A propósito de Steiner
La Voz de la Esquina Noroeste de España –abreviadamente, La Voz– é un xornal, mais non só. Ben o aclara o seu propietario na declaración de principios da institución FSRFL que el preside, aínda de vivo: "O periodismo non se resume nunha actividade literaria mais ou menos brillante. O verdadeiro periodismo constrúe comunidades fortes e integradas." E neso é no que están, o mesmo os da Voz de Caneiro, ca os do Faro de Ferrín, os do Correo de Mella e os do Progreso de Jaureguízar. Pero falo da Voz por ser o líder dese pelotón.
Anda La Voz a construír unha Esquina Noroeste forte e integrada, moderna, multicultural, recollendo as cousas boas do noso acervo, basicamente comidas e vistas, e proxectándoas cara o infinito e máis alá. Unha Esquina Noroeste ben entendida e como debe ser, que diría miña nai. E para tamaña empresa conta con dúas espadas cualificadas: don Luis Windy e don Luis White, a The Luis’ Band. Ninguén coma eles para guiar os galegos –mais propiamente coñecidos coma “os esquinados” – cara un futuro chupiguai.
No seu fondo o paradigma luisino descansa nun único principio: progreso antes que identidade. E dan por sentado que ámbalas dúas cousas constitúen un xogo de suma cero: o que lle quitas a unha, á outra engádesllo. Por eso, canta menos identidade mais progreso. Cada euro que invistes no fortalecemento da identidade, é un euro que lle estás restando ó progreso, e viceversa. O noso único auténtico sinal de identidade, a lingua “vernácula”, pertence ó pasado, ó atraso, á pobreza, ó mundo rural. En castelán fala o presente democrático, as autoestradas, o AVE, o mundo urbano. O inglés representa o futuro, o american way of life, a fartura infinita, o mundo sideral.
En canto á forma, o paradigma é todo un compendio de talante e boas maneiras. Por suposto nada que ver coas ardentías de Federico J. Losantos et.al. Se estes son coma unha perrasca de augardente co estómago baleiro, The Luis’ Band é mais ben coma unha clara ou un tinto de verán, alcol rebaixado que entra sen esforzo en calquera tipo de corpo. A diferenza dos primeiros, que buscan fieis e para eles falan e escriben, os segundos falan 'urbi et orbe' para todo aquel que teña orellas. E non insultan, senón que reprenden; nin din “hai que”, senón “sería bo que”; nin buscan o corpo a corpo, mais ben mátanas calando ou coma no chiste de Gila, deteñen o asasino con indirectas. Os luisinos nunca van ir contra o galego de fronte. Eso faino Losantos, pero eles non, nunca. Saben que non dar aprezo é o maior desprezo, así que ignórano por completo –non utilizándoo- ou meten palabras soltas no seu discurso castelán. Neste último caso cunha perversión engadida, xa que usan palabras inglesas para termos científico-tecnolóxicos, latíns para presumir de formación humanista e palabras galegas para facer o chiste.
Por certo, ía falar de Steinner, pero entre que non sei quen é e que teño a casa sen varrer, pois...eso.
Comentarios (24)
Abofé que é certo case todo o que di José Luis Sucasas. Pero eu introduciría un elemento de debate: por que é líder este medio de marras? Será porque a maioría do país se move nesas coordenadas ideolóxicas? De certo tamén que o resto de xornais que un pode atopar nos quioscos se moven nunha liña semellante.
Cona! vexo que as copas até as seis da mañá e andar a "construír" no país vanche facendo moito ben.
(Con todo, quen é o Steiner ese?
¡Ai, Sálvora! ¡Ai, san Vicente!
e quen é Sucasas que sabe tanto inglés e escoita tanto a Jiménez Losantos?
o de ¡Ai, san Vicente! non irá por Touriño e por mín?
eso digo eu tamén, ¿quen carallo é Sucasas?
Bo Sucasas mira ti que non saber quen é Steinner, ¡home ata ai podiamos chegar!.
O tal Steinner polo que eu sei era un personaxe, sarxento, na película a Cruz de Ferro de San Peckimpah......do outro paso.
Vou ser groseiro: Sucasas, ti cagas por toda esta "intelectualidá" que nos abouxa día a día. Grazas por todo, meu.
Quén necesita a Steinner tendo: The Luis’ Band.
Sucasas, concordo co teu enfoque do caso Steiner. O problema do galego témolo na casa. Ben quixera eu que tivera que preocuparme de casos coma o de Steiner.
Parabéns unha vez mais.
A magnolia máis fremosa frorece no medio da lama.
Un español diría: olé tus cojones. Eu digo, adiante estas voces tan lúcidas que meten medo. Adiante Arteixo, con razón ou sen ela!
dicía don Isaac que ao galego estes responsables políticos en materia lingüística, socialistas por certo e non pepeiros, estábanlle a pór os mellores medios para que tivese unha morte digna. Por outra banda, os responsables políticos en materia de comunicación seguen a dar as mesmas axudas-subvencións aos xornais pola súa colaboración socio-política -socialistas e non pepeiros- en troques de esixir unha porcentaxe ampla dos xornais en idioma galego. Oxalá na vindeira lexislatura estas políticas, xunto coas de materia educativa, estean en mans de responsables máis honestos e leais ao país.
Contra A LUISÍADA abafante e seudonimante concomitante, incapazes de pensamento nin poesía nin cravos!!.
As "névoras" do cadrante noroccidental fan estragos polo espallado mundo adiante.
Anda por ahí un bo elemento emperrexado dende hai unhos anos en rematar con toda seña de identidade no noso país e que ten vía libre cada 2 ou 3 días para botar merda pola boca: o "señorito" Blanco-Valdés, outrora un agradable catedrático de dereito constitucional reconvertido (sabe deus por que) en "azote de la galleguidad". Será que compartir páxina con Xosé Luis Barreiro provoca cambios repentinos de ideoloxía.
Magistral. Retrata perfectamente o tándem Ventoso-Blanco, mesmo nos detalhes (esse meter palavras em galego polo meio da coluna em castelhano para parecer simpático, cercano, enteirado e tolerante).
"La Voz de La Esquina Noroeste de España"... genial!! XD
Ás veces tamén teñen arroutadas:
VIDAS EXEMPLARES : | Luís Ventoso SOS galego
Fecha de publicación:
Na casa do 80% da xente que agora ten 40 anos falábase sempre en galego cando eles eran nenos. Pero a presión abafante da ditadura provocaba que nas cidades os pais empregasen a lingua do país e os fillos respondesen en castelán. Era o resultado da idea, gravada a lume polo réxime, de que en galego non había futuro: era -¡que erro!- o idioma dos pailáns.
¿Resultado daquela terrible imposición? A maioría dos fillos de galegofalantes sen unha ideoloxía forte e que viven en cidades acabaron convertendo o castelán na súa lingua real: aquela que empregan case todo o día, aquela na que fan o amor e as risas.
A presión foi tal que hoxe o galego, que é o maior patrimonio cultural de Galicia, vai camiño de converterse en 30 anos nunha lingua litúrxica. ¿Exemplos collidos da vida real? Aí van algúns:
-En moitas comidas de traballo con xente próxima á Administración o xantar comeza en galego, pero en canto corren dúas copas de viño, toda a mesa acaba falando en castelán. Uso litúrxico do galego.
-No medio rural, a reserva do noso tesouro, o proceso de castrapación está chegando ao nunca visto: a xente di «o meu hermano», «a miña mano», «fun pola noche». O galego convértese así nun spanglish deturpado.
-Nas cidades, que é onde se vai marcar o futuro do país, os rapaces escolarizados ao 50% en galego no recreo falan todos... en castelán.
-A lingua literaria dos escritores non conecta coa realidade lingüística do país, onde ninguén di «grazas», nin «plantexamento». E cando a maioría dos mariñeiros galegos pronuncian «polbo» non se refiren precisamente ao pulpo .
-Dous dos tres líderes políticos de Galicia falan moitísimo mellor o castelán que o galego, onde teñen problemas.
Resumindo: o corte dos 40 anos de Franco deixou ao galego tremendo. A lingua quedou parada nun universo rural e resucitou nun futuro que é ciencia ficción comparado co mundo da corte e o sacho. Urxe un plan (amigable e despolitizado) para darlle folgos ao idioma. ¿Quen o ten? Non se albisca e, ademais, por desgraza, é case imposible torcerlle a man á realidade da rúa.
Non só eses dous. O fenómeno da Luisíada é máis amplo e afecta incluso a escritores pasables en galego, dos que algún deles gosto, a pesares das "N-EVORAS" que o estrullan.
Coido que o tempo máis dañino para o galego foi o correlativo á outorgada e xamáis conquistada "democracia" orgánica que padecemos ate hoxe mesmo -houbo transmisión ORGÁNICA absoluta ó respeito-. Desde mediados ou finais dos 70 sofremos o proceso de urbanización acelerada enchendo nas cidades e vilas e na franxa costeira. Ahí parece que reside a grande oportunidade do nacionalismo €$pañol para se impor astútamente, sin estridencias, pola calada. E verdade é que o fixeron moi ben, igual que a tra(ns)ición, o proceso foi ben exitoso. O fenómeno de poblamento, incardinado directamente na economía, axudou no desarraigo e hoxe apenas nacen crianzas que falen galego desde o seu natal.
Agora toca remontar a desfeita costa arriba.
Coido que La Voz de Galicia non se decatou ou dicindo o mesmo pero sen eufemismos, mirou para outro lado co asunto deste "intelectual". O periódico que mais se vende no país e non di absolutamente nada ao respecto. Noxento
Sempre o dixen, un pode loitar contra a imposición dunha dictadura, porque é visible... mais o peor para o galego foi a existencia de leis que o protexían mais que nunca se cumprían... non tes un inimigo real enfronte... Fixeron máis dano ó galego as leis incumpridas da democracia cás imposicións da dictadura (amén da 1ª cadea de TV, esta fixo moitísimo dano)
Suso de Toro ven a dicir o mesmo no seu artigo para El Pais. Sen a retranca do noso amigo Sucasas, claro.
http://www.elpais.com/articulo...
parabéns para Suso de Toro
Un dos intervintes no foro citaba o artigo de Suso de Toro de onte en El Pais. Lino e gustoume; quizais o puido acortar algo ó final. En todo caso, parabéns para el, por saír na defensa dos galegos, do noso idioma e da nosa cultura nos medios madrileños e españois. Outros quedan calados. Outra cousa: un andacio debe de haber por Vigo, pois todos os días sae alguén que non atopa colexio para os seus fillos e netos porque (¡ai Jasús!) alí todas as clases de colexios e institutos se dan en galego.
Os isolatas até parecem que têm alguma razão no que dizem. Só que a conclusão dos princípios que defendem é o oposto:
Concordo que a língua galega é o resultado de muitos séculos de culturas dos nossos antepassados e isso deve ser respeitado.
É por isso que não aceito que por motivos políticos em manter os galegos sub-alternizados aos castelhanos se queira tirar partido da desafalbetização dos galegos durante os séculos escuros, fins do século XV a VIII para destruir o nosso idioma nativo e vender-nos um dialecto artificial que em nada respeita a nossa cultura e antepassados galegos.
Pelo contrário o “portunhol” que a RAG nos está a vender como se fosse um produto comercial mantém vivo a colonização linguistica do galego em relação ao castelhano e tenta prepectorar a humilhação dos séculos escuros.
O galego depois de passar a fase de dialecto é reconhecido oficialmente como idioma a partir do século IX.
O galego antes da opressão castelhana nos séculos XV a VIII era pelo menos durante sete (7) séculos idioma oficial e falado durante o reino da Galiza que compreendia tal como o anterior reino Suevo a actual Galiza para sul até ao rio Tejo (e não só o rio Douro como pensam muitos galegos).
Os isolatas dizem que o galego teve um desenvolvimento separado do Galego/português durante os séculos escuros de fins de XV a fins de VIII.
Mas pode-se chamar desenvolvimento a:
- Um idioma proibido na Galiza nesse periodo.
- Idioma que deixou de ser escrito.
- Idioma falado só em casa e no mundo rural.
-Idioma que se transmitiu de pessoa a pessoa e de pais para filhos de OUVIDO com todas as deturpações daí resultantes.
- Os galegos obrigados a "hablar" castelhano em vez de falar o seu idioma nativo original da Galiza.
O que a RAG está a fazer é tentar apagar a nossa cultura original e substituí-la pela castelhana através do dialecto artificial “portunhol”.
Para compreender esta questão é preciso associar-se o conhecimento da história.
Por volta do ano 711 quase toda a Peninsula Ibérica foi invadida e ocupada por árabes.
Para os povos da Galiza ocupada por Castela e da Galiza livre (Portugal) pode dizer-se que a sua história começou com a reconquista cristã e reposição da herança da matriz humana, linguista e territorial do Reino Suevo. A relação com os povos da antiga Lusitânia e Galécia não tem quantitivamente a relação que oficialmente se dá devido às invasões que estes territórios sofreram e deslocações de populações. Têm sim com o reino Suevo (descendentes de maioria celta e ainda, lusitani, cónios, gróvios, suevos e mais tarde uma minoria de visigodos diferente dos castelhanos ).
No século VIII a Galiza foi uma zona de guerra até que Dom Afonso um chefe asturiano reconquistou toda a Galiza de hoje, Norte e Centro de Portugal aos muçulmanos e foi restabelecido o território, tecido humano e linguístico que tinha existido no Reino Suevo. Nasceu então o Reino da Galiza, praticamente com a mesma caracterização do Reino Suevo. Dom Fernando, rei de Leão e Castela, notabilizou-se consolidando as reconquistas e quando faleceu em 1065 reconheceu as diferentes nacionalidades e repartiu os seus domínios pelos filhos: Sancho ficou com o Reino de Castela, Afonso com o Reino de Leão e Astúrias, e Garcia com o Reino da Galiza (e portanto com o condado de Portugal transformado mais tarde em reino independente por galegos que não queriam depender do rei de Leão e Castela após este ocupar a Galiza). Depois de varias lutas entre os irmãos, morto Sancho e destronado Garcia, Afonso VI de Castela ocupa todos os reinos criados pelo seu pai, tornando-se assim rei de Leão, de Castela e de Galiza. O rei Garcia da Galiza foi transformado em figura decorativa obrigado a prestar vassalagem ao rei castelhano. Muitos galegos opuseram-se e por isso dois terços da Galiza, o condado de Portugal tornou-se independente. A outra parte (Galiza de agora) ficou colonizada por Castela até hoje.
A sul do rio Minho nasceu um reino feito por galegos que continuaram a reconquita cristã para além do rio Tejo até ao sul. Até ao século XIX o reino chamava-se reino de Portugal e Algarves. Sendo Portugal a Galiza independente e Algarves as terras reconquistadas aos mouros a sul do rio Tejo( hoje as províncias do Alentejo e Algarve).
O galego começou a chamar-se numa primeira fase galego-português por ser a língua falada nos dois reinos um independente (Portugal) e outro colonizado por castela (Galiza).
Em finais do século XV os castelhanos eliminam a administração galega na Galiza pondo no seu lugar fidalgos castelhanos e extinguem o idioma galego oficialmente.
A língua galega foi proibida pelos castelhanos e por isso o galego-português ficou a ser conhecido somente como português.
Hoje tanto se pode chamar à nossa língua nativa e materna português da Galiza como galego de Portugal. É a nossa língua NATIVA e MATERNA e não adoptiva.
Temos é de ficar satisfeitos com a sorte de a parte a sul da Galiza se tornar independente desta humilhação e conservar a nossa língua nativa e materna.
Esta sorte não têm catalães e bascos. Permite-nos recuperar a nossa língua e cultura. Não podemos é fazer o jogo do castelhano colonizador perdendo tempo com o “portunhol”. Três séculos de proibição do nosso idioma já não foi suficiente?
O que a RAG está a fazer é aproveitar-se da miséria alheia. Neste caso os castelhanos a aproveitar-se da desalfabetização que os próprios fizeram com a colonização da Galiza.
Se temos como língua materna e nativa uma das mais faladas do mundo porque teremos de adoptar um dialecto isolacionista espanholista que só serve para atrazar a Galiza?
Só a recuperação da nossa língua NATIVA e MATERNA nos permite ser respeitados como país.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
José Luís Sucasas
José Luís Sucasas Fernández naceu en 1959 en Cadrón(Lalín). Economista e enxeñeiro técnico informático, concorreu en 2003 e 2007 nas listas do BNG do seu municipio. Como escritor publicou dúas obras: O paxaro que ninguén ve (2002) e Soñaron buratos na terra (2003).
Máis opinións
- Un respecto para a política
- Do amiguismo á discriminación positiva
- Hai algo alén da política e dos políticos?
- A xénese da cor maxenta
- O primo de Rajoy e mailo meu cuñado cambote
- O inventor da apañadora de votos
- Eu non son español
- Así coma quen
- Brainstorming á galega
- A democracia no rural: 5.000 palcos da música
- Galegos na corte do Rei Carolo
- Os beneficios para min, as perdas a repartir
- Deus, Eurovisión e nacionalismo
- Hai un paquete para ti
- O día que toleou Virginia R. Mateos
- Economía: lección 0
- As cousas como son, aínda que non o parezan
- A historia sen fin de Santiago de Zebedeo
- A maldita especulación
- A proclamación de Quintana: eu non estaba alí
- A descuberta do punto G da economía
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto