu nunca é inocente-, téntase facer de Gaza un Auschwitz inverso. Os cordeiros de outrora transformáronse en hienas. E os carros de combate do Tsahal -temibles, certo é, como un ciclón de aceiro- asumen a función do Zyklon B, son o punto de gas que inflama a traxedia. O Holocausto está servido, damas e cabaleiros, pasen e vexan os noticiarios das nove. Vexan a un matarife de Hamás coroado de espiñas igual que o Galileo. Non existe, con todo, ningunha aberración que se chegue a extinguir por falta de clientes e o aberrante espectáculo da xudeofobia colgou o cartel de non hai billetes. O drama é real, por descontado; desmesurado o sufrimento. A farsa sanguinaria é a posta en escena.
Quen esconde a man detrás dos raparigos que se encargan de arroxar as pedras? Quen converte aos seus fillos en escudos humanos e aluga os seus cadáveres aos reporteiros? Nenos descabalados, malferidos, doentes. O horror, que inmenso horror, alleo ás fronteiras e aos credos. Ou é que seica rin os nenos de Israel cando choven foguetes? En Varsovia (anota Hillel Seidman en «Du fond de l´abîme», un diario do gueto) a infancia non existía, os nenos non eran nenos, eran, aterradoramente, «xudeus pequenos». A moitos parécelles que continúan séndoo
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
ISRAEL DEBE DEFENDER OS SEUS CIDADÁNS
Por Amos Oz
O bombardeamento sistemático dos cidadáns das vilas e cidades de Israel é un crime de guerra e un crime contra a humanidade. O Estado de Israel debe defender os seus cidadáns. É obvio para todo o mundo que o governo de Israel non desexa entrar en Gaza; preferiría manter o cesar- fogo que Hamas violou e finalmente quebrou. Mais o padecimento dos cidadáns israelitas que viven ás beiras da faixa de Gaza non pode continuar.
A relutancia a entrar en Gaza é baseada non nunha suposta indecisión, senón no coñecimento manifesto de que Hamas ten auténtico desexo de provocar que Israel emprenda unha acción militar. Se ducias, ou mesmo centos de civís, mulleres e nenos, morren por causa da acción israelita, o radicalismo gañaría peso en Gaza, o governo de Abu Mazen en Cisxordania podería colapsar e os extremistas de Hamas poderían substituilo.
O mundo árabe uniríase sen fisuras perante a contemplación das imaxes atroces que Al-Jazira emitiría da terríbel situación en Gaza e a media mundial non demoraría a culpar Israel de crimes de guerra. É a mesma media que ignora sistematicamente o bombardeamento das poboacións israelitas. Exerceríase unha presión masiva sobre Israel para se conter e recuar. Mais non haberá tal presión sobre Hamas porque non hai quen os presione e tampouco resta moito co cal poidan ser presionados. Israel é un país, Hamas unha banda.
Que podemos facer?
O mellor para Israel sería conseguir un cesar-fogo en troca dun alívio ao bloqueo de Gaza. Se Hamas insiste en recusar o cesar-fogo e continúa a bombardear os cidadáns de Israel, debemos ter cuidado para evitar que a acción militar veña a beneficiar Hamas. Os cálculos de Hamas son simples, cínicos e diabólicos: Se israelitas inocentes son asasinados, iso é bo. Se palestinos morren, ainda mellor. Israel debe actuar sabiamente contra esta posición e non deixarse levar pola vehemencia do momento.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Si quieres la guerra, no llores cuando tu enemigo se defiende.
(Envio de Kol Israel)
Israel desocupó Gaza el 12 de septiembre de 2005, con el fin de lograr la paz. [1]
La población de Gaza eligió libremente a sus dirigentes el 25 de enero de 2006, y estos fueron los de Hamás. [2]
La organización de los Hermanos Musulmanes de Egipto, la principal oposición del país, dijo que el triunfo de Hamás debía ser interpretado como un "golpe a Israel".
"Nuestra victoria es una lección a la comunidad internacional y cambiará la actitud de Israel, los países árabes y Occidente hacia el conflicto palestino israelí", dijeron Ismail Haniya y el otro líder de Hamas, Mahmud A-Zahar, quien aseguró que "la lucha armada contra Israel continuará y nuestra victoria llevará a Israel a hacer concesiones y cambiará la actitud de Jordania y Egipto hacia el conflicto". [3]
El entonces presidente israelí, Moshé Katsav, no descartó "una posible negociación entre su país y Hamas, pero siempre y cuando el movimiento islámico abandone las armas y se retracte de su intención de eliminar a Israel. Si Hamas se encamina hacia la paz, podremos avanzar hacia la paz". [4]
Hamás, el movimiento islamofascista, que ganó con mayoría absoluta, está en la misma órbita que Hisbulá, Yihad Islámica, Hermanos Musulmanes, Al-Qaeda, que fueron los causantes de los atentados de las Torres Gemelas en Nueva York el 11-S, de la estación de trenes en Atocha- Madrid el 11-M, el 7-J en Londres, en Bombay, y un largo etc.
Estos movimientos islamistas exaltan la muerte, el odio a la alteridad, el Yihad, el Califato Mundial, la judeofobia y el asesinato de judíos por el mero hecho de ser judíos.
La Carta Fundacional de Hamás pide explícitamente la destrucción de Israel. [5]
Islamistas de Gaza secuestraron a un soldado israelí en tierra de Israel, así como Hisbulá secuestró vivos a dos soldados de Israel, Regev y Goldwasser, y los devolvió muertos a cambio de terroristas árabes vivos, entre ellos Kuntar, el asesino de niños.[6]
Israel no ha matado a ningún preso por terrorismo. Estos terroristas árabe-palestinos fueron detenidos antes de poder perpetrar atentados contra población judía.
La población de Gaza felicita masivamente a los terroristas que han matado a ocho estudiantes de yeshivot –escuelas religiosas judías-
Hamás repartió caramelos a los peatones de las calles de Gaza quienes recibían con júbilo el presente mientras seguían festejando el ataque a los ocho adolescentes estudiantes judíos. [7]
Decenas de miles de partidarios del grupo terrorista Hamas celebraron el 14.12.08 el 21avo aniversario del movimiento con manifestación que incluyó una burla al soldado israelí secuestrado, Guilad Shalit mendigando por su libertad.
Una enorme multitud llenó una zona al aire libre que puede contener al menos 150 mil personas y las calles aledañas fueron colmadas por simpatizantes de Hamás. [8]
Hamás y los otros grupos terroristas árabes-palestinos emplean a su propia población como escudos humanos.
Hamás ha estado bombardeando cotidiana y constantemente población israelí en territorio israelí.
El armamento de Hamás es cada vez más destructivo y mortífero.
Hamás está recibiendo de Irán cohetes cada vez más mortíferos. Irán suministra entrenamiento militar e ideológico, y proporciona dinero y armamento a Hamás. Irán ha declarado persistentemente que busca la destrucción de Israel, y emplea a Hamás y a Hisbulá para ese fin.
El ministro de Inteligencia egipcio, Omar Suleiman, expresó hace 10 días en una reunión con Amos Gilad, jefe de la Mesa de Relaciones Exteriores y Seguridad del Ministerio de Defensa de Israel, en El Cairo que "los líderes de Hamás deben ser frenados, incluso en Damasco" y declaró que "el liderazgo de Hamás culpable por su arrogancia" y" que Egipto no se opondría a una limitada incursión en Gaza lo que puede derrocar el régimen de Hamás y poner fin al sufrimiento en Gaza". [9]
Hamás ha roto la tregua el 19 de diciembre. No quiere la paz. [10]
Egipto medió para el alto el fuego entre Israel y los grupos islamoterroristas de Gaza, territorio que controla de facto Hamas, y que comenzó el pasado 19 de junio. La tregua tenía una duración de seis meses y según el compromiso adquirido entre las partes, Israel debía reabrir progresivamente las fronteras de la franja de Gaza, suspender las operaciones militares en ese territorio y los terroristas palestinos cesar sus ataques.
Hamás ha declarado que atacará a Israel con atentados islamikazes cuando le convenga –a Hamás-, tal como ha estado realizando.
Israel advirtió a la dirigencia y a la población árabe-palestina que se defendería si proseguían las constantes agresiones de los terroristas árabes-palestinos.
En una entrevista a la cadena árabe Al Arabiya, el jueves 25 de diciembre, el Primer Ministro israelí, Ehud Olmert, se dirigió a la población de Gaza en los siguientes términos: [11]
"Israel se retiró de Gaza hace tres años, para no volver. Hago un llamamiento a los habitantes de Gaza: Me dirijo a vosotros como padre y como abuelo; no hay nada que menos quiera que poner a mis hijos y nietos en peligro. ¿Es el espíritu del Islam matar a niños inocentes? ¿Disparar cohetes sobre guarderías y civiles? No creo que éste sea el espíritu del Islam. Hamas, que hace esto en contra del espíritu del Islam, es la principal razón de vuestro sufrimiento - y del nuestro.
Hago una llamada de última hora: Basta. Basta. Vosotros, ciudadanos de Gaza, podéis detenerlo. Sé cuánto deseáis levantaros por la mañana en un clima de tranquilidad, para llevar a vuestros hijos a la guardería o la escuela; así lo deseamos nosotros y así es como lo desean en Sderot y en Netivot. Hamas es el enemigo de los habitantes - no sólo de Israel sino también de Gaza. Queremos vivir como buenos vecinos con Gaza. No queremos perjudicaros. No vamos a permitir una crisis humanitaria y que sufráis de falta de alimentos o de medicamentos. No queremos luchar contra el pueblo palestino, pero no vamos a permitir que Hamas ataque a nuestros hijos. Tenemos una fuerza grande y destructiva - que no deseamos utilizar. Pienso en las decenas de miles de niños y de inocentes que estarían en peligro como resultado de las acciones de Hamas. No dejéis que los asesinos de Hamas, que actúan en contra de los valores del Islam, os pongan en peligro. ¿Podría yo permitir la caída de más misiles contra los habitantes de Israel? ¿Más ataques contra niños y civiles sin hacer nada? Por supuesto que no.
Hamas está disparando contra nosotros y contra la central eléctrica que suministra electricidad a Gaza. Detenedlos. Detened a vuestro enemigo y al nuestro. Instadle a que cesen los disparos contra inocentes. No he venido aquí a declarar la guerra. Ya lo he dicho en el pasado – mientras sea Primer Ministro, tengo la intención de alcanzar la paz con, y no luchar contra, los palestinos. Pero Hamas debe ser detenido - y así será. No dudaré en hacer uso de la fuerza de Israel para golpear a Hamas y a la Jihad Islámica".
Israel se ha defendido. El sábado 27 de diciembre la aviación israelí bombardeó bases militares, ministerios de Hamás, arsenales y laboratorios de cohetes Kassam y un campo de fútbol en el que tenía lugar una ceremonia de fin de curso de oficiales de la policía y de las fuerzas de Hamás.
El ataque de la Fuerza Aérea contra objetivos de Hamás en Gaza ha provocado la muerte de más de 271 personas, de los cuales 15 eran civiles, el resto son miembros de Hamás. [12]
Entre las víctimas se encuentran Tawfiq Jaber, máximo jefe de las fuerzas policiales de Hamás, Ahmed Jabri, jefe de la fuerza de élite del Ministerio del Interior islamista.
Los objetivos de Israel no son destruir Gaza, los de Hamás son destruir Israel, los objetivos de las Fuerzas de Defensa de Israel son:
[a] acabar con el disparo de cohetes de Hamás,
[b] poner fin al contrabando de armas dentro de la Franja de Gaza, y
[c] irrumpir gravemente la actividad militar de Hamás.
En lugar de buscar la paz y negociar con Israel, el máximo líder del grupo terrorista islámico Hamás, Jaled Meshaal, ha convocado a sus partidarios para una nueva Intifada contra Israel enfatizando que esos ataques incluirán operaciones suicidas.[13]
Hamás ha estado bombardeando constantemente Israel y alentando a su población a los atentados islamikazes.
Ningún país permitiría un bombardeo continuo y atentados terroristas contra su población civil por parte de un enemigo que ansía su destrucción.
Israel ha agotado todos los medios y esfuerzos para alcanzar y mantener la paz.
Mientras que las acciones bélicas de los islamoterroristas de Hamás tienen por objetivo la población civil de Israel, la respuesta israelí ha sido dirigida única y exclusivamente contra los terroristas y sus infraestructuras.
Los grupos terroristas árabe-palestinos emplean a su propia población como escudos humanos. Esta política se extiende a sus propios heridos. Hamas no deja salir heridos. El ministro egipcio de Asuntos Exteriores, Ahmed Abul Gheit, ha afirmado que los terroristas están impidiendo el traslado a Egipto de personas heridas por los bombardeos israelíes de las últimas horas. [14]
El Presidente palestino Mahmoud Abbas ha dicho en El Cairo el domingo 28 de diciembre que el grupo islamista Hamas podría haber evitado los ataques israelíes en Gaza.
"Hablamos con ellos y les dije 'por favor, les pedimos, no pongan fin a la tregua. Dejen que la tregua continúe y no se detendrá, de modo que podría haber evitado lo que sucedió". [15]
Hamás, a pesar de las bajas tenidas en sus filas, persiste en atacar territorio y población civil israelí. Más de 110 cohetes han sido el sábado lanzados por Hamás contra Israel, entre los que se incluyen cohetes Katyusha.
El domingo 28 de diciembre, Hamás ha disparado más de 10 cohetes contra territorio israelí. Dos de ellos estallaron cerca de la ciudad de Ashdod, a más de 30 kilómetros de distancia de Gaza. Tres cohetes explosionaron en Ashkelon, y cuatro en la región de Eshkol. [16]
Los occidentales que defienden a Hamás, mayormente los izquierdistas nostálgicos del Gulag y herederos de Stalin, no defienden a los árabes-palestinos, estos les son indiferentes; sólo les interesa poder atacar Israel, y levantan la voz y derraman lágrimas de cocodrilo por los árabes-palestinos cuando pueden imputar la culpa a Israel, por más que esas pretendidas víctimas sean terroristas.
En ningún momento derramaron sus lágrimas de cocodrilo ni levantaron la voz para criticar a los jordanos que en 1970 sus tanques pulverizaron con sus cañones y cadenas los campamentos palestinos de Ammán, Irbyd y Mafraq. Según datos del Organismo de Obras Públicas y Socorro de las Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina en el Cercano Oriente (UNRWA, por sus siglas en inglés).
resultaron muertos unos 10.000 palestinos y heridos no menos de 15.000. Al Fatah declaró que se habían contabilizado 20.000 bajas, más que el número total de árabes palestinos muertos durante el curso de todos los choques habidos con los judíos y con Israel desde principios de los años 20 en adelante. Incapaces de resistir en contraataque del Ejército del rey Hussein. Muchos de los terroristas árabes-palestinos, conociendo el destino que les esperaba en manos de la Legión Árabe, prefirieron cruzar, desarmados, el río Jordán, y rendirse a los soldados de Israel.
Así nacía Septiembre Negro. [17]
Ni tampoco levantaron la voz ni derramaron sus lágrimas de cocodrilo cuando Kuwait y otros países del Golfo expulsaron en el año 1991 a 400.000 árabes-palestinos por el apoyo de Yasser Arafat a Saddam Hussein en la anexión iraquí de Kuwait, bajo la consigna de rekuwaitizar Kuwait, al fin de la Guerra del Golfo. [18]
Ninguno de esos izquierdistas, ni de los árabes en general, ni de los árabes-palestinos, ni la Liga Árabe, ni la Organización de la conferencia Islámica, ha proferido ni una sola palabra quejosa, ni no quejosa, por los territorios árabes robados como la toma de Irán de las islas de la Unión de Emiratos Árabes (Tunb Mayor, Tunb Menor y Abu Mussa), ni la toma turca del distrito sirio de Alejandreta (actualmente Iskendurun), ni por Arabistán, ocupado por los iraníes. [19]
Arabistán, cuyo nombre iraní es Juzestán, y la capital es Ahwaz, fronteriza con Irak tiene una población de más de 4 millones y medio de árabes sunnitas y una superficie de 64.055 km2 [la de Israel dentro de sus fronteras y líneas de cese de fuego, incluyendo las áreas bajo autogobierno palestino, es 27.800 km2], es una tierra rica en petróleo, está ocupada por Irán y tiene un movimiento separatista e islamista sunnita que comete atentados contra el régimen de los mulás chiítas iraníes, sin merecer ni un solo comentario en la Media en general, y en la izquierdista en particular.
Una carta abierta con fecha de 26 de abril de 2005, [20] enviada al anterior presidente Jatami por Jasem Shadidzadeh, ex miembro del Majlis (Parlamento de Irán) por la provincia de Arabistán al que se le prohibió presentarse a las elecciones de 2004, alegaba que se habían confiscado más de 120.000 hectáreas de tierras de los árabes para ser utilizadas por el gobierno persa para el Plan de Desarrollo de la Caña de Azúcar, establecido en los años noventa.
El gobierno persa comenzó en septiembre de 2004 un vasto plan de reasentamiento en Arabistán para iraníes provenientes de otras regiones persas. Se crearon nuevas ciudades para este proyecto, por ejemplo, los municipios de Ramin-2 al sur y Shirinshah al norte de la ciudad de Ahvaz que se planea acogerán, entre ambos, 550.000 colonos persas. Estos proyectos no están a disposición de la población local árabe, ni tampoco los créditos a tipo de interés reducido o sin intereses que se ofrecen a los iraníes persas como incentivo para trasladarse allí.
Se ha recrudecido la espiral de violencia en el territorio ocupado por Irán, Arabistán, decenas de árabes fueron detenidos tras cuatro explosiones de bombas ocurridas en periodo preelectoral en Ahvaz en junio de 2005 y otras dos en Teherán que acabaron con la vida de hasta 10 personas y causaron lesiones al menos a 90. Otras bombas explosionadas en octubre de 2005 y enero de 2006 mataron al menos a 12 personas y fueron seguidas de una oleada de detenciones. También se produjeron detenciones tras manifestaciones celebradas en fechas tradicionalmente señaladas, como las festividades musulmanas de 'Id al-Fitr y 'Id al-Adha. Amnistía Internacional ha recibido los nombres de unos 500 árabes iraníes detenidos desde abril de 2005, algunos en repetidas ocasiones, aunque el número de detenidos es probablemente muy superior. Dos árabes iraníes, Medi Nawaseri y Ali Awdeh Afrawi, fueron ejecutados en público el 2 de marzo de 2006, tras haber sido condenados por su participación en las explosiones de octubre. Las ejecuciones de estas dos personas tuvieron lugar tras juicios injustos en un Tribunal Revolucionario. Durante el juicio se les negó representación letrada a los acusados. Sus "confesiones" fueron transmitidas por televisión. Se teme que otras personas corren peligro de ser ejecutadas.
Pero todo esto es irrelevante para los nostálgicos del Gulag y herederos de Stalin, pues no pueden imputar a Israel nada de nada. De todo esto.
Sólo interesa defender a aquellos árabes-palestinos a los que se les puede imputar ser "víctimas" de Israel., por muy terroristas que sean, y aunque defiendan la reislamización de Al Andalus, como lo reclama Hamás [21] con el mismo argumento, el que "los judíos y cristianos profanan las tierras que fueron islamizadas y han de retornar al Islam", y por mucho que combatan y busquen la destrucción de Israel.
Hamás no es un interlocutor para la paz, ya que defiende la destrucción de Israel.
La paz no vendrá hasta cuando los árabe-palestinos amen más a sus hijos que lo que odian a sus enemigos –judíos-, parafraseando a Golda Meir.
Si Hamás quisiera la paz, no provocaría a Israel, no le dispararía cohetes contra la población civil en Israel, ni enviaría islamikazes para sembrar Israel de cadáveres, y retiraría de su Carta Fundacional la voluntad de destruir a Israel.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Nadal en Palestina
Por Gonzalo Parente
Moitas veces se dí que en política nada ocorre por casualidade: é o que está sucedendo en Palestina este Nadal, cando Hamás, que controla a franxa de Gaza, rompeu a tregua con Israel disparando foguetes sobre a poboación xudía. Está claro que buscou e conseguiu a provocación, e Israel reaccionou con ataques aéreos que xa causaron dous centenares de mortes en Gaza. De inmediato iniciouse unha campaña internacional para deter a escalada de violencia. Países como Exipto e Turquía e ate o Papa na súa homilía do Nadal pediron que se deteñan.
Pero podemos preguntarnos: ¿por que Hamás rompeu a tregua agora?, e ¿como obteñen os foguetes se están bloqueados? Este mes estaba previsto que se cumprisen os acordos de Annápolis polos que Palestina tería o seu propio Estado. Parece que Hamás é a punta de lanza de países que son hostís a Israel, nación que nestes momentos atópase en situación crítica, cun presidente dimitido e próximas eleccións en febreiro. O momento estratéxico coincide cando a atención do mundo occidental concéntrase en Xerusalén e no Belén palestino. Por iso Hamás aproveita a circunstancia favorable, para chamar a atención internacional, rompendo a tregua e adoptando unha postura vitimista fronte á reacción israelí, que se se detén converteríase nunha provocación sen resposta, cousa que resulta imposible.
La Voz de Galicia - 28.12.08
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Reciben lo que se merecen.
No existe prácticamente disidencia en Israel sobre la necesidad de dar al Hamás la lección que desde hace tanto se merecía. Lo sorprendente es que en el mundo haya un gran desconcierto sobre la última ofensiva israelí contra sus instalaciones militares en Gaza. En este país democrático y en donde, en contraste con lo que sucede en el otro bando, cada uno puede expresar lo que piensa, hay un consenso general: no había otro remedio. Los disidentes son contados, son nuestros “progres” un tanto alejados de una realidad que no son capaces de comprender. Y suman un porcentaje ínfimo.
Ya se les había advertido una y otra vez. “Estáis jugando con fuego”, se les dijo claramente. La ministro de Relaciones Exteriores incluso viajó el otro día a El Cairo para reiterar al Presidente Mubarak la gravedad de la situación creada. “Israel no puede seguir tolerando los incesantes ataques del Hamás de Gaza. Están haciendo imposible la vida de la población civil en la región adyacente a esa zona”, expresó la candidata a la Presidencia del Gobierno al dirigente egipcio.
El israelí común y corriente aprueba la decisión de su Gobierno: la situación era intolerable, y se imponía obrar con mano fuerte, por muy lamentable que ello fuera. De lo contrario podría deteriorarse y no se sabe adónde se hubiera podido llegar. Desde luego, nadie ha bailado en las calles de Tel Aviv, ni ha repartido golosinas al escuchar el elevado saldo de víctimas de esos ataques, en especial de civiles que siempre son inevitables. Ese modo de proceder es muy común en el otro lado, pero nunca ha sucedido aquí. No se dice en vano; existen hartas pruebas de que así suele ser.
Es más, ese israelí veterano de tantas contiendas se ha sentido un tanto aliviado porque la medida ya se hacía esperar, y a la par lo ha lamentado porque hubiera preferido que el otro lado entrase en razones. Cuando impera la inmovible norma de que las disputas se resuelven por la fuerza, como bien lo han demostrado los árabes, no hay otro remedio que contestar del mismo modo. Los cínicos dicen sencillamente que esa es la ley del Medio Oriente. Parece que nadie ni nada puede convencerles que al obrar así, saldrán perdiendo en última instancia.
Hay quienes pensarán que la reacción ha sido desmesurada. No es equitativa, podrán decir. Pero hay que tener en cuenta un pequeño detalle: es aquí donde los dirigentes del Hamás se han equivocado. Dan unos arañazos aquí y allí para retar a Israel; esperan que este país realice un pequeño operativo en represalia. Pero después de lamerse sus heridas, vuelve a las andanadas como si aquí no hubiera pasado nada. Ya son ocho años de este juego de dame y toma. Por lo general, precisamente por ser el más fuerte, la norma de Israel ha sido la contención. No responder a esas inacabables y dolorosas provocaciones. Pensamos que con la desconexión de hace un par de años, una dolorosa decisión que acongojó a todo el país y lo dividió en dos sectores, los árabes comprendieran que Israel estaba dispuesto (y todavía lo está) a concertar la paz. Nos equivocamos: la jefatura del Hamas lo interpretó como una retirada forzada, como un signo de debilidad. Y aquí reside su gran error.
Puedo afirmar con absoluta seguridad que Israel desea sinceramente concertar un acuerdo con los palestinos. Para ello está dispuesto a hacer muchas y muy penosas concesiones. Pero lo que no puede tolerar es que junto a este país haya una región en donde ni siquiera se piensa en esa posibilidad: todo lo que se dice, hace y se trama está encaminado a conseguir su desaparición. Por lo tanto, en ausencia de la menor predisposición a encontrar una solución al conflicto, y por mucho que se lo lamente, reciben y seguirán recibiendo lo que se merecen
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Cando falamos con toda esa xente que automáticamente culpa de todos
os males a USA e por derivación a Israel. Busch malo e Fidel Castro
bon, así como o presidente sirio e o de Irán, que non o dou escrito,
non atopamos ningunha solución coherente. no caso do problema
palestino, a mesma cantinela: Israel é un estado de base étnica, que
ocupou unhas terras que eran dos palestinos, un pobo sen estado que
se viu na obriga de emigrar e convertirse en refuxiado. A solución?
Que Israel desapareza ou que se convirta nun só país toda Palestina.
Falta por escoitar "Gobernada por Hamas". Farían o mesmo que en
Gaza, matar ós que non están de acordo con eles e destruír toda
infraestructura existente: hospitais, regadíos, centros sociais, ...
En fin, que non hai solución. Moi fácil o diagnóstico, pero recetas
non as vexo.
Pero nosoutros, os pro-israel, que solucións damos a ese conflito,
cal é a alternativa á cerrazón que se produce dende hai sesenta
anos. merece a pena que de cada lustro haxa unha guerra devastadora,
de verdade que a sociedade israelí o pode soportar???
Son moitos os interrogantes. Eu xa estou canso.
A pesares das miñas dúbidas respecto ó problema palestino-israelí , e
dende unha postura galeguista e progresista, eu sigo dicindo o
mesmo: Viva Israel
Qué rica y valiosa es la libertad de prensa en un estado democrático que permite dar su opinión hasta individuos como el san-martin. Que se simpatice con el estado sionista de Israel no lo entiendo pero que se vocifere "viva Israel" lo entiendo muchísimo menos. Hay que estar colgado.
E os miles de manifestantes en I$ra€l contra os bombardeamentos? Vostede semella mal informado
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Sr Camilo Nogueira:
Quero decille que hai tempo eu votaba por vostede (ezquerda galega)cando representaba unha opción razoable, de cordura política, unha opción galega de ezquerda. ¡ qué bandazo se ha pegado Sr. Nogueira¡ A súa dereita xa non queda ninguén...só a nada. Non esperaba de vostede unha análise tan lonxe da realidade. ¿cómo pode vostede apoiar a opción teocrática dos palestinos? Estou de acordo co apoiar, e de feito apoio a opción que representa hoxe en día, Abbas. Pero dalle crédito, coquetear e apoiar a Hamás, NUNCA. ¿Está enterado que Hamás desaloxou en Gaza por un golpe militar, si como en Sudamérica, aos de Al Fatah en xuño de 2007, matando PALESTINOS, tirándoos dende o quinto pino pa'baixo? É unha opción antidemocrática, teocrática, de violencia armada política. que non quere un estado palestino sino a destrucción do estado de Israel. ¿é conciente do que defende no seu artigo?
Só podo entendelo dende a psiquiatría pero non dende a política, co maoir dos respectos. Hai unha enfermedade que padece moitos izquerdistas: o secuestro emocional. ¡¡defenda os palestinos e non a quenes matan aos palestinos¡¡ Os de Hamás continúan coa guerra iniciada polos paises árabes en 1948. Israel non ten outra opción que respondelles, defendiéndose. Se non lle gusta a vostede e a Hamás, dígalle a Hamás que faga a paz...como os de Al Fatah.
Deixolle co esta información...para a súa reflexión.
""" Hay árabes-palestinos residentes en Gaza que están hospitalizados en Israel.
En cualquier guerra entre dos contendientes nadie lleva a sus niños heridos al hospital de su enemigo.
Ningún padre israelí en su sano juicio llevaría a su hijo herido a un hospital de Gaza, ¿para que lo matasen a él y a su hijo?
Pero niños árabes-palestinos son hospitalizados en Israel.
Los padres árabes-palestinos saben que sus hijos serán mejor tratados en Israel, no sólo por una muy superior calidad asistencial, de entre las mejores del mundo, sino también porque aunque sean hijos de una comunidad árabe que quiere destruir Israel y eliminar a todos lo judíos, el pueblo y el personal sanitario y no sanitario israelí tratará mucho mejor a estos niños árabes-palestinos que los dirigentes de Hamás y su personal sanitario y no sanitario, que emplean a sus niños [árabes-palestinos] como carne de cañón y escudos humanos.""""""".
Atte
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
PROVOCACIÓN INEVITÁBEL
Por Joan B.Cullá i Clara
El Periodico de Catalunya
Para descifrar os dramáticos sucesos desenvolvidos na franxa de Gaza durante os últimos días existen dúas claves de lectura posibles. Unha é a que, partindo da tese segundo a cal Israel -mellor aínda, "o Estado sionista"- é unha entidade política agresiva, opresora e homicida por natureza, interpreta o ataque israelí contra Hamás como a enésima demostración dese carácter asasino. Se os responsables políticos e militares israelís son uns ogros sádicos que se refocilan matando palestinos, que ten de estraño que os masacren a bombazos en Gaza, con calquera pretexto?
Dado que, desde a pasada fin de semana, esta interpretació n xa foi profusamente divulgada nos medios de comunicación e berrada en numerosas manifestacións convocadas en todo o mundo (particularmente, en Teherán e Beirut), permítanme que dedique estes parágrafos a resumir unha lectura alternativa da actual crise, unha lectura en termos políticos, militares e estratéxicos, non de duelo apocalíptico entre o ben e o mal. O primeiro que convén recordar é que Hamás non combate por liberar os territorios palestinos ocupados en 1967; o seu obxectivo programático irrenunciable -irrenunciable, porque emana dun mandato divino- é destruír o Estado de Israel para levantar, sobre todo o espazo comprendido entre o Mediterráneo e o Jordán, un Estado árabe e islámico, unha teocracia de tipo iraniano.
A súa loita contra os sionistas, pois, é unha loita a matar, que non admite compromisos nin transaccións. Todo o máis, e só se tácticamente convén á causa, unha tregua temporal ou hudna. O seu rexeitamento radical a idea dun Estado palestino definitivo en Cisxordania e Gaza levou a Hamás a boicotear canto lle foi posible a retirada israelí da franxa mediterránea e, unha vez consumada esta retirada (no mes de setembro do 2005), a despregar unha minuciosa estratexia da provocación -traducida no disparo de miles de proxectís contra áreas civís israelís, ou no secuestro (en xuño do 2006) do soldado Gilad Shalit- para impedir que o Exército hebreo puidese desentenderse de Gaza. Buscando as represalias e os bloqueos ditados por Tel-Aviv, o obxectivo era diáfano: evitar custe o que custe a imaxe dunha Gaza normalizada e autogobernada, libre de sionistas, que puidese persuadir aos palestinos de conformarse con lograr outro tanto en Cisxordania.
A iso entregouse Hamás despois de gañar as eleccións celebradas en xaneiro do 2006 e, aínda con maior afán, tras o seu putsch contra a Autoridade Nacional Palestina de xuño do 2007. A esta lóxica responde a decisión dos islamitas de non renovar a tregua que vencía o pasado 19 de decembro, e o lanzamento, a partir desa data, de até 80 foguetes diarios sobre as localidades de Sderot, Ashkelon e outras cidades israelís.
Neste sentido ¿Cabería dicir que Israel caeu na provocación tendida por Hamás? Si, ¿Pero podía ser doutro xeito? Que Goberno do mundo permitiríase ter por centos de miles dos seus cidadáns sometidos ao fogo inimigo durante anos e mirar cara a outro lado? Sen dúbida, as vésperas electorais en Israel e o baleiro de poder na Casa Branca precipitaron unha operación que se xestaba desde hai tempo. Unha operación sanguenta, porque se trata dunha guerra, pero limitada: se os bombardeos aéreos sobre Gaza foran -como se estivo repetindo- masivos, entón o balance de baixas contaríase por decenas de miles, como sucedeu en Hamburgo ou Dresde en 1944-1945. Das dúas frontes que todas as guerras do Oriente Próximo teñen desde hai décadas (o da imaxe mediática e o da realidade sobre o terreo), Israel perderá -xa partía vencido- no primeiro. Queda por ver como se desenvolve no segundo; porque acabar con Hamás só desde o aire non será fácil, e enviar forzas terrestres ao labirinto de Gaza suporía someter de novo ao Exército israelí ao exame que non logrou aprobar con claridade, en xullo-agosto do 2006, contra Hezbolláh no sur do Líbano.
O Sr. san-martin continua a defender o indefensável para quem tem o mínimo de sentido de decência!
Talvez estas imagens lhe pesem na consciência.....se a tiver!
http://www.youtube...
Para qué falar de duas claves de lectura posible, si somente desenrola a INTERESADA? Non lles abondan as estatísticas para ficar calados?
Vaia descaro!
Há uma dimensão obscena no ataque a Gaza: as centenas de vítimas dos bombardeamentos israelitas sobre Gaza são vítimas colaterais da campanha eleitoral israelita; para aumentar o seu apoio popular antes das eleições, todos os líderes israelitas estão a competir para ver quem é o mais duro e quem está disposto a matar mais.
Por Michael Warschawski, Centro de Informação Alternativa
"A morte de uma única vítima israelita justifica o assassinato de centenas de palestinianos. Uma vida israelita vale uma centena de vidas palestinianas. É isto que o Estado de Israel e os média mundiais mais ou menos descuidadamente repetem, com questionamentos marginais. E esta alegação, que acompanhou e justificou a mais longa ocupação de territórios estrangeiros da história do século XX, é visceralmente racista. Que o povo judeu aceite isto, que o mundo concorde, que os palestinianos se submetam - esta é uma história de piadas irónicas. Ninguém acha graça..."
John Berger
Enquanto o mundo inteiro está em choque diante das terríveis imagens emitidas de Gaza, a opinião pública israelita apoia maciçamente a sangrenta ofensiva de Barak-Olmert. Isto inclui o Meretz, a oposição de esquerda parlamentar. Apesar de ter manifestado preocupação pelas mortes de civis, o líder do Meretz, Haim Oron, numa entrevista à televisão israelita, aderiu aos argumentos da propaganda oficial, responsabilizando o Hamas pelo banho de sangue. Um discurso mistificador como este está a ser copiado pela maioria dos líderes do mundo ocidental, com o Ministro dos Negócios Estrangeiros de França superando até a Secretária de Estado dos EUA, Condoleezza Rice. Vamos pôr os factos como eles são:
*
Gaza está a ser alvejada pelo exército israelita desde a vitória do Hamas, e o cerco imposto sobre mais de 1,5 milhão de civis - por Israel, mas também pela chamada comunidade internacional - é em si um acto de violência e um crime de guerra;
*
O ataque israelita é uma agressão planeada: de acordo com as notícias israelitas, Ehud Barak planeou o ataque a Gaza já em Agosto;
*
Os foguetes lançados sobre cidades de Israel foram uma retaliação a agressões militares israelitas anteriores, e não foram lançados pelo Hamas, mas sim pela pequena organização Jihad Islâmica;
*
O ataque a Gaza é parte integral da guerra santa neo-conservadora contra o mundo islâmico, e a administração neo-conservadora cessante dos EUA, assim como o Egipto e outros regimes reaccionários árabes, instaram as autoridades israelitas a desencadear a ofensiva antes de Obama entrar na Casa Branca;
*
A intenção declarada de Barack Obama de abrir conversações com a República Islâmica do Irão é uma das principais preocupações das administrações cessantes em Tel Aviv e Washington, e a ofensiva contra Gaza é uma tentativa de provocar uma reacção iraniana que permita a retaliação israelita e dos EUA. Nos últimos dias, o vice-ministro da Defesa israelita, Ephraim Sneh, bem conhecido pela sua obsessão anti-iraniana, vinculou sistematicamente os foguetes do Hamas (sic) ao Irão, sem, evidentemente, apresentar quaisquer provas.
Esta estratégia geral, baseada na mistificação do "choque de civilizações" e na guerra global contra o Islão, é partilhada por todos os partidos políticos sionistas de Israel e explica o apoio do Meretz à actual agressão.
Apesar de não ser de esperar uma mudança rápida da política norte-americana no Ocidente asiático, os líderes israelitas e os seus patrocinadores neo-cons em Washington estão preocupados pela mudança na administração americana, e temem que uma nova estratégia possa quebrar a guerra global preemptiva. O ataque a Gaza é uma tentativa de última hora de mudar as relações de forças no Médio Oriente, antes do fim da era neo-conservadora.
E, antes de concluir, não esqueçamos a dimensão obscena: as centenas de vítimas dos bombardeamentos israelitas sobre Gaza são vítimas colaterais da campanha eleitoral israelita. Para aumentar o seu apoio popular antes das eleições, todos os líderes israelitas estão a competir para ver quem é o mais duro e quem está disposto a matar mais. Ehud Barak, contudo, tem uma memória muito curta, e Shimon Peres pode recordar-lhe que este cálculo cínico não é necessariamente o melhor: o massacre de Qana, que era suposto ter trazido a vitória a Shimon Peres, teve como consequência que centenas de milhares de cidadãos palestinianos virassem as costas ao Partido Trabalhista.
Apesar da sua brutalidade, contudo, Ehud Barak permanece um dos mais populares líderes na arena israelita, e os milhares de manifestantes que saíram às ruas ontem, quase sem convocação, protestando contra o massacre, podem indicar que todos os que estão por trás dele, incluindo o Meretz, não vão receber os seus votos. É previsível que o repúdio internacional e o relativamente amplo sentimento anti-guerra entre os eleitores force o Meretz, uma vez mais, a mudar de posição. Deviam, porém, lembrar-se da antiga verdade que os eleitores preferem sempre o original: quando o Meretz sanciona a estratégia de guerra e as mentiras de Netanyahu, os eleitores vão preferir votar em Netanyahu em vez de na sua pálida e sensaborona cópia.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
SEÑOR CAMILO NOGUEIRA
Non comprendo o seu artigo. Qué é o que nos quere decir no seu artigo?. Que matar é malo?. Por favor, señor Nogueira, un chisco máis de seriedade. Todos sabemos que matar é malo, non precisamos aclaracións, sexa nun campo de refuxiados, como vostede dí, ou nun parque infantil.
Hai que analizar e entrar máis a fondo sobor da cuestión. Eso é o que se agarda dun intelectual coma vostede. Menos demagoxia, por favor.
Quere dicir sr. Nogueira, que os palestinos non ten ningunha responsabilidade en carecer dunha atención sanitaria axeitada, escolas laicas, futuro profesional para os seus habitantes, un goberno de seu, inversións extranxeiras que potencien o país... Por favor, señor Nogueira, non pretendea vostede que nos creamos eso porque entón pensaría que nos pretende manipular.
as seis puntas da estrela de david chegan envelenadas a vieiros.
xustificades a morte e a loita desproporcionada en base a pantasmas de irán e logo aínda dicides que a esquerda define o voso pensamento...
Já temos algum cabrom do Mosad emporcando em Vieiros, será o monte de merda do Valadés ou o outro sionista de Neda?
Eu tenho alguns conhecidos israelitas, o meu relacionamento com eles é profissional, mas também tem um componhente amistoso. Não tenho falado muito com eles sobre a situação política em Palestina (ou Israle, como eles dizem), evito habitualmente essa qustão espinhenta. Ora, quando falamos dela, surpreende-me muitissimo ver qual é o seu ponto de vista.
Não, não são sádicos neo-nazis. Tão-pouco desprezíveis seres desprovistos de sentimentos, aos que tanto lhes tem a morte de duzias de nenos e nenas palestinianas. E muito mais simples. De facto, acho que não podia ser doutro jeito:
Para eles, trata-se de defenderem-se de TERRORISTAS. Sim, é um discurso idêntico ao de Aznar, Rajoy, Rosa Díez, Felipe González, Rubalcaba....mesmo qualquer taxista de Madrid ou senhora ama de casa da Corunha. Há perversos terroristas (não só perversos, ainda pior, fanáticos, retrógrados, inimigos do se próprio povo) e o estado de Israel, que é uma democracia, deve defender-se, não há outra. E lamentam as vítimas, mas é culpa de Hamas e Hizbollah. Se Hamas "deixasse de matar" então já rematava o problema. E os Palestinianos poderiam decidir livremente qualquer cousa. Lembram os votantes do PSOE as duzias de pessoas assassinadas polo GAL? A alguem lhe importou um caralho? Já, não se pode comparar meter-lhe um tiro a um terrorista que bombardear uma cidade...mas o princípio é o mesmo, é so "aumentar a potencia" (também as ações de Hamas são mais duras... E já falando nisso, o nosso governo participou, como comparsa activa (palhaço sanguinhento) em ações similares ás de Israel, quando Bagdad foi bombardeada do mesmo jeito brutal que hoje Gaza. Algúm votante do PP deixou de votá-los, asqueado? Acho que não. Acreditam, igual que os meus amigos israelitas, que era justo bombardear terroristas. Com uma diferência: os meus amigos israelitas, afinal, sofrem algo a violência de Hamas. Os votantes do PP, nunca sofreram um ataque de Sadam Hussein.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Conflicto
Informe anual de Amnistía Internacional
La lucha Hamás-Fatah causó 300 muertos
La violencia entre las facciones palestinas de Hamás y Al Fatah en Gaza y Cisjordania causó "unos 300 muertos" en 2007, "detenciones arbitrarias y torturas", según el informe anual sobre la situación de los derechos humanos de Amnistía Internacional, divulgado en Londres.
Tras la victoria de Hamás el 14 de junio, Gaza quedó bajo el gobierno de facto de ese grupo islamista, con el que el presidente de la Autoridad Palestina, Mahmud Abás, que rige en Cisjordania, rompió toda relación institucional.
Entre los 300 muertos palestinos, la mayoría de uno u otro bando, "también hubo decenas de civiles desarmados, que se encontraban casualmente en el lugar de los ataques", dice el informe de AI sobre 2007.
"Sin ningún respeto por la vida se produjeron tiroteos en zonas residenciales densamente pobladas, incluidos hospitales y sus inmediaciones", precisa.
En esas luchas, miembros del nacionalista Al Fatah y Hamás cometieron "con impunidad homicidios ilegítimos y secuestros de rivales", añade.
En Gaza, el informe cita el caso de Mohamed Swerki, cocinero de la guardia presidencial, asesinado el 10 de junio al ser arrojado al vacío desde un edificio cuando repartía comida, equivocarse de dirección y ser capturado por hombres de Hamás.
Al Fatah respondió con otro asesinato, el del simpatizante del grupo, Husam Abú Quinas, arrojándole al vacío desde otro edificio.
AI señala que en junio "las fuerzas y las milicias de Hamás emprendieron una campaña de arrestos con motivación política y detuvieron "arbitrariamente 1.500 personas", la mayoría simpatizantes de Al Fatah por participar en manifestaciones.
Casi todas fueron puestas en libertad en 48 horas, "tras firmar un documento en el que se comprometían a no participar en más protestas", agrega.
Muchos de los detenidos denunciaron "torturas", "golpes", haber sido atados en "posturas dolorosas" y recibir "amenazas".
AI también denuncia los "ataques indiscriminados" cometidos por grupos armados palestinos contra los israelíes, que causaron 13 muertos, entre ellos siete civiles.
El Ejército del Islam, un pequeño grupo, secuestró en marzo en Gaza al periodista británico Alan Johnston, a quien tuvo cautivo durante 114 días.
Hamás y los Comités de Resistencia Popular, que secuestraron en 2006 al soldado Guilad Shalit, continuaron negándole el acceso de la Cruz Roja Internacional.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
MOI CLARIFICADOR
Atención a esta páxina palestina, Centro de Información de Palestina (http://www.palestin">http://www.palestin e-info.co. uk/)
O individuo da foto é o líder Nizar Rayan, morto polo Tzahal onte. Lede atentamente sobre todo o parágrafo no que asegura que foi él quen inventou a idea de utilizar a poboación inocente como escudos humanos. Eles mesmos o recoñecen e ademáis confirman as políticas de aviso previo do Exército de Defensa de Israel.
En canto ao ataque á súa casa, engadir que segundo informan as IDF, o protocolo do exército está sendo o seguinte:
1º chamar por teléfono casa por casa para avisar á poboación dun inminente ataque.
2º lanzar un mísil que produce forte estrondo coma segundo aviso.
3º atacar.
Ate agora a maioría dos mortos civis, prodúcense porque non atenden estes avisos. E no caso concreto de Rayan, antes do ataque, segundo informa a web do IDF, o exército israelí consultou co asesor xurídico do goberno, Meni Mazuz e do exército para que confirmasen que non se incorría en ningunha ilegalidade internacional. Dicir que o Dereito Internacional ampara os ataques contra zonas desde onde se recibe fogo, incluso se hai poboación civil.
Esta é páxina en cuestión:
http://www.palestin">http://www.palestin e-info.co. uk/en/default. aspx?xyz= U6Qq7k%2bcOd87MD I46m9rUxJEpMO% 2bi1s7Yq6KZIGGwb WYV2rCr8sDPfT09J Jfk1Si4RYItLZreB qI1a9UBVMOMlchh0 4motfpJGidgMe2% 2bIFkNzDtMSrJW8A PH1WOApepXMR2VgV N3BE%3d
Perante a irracionalidade dos estados (israel, usa, ue, ...), apenas nos resta protestar e, infelizmente, ser testemunhas de um novo e mais grave holocausto levado adiante pelo povo "eleito" que padeceu ao longo da história tantos holocaustos; o último, pelo nazis.
Mas é que, vendo o que estamos a ver, mesmo me explico que esse povo "eleito" padecesse todos os holocaustos... Não é digno de viver dignamente quem (israleita) não deixa viver dignamente os seus semelhantes (palestinos).
Non é nada san o asunto, e menos que un exército avise tres veces. Vaia cachondeo xogar cas vidas inocentes das xentes ATRAPADAS DESDE ANOS HAI!!
Acho lóxica a visión dos isra€lian*$ do "!! Terrorismo" !!, mais porqué non lles preguntas de ónde son, ónde viviron antes, de qué cultura proviñan, cómo vivir ENRIBA ou SOBRE un pobo qsue era dono ate hai nada das terras e cidades que eles pisan? Pergúntalles tamén por cál efecto hai hoxe CINCO MILLÓNS de palestinian*s concentrados nos países limítrofes (acaso criados para iso, Xordania?), etc, etc. Porqué hai ex-xudeus exiliados fóra de I$ra€l, por qué Finkelstein fala do negocio do holocausto, etc, etc.
Deixaralos preocupados, si, ademáis, lle dis que eso pensamos moitas xentes.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
Otro punto de vista..."Israel, siempre.", por Juan Carlos Girauta.
Nuevo enfrentamiento de Israel con el terrorismo, nuevo capítulo de una memorable historia de resistencia... y de incomprensión. Resucitan puntuales los viejos espectros, el antisemitismo hoy llamado antisionismo, hoy llamado pacifismo, hoy llamado movimiento pro palestino, hoy reforzado por la pirámide de Madoff (como es sabido, cristianos y musulmanes desconocemos la estafa, esa cosa judía).
¿De qué hablamos cuando hablamos de Hamas? De un respetable interlocutor democrático, si hay que atender a la mayor parte de la prensa occidental. ¿O se tratará más bien de una parte del amplio terrorismo islamista, global, posmoderno, reticular, tecnológico y bárbaro, resentido, suicida, rico, mendaz, posesionado del destino de infinidad de refugiados palestinos a quienes sus "amigos" árabes han deparado el eterno destino de coartada? ¿Sabe nuestra prensa lo que quiere hacer Hamas con Israel?
Al terrorismo mejor organizado, financiado y promocionado que hayan conocido los tiempos lo sufre en primera instancia y lo combate en primera línea Israel. Calla el periodismo como puta cuando caen los cohetes incesantes. Hemos visto titulares donde la muerte de niños israelíes por ataques de Hamas se presentaba como un "error" de los terroristas: ellos no querían matar a nadie. Por eso lanzan cohetes sobre la población civil. Los lanzan sistemáticamente, a diario desde hace años, los lanzan sin cesar, incluso cuando dicen estar en tregua, los lanzan para no reducir ni un momento la presión sobre los nuestros. Porque Israel, señores, por si no se habían enterado, son los nuestros.
Lo son por defender nuestro sistema de valores, por mantener viva la única democracia de la zona, por atenerse a las consecuencias de lo anterior juzgando y condenando a sus responsables políticos y militares cuando incurren en abusos que serían (que son) premiados en sus Estados vecinos. Lo son porque el judío es y seguirá siendo la figura que apela a Europa y, con ella, a Occidente entero; es el igual a quien hicimos diferente, el compatriota alemán, polaco, austriaco, francés que dejó de serlo de repente concitando un odio milenario, el chivo expiatorio que tuvo la grandeza, la dignidad y la valentía de levantar su identidad del exterminio, identificarla con los mejores valores de la civilización y preservarla desde el primer día de independencia de todos los ataques lanzados por las dictaduras árabes circundantes. Hoy, ni la Autoridad Nacional Palestina realiza análisis tan tendenciosos como nuestra prensa. Por la cuenta que le trae, aquélla quiere volver a la tregua. Lo mismo que Israel, y a diferencia de quienes la han roto.
Comentario mal valorado polos lectores.
Ver
Ocultar
LA VUELTA AL MUNDO - DIARIO EL LITORAL – SANTA FE - ARGENTINA
La guerra y la paz en Medio Oriente
Rogelio Alaniz
Hace ocho años que desde la Franja de Gaza se bombardea a ciudades y pueblos del sur de Israel. En algún momento se firmó una tregua, frágil, inestable, pero tregua al fin. No sé por qué motivos los terroristas de Hamas consideraron que el acuerdo de paz incluía arrojar un determinado número de explosivos por día. Ninguna de las organizaciones pacifistas del mundo dijo demasiado sobre el tema. El silencio de algunas se justifica porque consideran que Hamas es un movimiento de liberación y que la violencia en manos del pueblo no es violencia, es justicia. Otras callan porque estiman que -como dijera Amos Oz- Hamas es una banda de bellacos a la que no se le puede exigir los compromisos que les corresponden a los Estados.
Planteadas así las cosas, Israel está obligada a soportar el bombardeo periódico desde Gaza, pero si en algún momento -sobre todo cuando las cuotas de bombas permitidas empieza a excederse- decide responder como corresponde, el mundo de las organizaciones pacifistas se rasga las vestiduras y derrama lágrimas ardientes por la tragedia del pueblo palestino.
Ocurre que los bellacos de Hamas pretenden disfrutar de todos los beneficios de un Estado y no hacerse cargo de ninguno de los compromisos que significa asumir la estatidad. Controlan una población de un millón y medio de habitantes, mantienen el monopolio de la violencia sobre el territorio, militarizan a la población civil, pero cuando la Nación a la que agreden les responde como se merecen, reclaman que el mundo sea solidario con ellos.
Es más, los ataques de Hamas a Israel están dirigidos a la población civil; los ataques de Israel procuran golpear a los terroristas y a sus bases materiales. Es lo que hicieron ahora. La gran herida al orgullo militarista de Hamas es que el noventa por ciento de los objetivos atacados fueron militares. Los muertos y heridos en su inmensa mayoría fueron terroristas. Para la propaganda victimizadora de Hamas ésta es la peor noticia que pueden recibir. La derrota militar y política fue tan grande que Abbas desde Cisjordania les reprochó haber roto la tregua deliberadamente.
Desde Egipto -sobre todo cuando se enteraron de los túneles que armó Hamas para comunicarse ilegalmente con ese territorio-, los criticaron con términos muy duros y les reprocharon -esto es importante- oponerse a que la población civil sea asistida. El dato merece mencionarse: para Hamas es decisivo presentar a la población civil -a la misma que usan de escudo- como víctima, de modo que la tontería y la mala fe antisemita que pulula por Occidente se sensibilice con la supuesta tragedia de un pueblo.
La Franja de Gaza es un pequeño territorio en el que se apretujan más de un millón y medio de palestinos. Empobrecidos, ignorantes, resentidos, adoctrinados en el odio desde siempre, soportan con resignación y mansedumbre ser usados por terroristas profesionales cuyo oficio exclusivo es rezar y matar. En la Franja de Gaza, las órdenes de Hamas no se discuten, se acatan o se acatan. Quien no las admite es acusado de traidor y ejecutado en el acto.
Hace unos años, desalojaron del poder a sus paisanos de Al Fatah y declararon la guerra santa a Israel. En todas sus declaraciones y anuncios, Hamas ha sostenido que su objetivo es destruir a Israel y arrojar los judíos al mar. Esa meta está fuera de toda discusión. Golda Meier, con su estoico humor judío les dijo más o menos lo siguiente: “Entiendo que nos quieran borrar del mapa, pero, ¿realmente pretenden que cooperemos con ustedes para lograr ese objetivo?”.
Algunos dirigentes de Hamas pueden admitir en determinado contexto alguna negociación, pero como dijera su líder máximo, la negociación y la guerra para nosotros no son una contradicción, son parte del mismo objetivo, negociamos y guerreamos. Como le gustaba decir a un dirigente argentino: “Los que quieran entender que entiendan...”.
En Israel, la guerra y la paz son temas abiertos al permanente debate. La izquierda israelí, los sectores moderados y pacifistas, sus burgueses que viven muy bien y quieren disfrutar en paz de sus riquezas, sus intelectuales cada día más críticos, suelen en más de un caso, ser muy mordaces con sus dirigentes. Hace unos días, ese excelente escritor que es Amos Oz publicó una nota en los diarios advirtiendo sobre los riesgos de una invasión israelí a la Franja de Gaza. Particularmente, indicaba sobre la campaña internacional en la que a Israel se lo presentaría como el Estado agresor y a los terroristas como víctimas. Conceptos parecidos expresó el político e historiador Shlomo Ben Ami.
En el viaje que hice a Israel a principios de este año, tuve la oportunidad de conversar con amigos santafesinos que viven allí. Todos, por lo menos su gran mayoría, bregan por la paz, entienden que el futuro de Israel debe ser la paz y se lamentan por la ceguera y el fanatismo de los dirigentes palestinos que condenan a su pueblo a la guerra y a la muerte. Me lo decía un amigo en Tel Aviv: “Quiero la paz con los árabes, pero si me quieren matar a mí o a mi familia me voy a defender. ¿Está mal eso?”.
Escuchaba esas reflexiones y recordaba la entrevista que Oriana Fallaci le hiciera a Golda Meier, y la respuesta de la entonces primera ministra sobre la cuestión de la guerra: “No nos gustan las guerras, ni cuando las ganamos. No nos regocijamos por las guerras. Nos regocijamos cuando desarrollamos un nuevo tipo de algodón o cuando en Israel florecen las fresas”.
Esa retórica no la he escuchado en los labios de los dirigentes de Hamas. Esos debates, esas miradas críticas sobre la realidad política interna de Israel, esas polémicas sobre lo que corresponde hacer y cómo hacerlo es lo que califica a Israel como la gran Nación democrática de Medio Oriente. Su aparente debilidad es su fortaleza y, por sobre todas las cosas, es el síntoma más elocuente de que la causa que defienden es justa o, por lo menos es más justa que la que sostienen los terroristas de Hamas con su fanatismo islámico, su instinto de muerte, su adhesión incondicional a la teocracia de Irán y la dictadura Siria.
Para Israel, no es sencillo tomar la decisión de marchar a la guerra. Una gran Nación, pluralista, democrática y pujante tiene mucho para perder con la guerra. Vuelvo a citarla a Golda Meier: “Un líder que no duda antes de enviar a su Nación a la guerra no es apto para serlo”. Esos escrúpulos no los tiene Hamas, pero lo que no se le puede negar a un Estado, el único Estado en el mundo cuya existencia está amenazada por varias potencias, es el derecho a defenderse.
La paz es un gran objetivo, pero a la paz hay que merecerla. Hamas no quiere la paz y muchos palestinos suponen que es más digno el paraíso de Alá que la vida. Ésa es la verdad y ésa es la tragedia de Medio Oriente. Puede que alguna vez esta realidad cambie, pero ello ocurrirá cuando -al decir de doña Golda- “los palestinos amen a sus hijos más de lo que nos odian a nosotros”.
Haberá moitísimos pontos de vista mais unha soia realidade, a qsue é: OCUPACIÓN, 2000 persoas feridas, 480 ASASINADOS POLAS FORZAS I$RA€LIANA$ OCUPANTES, ....e CINCO MILLÓNS DE TERRORISTAS!!! NOS PAÍSES LIMÍTROFES!!
Cóntame abó outra vez que non me quedou!!
O san-martin debe de deixar de facer apoloxia do xenocídio en Vieiros
O estado sionista de Israel nace coa desidia e conivencia de occidente. Sentiase occidente culpábel do holocausto nazi? O sionismo é tan nazi como o propio Hitler e para crear o estado de Israel non dubidou en utlizzar técnicas verdadeiramente terroristas. E mesmo leva un odio étnico no seu ventre. E velaí, Palestina condenada a ocupar o mesmo territorio, fica abandonada á súa sorte pola sempre hipocrisía da mal chamada comunidade internacional, a cal sempre obedece silandeira aos dictados do poder económico e político. Non dubido que Hamas sexa unha organización terrorista, pero iso non implica que Israel sega a violar sistemáticamente os dereitos humanos e convirta a Gaza nun verdadeiro campo de exterminio coa morte indiscriminada da poboación civil. Para rematar direi que me da noxo un tal Gómez-Valadés, (Presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel) tratando de xustificar un xenocidio facendo boas as verbas do criminal George W. Bush. Por cinismo que non quede. Xa sei que hai moitos xunta-letras que fan demagóxia e incluso gañan moitos cartos á conta da barbaridade, pero; Sr. Valadés; hai cousas que son imposibeis de agochar e que todos estamos a ollar. Non se pode tapar o sol cun dedo.¡Arrepiante!
Hamás é umha organizaçom terrorista? És um débil mental. Israel é umha organizaçom terrorista, imbécil alienado
Até certo ponto san-martín e gaviotero têm razão: O massacre de Gaza não é único; há muitos mais em quase todos os estados.
Em particular, o reino de españa, tão democrático ele, não massacra os seus súbditos, embora sim tenha Gazas peculiares, cultural e linguisticamente encurraladas, como Catalunha-País Valenciano, Galiza e Euskal Herria.
É certo: O reino não mata nem com bombas nem com tanques, mas procura extinguir nações, porque unicamente existe (é a proclama) uma só "nación", a que o estado-reino bourbónico assume.
Portanto, parcialmente tenho de lhe dar alguma razão ao san-martín e ao gaviotero.
yo me parto con Vieiros y toda la hipocresía en la que viven junto con todos los analfabetos que andan por aqui...
que cojones es toda esta patraña? vieiros volcado con Gaza, las ciudades empapeladas con carteles de "Galiza con Gaza" ?¿, manifestación de cuatro paletos el sábado en Vigo en defensa de Gaza.
¿Pero como sois capaces de ser tan hipócritas y quedaros tan anchos?
haceis toda esta mierda desde la comodidad en la que vivís para lavaros la conciencia?
Israel son los malos y los otros no? No ponen a niños y mujeres en los edificios para no ser bombardeados? No mandan niños a las trincheras?
Cualquier persona, con un cerebro mayor que un niño de 5 años sabe que en el mundo real no hay buenos y malos, y que la solución es decir estos son los malos...todos son la misma peste!
dejad de lavaros la conciencia! hipócritas!
creced!
O sionismo é contrario á esencia do xudaismo (Sholem).
xan_78 és parvo. Se cadra no mundo non hai bós e malos, pero sí hai parvos e menos parvos. Tí és dos primeiros. Só un dato para que reflexiones (se sabes): Gaza ten menos superficie que o concello de A Fonsagrada, e a lí moran sen poder sair (grazas aos teus amigos o sxudeus) millón e médio de persoas. Bombardear por terra, mar e ar e logo non querer ver os inevitábeis efectos desa decisión asasina é própio de mentes moi moi moi simples ou moi mal intencionadas. Ou das duas cousas.
non podía estara máis de acordo con #DoutorEswider, o que ocorre en Gaza en unha limpeza étnica. Pasa que o estado terrorista xudeu e un estado fundado sobre unha base relixiosa pero fundamentalmente étnica, e saben que a arma de Palestina é a demografía, ao ritmo actual de crecemento da poboación en Palestina mui pronto papan ao xudeus, os xudeus son cosciente desto e polo tanto recorren a aniquilación dos palestinos. Mentres tanto os gobernos europeos cooperan co estado terrorista de Israel, pero ao final a causa de Palestina vencerá
http://feneconcello.blogspot.c...
A min o de Israel con Palestina lémbrame moito o que pasaba na racista suráfrica; non deixa de ser curioso que eran réximes aliados incluso nos planos de desenvolvemento de armamento nuclear, hoxe abandonados no país africano desque rematou o apartheid.
Muros que rodean os bantustanes na Cisxordania. Distintos carnés de identidade, mesmo distintas mátriculas dos coches (distintas cores, hoxe a amarela é a que vale, a verde é como levar unha estrela amarela na alemania nazi). Emprego da man de obra barata para termar da, aínda así, má economía israelí. Milleiros de presos nos cárceres sen xuizo, uso da tortura, etc.
A estrela de David non é que teña as puntas envelenadas, é que na práctica son chafarís de sangue. Non quero entrar en disquisicións sobre o sionismo, porque acho que non aportan nada ao debate; cada quen ten dereito a reivindicar a súa nación e o seu proxecto, guste ou non; para palestinos e para israelitas. Máis a realidade dende hai sesenta anos é a mesma que hoxe: un pobo vese expulsado da súa terra e cando non vese preso nela. Eis a realidade, e non se trata de ser anti ninguén.
Outravolta poñendo no mesmom plano á víctima e o verdugo.
Outravolta xustificando as barbaridades por eles vividas coa excusa do victimismo xudeu (ninguén nega a súa persecución).
Outravolta acusando a David de ser un terrorista-asasino que tira pedras ao poderoso Gloat armado até os dentes coa máis moderna e mortífera maquinaria bélica.
Outravolta esquecendo a orixe do conflicto, goste ou non, xerada en Europa coa concesión dun territorio no que vivía unha poboación que de súpeto, "aahh, se siente", é desprazada das súas terras para solucionar conflictos de orixe europea-occidental.
Mais a realidade é evidente: morren persoas a eito baixo fogo "legal". Incríbel. Por menos, por nada diría eu, invadiuse Irak e machacouse un país e unha poboación de centos de miles de seres humanos, co beneplácito da ONU e bastardos como os dos Açores.
O mundo ao revés.
E namentras, Solana, Bush-Obama, ONU, Rusia...asubían e non se escandalizan,. Abofé, será o sino dos tempos??
É que a barbarie nunca vai acougar???
Algo que ven sendo cada vez mais habitual nos últimos anos e que me enche de indignación e de carraxe é que se empregue o termo "terrorismo" para xustificar calquera acto de barbarie, xa sexa a masacre de chechenos, kurdos, palestinos ou provocar dúas guerras (Afganistán e Irak) que lle custaron a vida a centos de miles de persoas (a grande maioría civís inocentes). Acaso os gobernos de moitos países non levan a cabo actos que poderían calificarse de "terrorismo de estado"? Non resulta dunha hipocresía insultante chamarlle "defensa" a este tipo de actos sádicos e xenocidas?
No caso concreto do terrorismo palestino temos que puntualizar:
A xustificación do estado de Israel para invadir a franxa de Gaza (que en realidade é un ghetto na que sobreviven 1.500.000 persoas en 360 km2, sendo a área con maior densidade de poboación do mundo, e xa moi castigada polo bloqueo israelí) é o lanzamento de cohetes Hasan sobre territorio israelí por parte de Hamás. O que moita xente non sabe é que eses cohetes non son "misiles" como lin por ahí nalgún comentario, senon rudimentarios artefactos de menos potencia que algúns petardos dos que se empregan nas Fallas valencianas, e mais inofensivos ca un salivazo. Por poñer un exemplo, levan morto tantos israelís por "fogo amigo" dende que comezaron os recentes ataques sobre Gaza coma por causa do lanzamento destes cohetes dende que Hamás controla a franxa, o que, por outra banda, nos da unha idea do indiscriminado que está sendo o bombardeo israelí.
Noutro contexto, a creación do estado de Israel é responsabilidade da ONU en xeral e dos EUA en particular, país que acolle a maior comunidade de xudeus do mundo (maior que a de Israel) e principal precursor da creación de dito estado, ademais de socio incondicional e provedor de armamento de Israel. Dende a súa existencia, Israel invadiu (ou tentouno) os Altos do Golán a Siria, a Península do Sinaí a Exipto, o sur do Líbano e foi invadindo pouco a pouco os territorios nos que quedaran confinados os palestinos, moi especialmente Cisxordania, onde o exército desaloxaba e destruía as vivendas dos palestinos para construir asentamentos de colonos xudeus, facéndose deste xeito cunha parte moi importante do territorio palestino. Isto danos unha pequena mostra (porque hai moito mais) da política seguida polo estado de Israel e o protagonismo dos conflitos bélicos na mesma, sempre co beneplácito do seu socio protector, os EUA.
O indignante de todo é que cada vez que se critica ao estado de Israel salta a palabra "antisemita". O antisemitismo foi unha lacra que perseguiu históricamente á comunidade xudea na diáspora, pero hoxe en día está totalmente en decadencia, a excepción dalgúns grupos de neonazis descerebrados. Pero o que si está cobrando forza é o "anti-israelismo" ou "antisionismo", vendo o historial do estado de Israel, as mentalidades de extrema dereita dalgún dos persoaxes mais destacados do Likud (algún incluso admirador de Hitler, non é broma) e a impunidade coa que masacran coa complicidade americana.
Os que apuntan que os dous bandos teñen a súa responsabilidade teñen razón só en parte. O terrorismo palestino non é mais que a consecuencia dun conflito latente no que a desigualdade, a inxustiza e as sucesivas masacres totalmente desproporicionadas se van cebando cada vez mais cunha poboación civil que pouco ou nada ten que ver co conflito.
O seguinte título dunha das intifadas resúmeo todo: "PEDRAS CONTRA BALAS"
Amigos e amigas, o sábado todos às seis da tarde a manifestar-nos.
Gostei muito do artigo e fiquei ainda mais impresionada ao olhar que na
Galiza há quem cobra do Mosad, todo pola pasta.
eis um video pro-judeu a favor dos assentamentos judeus em Hebrom -cisjordánia- num momento- ve-se uma pintada judea e que cousa dis:
arabs gaz.
Triste que Eichman venha a trunfar, depois de executado em Israel