Vieiros

Meu cuñado é un labrego do Arnego Medio. Ten a cabeza grande e o pescozo xunta cos ombreiros sen solución de continuidade, pero polo demais é coma calquera de nós. Dende hai uns anos ten un problema co que xa non contaba: o porco bravo estrágalle as colleitas de millo e fózalle os mellores prados. A meu cuñado férvelle o sangue cando pensa que o animal foi botado no monte polos poderes públicos porque estaba en perigo de extinción, e que moito coidadiño co que se fai con el. E para rematala, todos os anos venlle denegada a solicitude de compensación por danos ocasionados polo bicho e sempre co mesmo argumento: non consta que nesa zona se teñan botado porcos bravos. A explicación aínda o acende mais: ¿Pero de que van estas monas? ¿E que pensan que un porco bravo é un carballo que plantas nun sitio e segue alí no mesmo sitio pola vida eterna?

Sempre que nos vemos, meu cuñado sácame o tema do porco e faime preguntas. Que a que ven a repoboación do porco, que a quen ou a que beneficia que siga existindo a mala besta, que si esto, que si o de mais alá. Eu dígolle que a natureza toda, dende un croio ata o mesmo porco ten un valor intrínseco que non debe ser profanado baixo ningunha escusa, que o home é de natural malo e, polo tanto, os poderes públicos deben protexer á natureza fronte as posibles actuacións daquel. Meu cuñado, seguramente educado no principio bíblico de “dominarás a terra”, agranda os ollos para mirarme coma se un dos dous estivera tolo. Despois, xa sen mirarme, dálle unha patada ó ar e roña: “¡Ecoloxistas do carallo! Quería velos eu correndo diante dos chavellos do porco bravo...ían saber o valor intrínseco ese do carallo.”

O que meu cuñado non sabe -e eu non llo penso dicir- é que para un ecoloxista de primeira liña posiblemente teña mais valor o porco bravo ca el, e que se algún día os atopan pelexando nalgunha congostra estreita, que se encomende meu cuñado a San Francisco de Asís, porque el é presuntamente culpable e vai ter que demostrar que foi o bicho quen comezou a refrega.