Vieiros

Todas as amigas de Cuba sufrimos o bloqueo económico e estamos presos no Imperio, cos Cinco Heroes. Son as boquexadas últimas, o atropelo exemplarizante de quen sabe que o novo século ha ditar sentenza. Mentres outra orde posible se configura, mal tememos que -como acontecera con Haití- os poderes planetarios que prefiren o beneficio económico á saúde, a acumulación de diñeiro á xustiza, a ditadura do mercado á liberdade cultural, non afrouxen xamais o programa de exterminio contra a revolución cubana.

Por iso, porque ao circo do capital lle escaparon os tigres das xaulas e se ve obrigado á consigna de guerra permanente para satisfacer tanta voracidade, faremos ben en consumir información libre de toxinas. Foi un gran acerto de Edicións Xerais achegarnos o volume Fidel Castro. A miña vida, que leva por subtítulo Conversas con Ignacio Ramonet. A tradución de Xosé M. García Crego (que traballou sobre varias edicións, a cubana tamén) permítenos coñecer con palabras e anotacións galegas esta biografía en forma de escrupuloso diálogo.

Longo, mais nunca carente de tensión. Cruzan por el o relato dunha personalidade fóra do común, varias aulas de teoría política e valiosos retallos de avaliación da Historia contemporánea. A Cuba de Fidel Castro, a pesar dos desafíos, é unha prodixiosa instalación de racionalidade destacando no caos do centro e do sur de América.

Ignacio Ramonet, intelectual non revolucionario pero si comprometido con ideas progresistas e iniciativas de reforma social, resultaba pouco sospeitoso de preparar un leito de flores aromáticas para que o líder cubano se confortase co eco da propia voz. A entrevista discute, cuestiona, mesmo ataca os máis polémicos aspectos do socialismo na illa caribeña. E a Fidel préstalle que sexa así, e a quen lemos tamén, admirados pola capacidade do fillo daquel señor de Láncara para conciliar teoría, argumentación e experiencia a pé de obra. É lectura inexcusable para calquera persoa que estea convencida, con todos os matices que poidan existir, da inviabilidade do capitalismo. E é moi merecente de reflexión que alguén coma Fidel Castro deixe claro que, dadas as actuais coordenadas, o movemento antiglobalización ha de ser pacífico e combater, ademais, polo benestar ecolóxico da Terra.

O compa e amigo Iván Prado (desas intelixencias que un país coma o noso se permite o luxo de deixar marchar) trouxo certo día un traxe verde das comunidades máis comprometidas de América. Os pequenos da famillia súa non o saben, pero cada un de xaneiro o vulto que viste traxe verde, barba e viseira de camuflaxe, na realidade, é de Lugo. Trae un saco grande, coma el, con regalos ao lombo. Chámase Fidel, este bondadoso home do saco, e ten moitas vantaxes a respecto dos Reis Magos e de Santa Claus. A primeira, que está vivo. A segunda, que cando os cativos medren non acusarán a ninguén de empezar a sobornalos mediante fantasías.

Utopía teima por existir. É unha nación invisible, pero os pobres do mundo sentíronlle fender algunhas costuras cando A Habana volveu pertencer á xente o 1 de xaneiro de 1959. O fulgor de José Martí tomaba relevo.
O saco de Iván, este ano, levará moitos exemplares de Fidel Castro. A miña vida. Unha aperta, camarada, no lugar de Chiapas onde te encontres.