Vieiros

Xa sentados, e sobre un pano de papel e cun bolígrafo emprestado polo taberneiro, debuxeille dúas curvas enlazadas, unha coa barriga cara arriba e a outra con ela cara abaixo, e díxenlle que o que descubriramos era a ecuación que calculaba por adiantado os puntos vértice das parábolas, é dicir, alí onde as curvas cambian de sentido. Grazas a esta ecuación, querido Pío, imos poder anticipar os movementos do ciclo económico, tanto as crises coma as recuperacións. ¡ímonos encher de cartos...! venderemos un chisco antes da cima da costa e mercaremos un chisco antes do fondo da baixada. Pinta ben o asunto..., dixo Pío, pero imos a medias ¡eh! ¡Curri! ¡Anda, ponnos outros cacharros!

Logo, chegaron o Nóbel  -proposto por Jotximin, un comentarista de Vieiros que se fixo rico de golpe-, as conferencias en Cambridge e Massachussets e  os manuais de Economía, onde se lle adicaba todo un capítulo a Sucasas-Pío, descubridores do punto Gz do ciclo económico –o z engadírase por mor dunha subvención da Consellería de Industria- . Canta mais xente ía coñecendo o invento mais se achataban as curvas do ciclo e menos negocio faciamos nós e mais todos. Ata que chegou o día no que desapareceron de todo, convertidas nunha longa recta de pedra.

¡Boa fixemos, machiño! díxome daquela un Fernando Pío contrariado. Ó principio faciamos negocio calculando o Gz, pero agora temos que calculalo todos os días para non quedar co cu ó aire. ¿Viches xa o novo reloxo de Festina que da o Gz canda as horas? ¿Sabes meu?...¡Esto non che é vida! E eu que sempre devecín por unha economía planificada e sen sobresaltos...¡U-las curviñas aquelas do ciclo! Xa ó borde dunha golpe de angustia, vai Pio e exclama cara o teito do bar: ¡Pero por que nós, santo ceo!

-Porque somos parvos, sempre o fomos...¿acórdaste que ti eras de Beiras e eu daquel que primeiro non se adscribía e despois desapareceu? Xa daquela eramos parvos...¡Curri!, berrei polo taberneiro. ¡Anda, ponos outros cacharros, que non témolo día!