George W. Bush e un tal Aznar (agora Rubalcaba) refundaron a dialéctica para a Nova Orde: ou estás connosco, ou estás co terrorismo. Parte da esquerda asumiu a súa linguaxe: “eu non estou co terrorismo, pero tampouco convosco”. Menos cándido, o Nobel Harold Pinter reclamaba pouco antes de morrer que os culpables do xenocidio iraquí fosen postos a disposición da xustiza internacional.
Se Pinter se chamase Alfonso Sastre e vivise en España sería condenado sen xuízo. A condena ditaríase con estas palabras: “vostede non pode presentarse ás eleccións”. E seguiría: “porque vostede, Harold Pinter, e quen o acompaña na lista electoral, son e non son, simultaneamente, cómplices dun grupo terrorista”.
Con urxencia o dramaturgo Alfonso Sastre (Premio Nobel de Literatura exiliado no Reino Unido) poñería en marcha unha reacción internacional de condena ao Réxime español por privar a H. Pinter dos seus dereitos civís sen que mediase acusación contra a súa persoa. O Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel enviaría unha carta ao Presidente do goberno co rogo de que evitase “mutilar o dereito do pobo español á información e liberdade de expresión”.
Efectivamente, envioulla: está pasando, estalo vendo? Centos de intelectuais do mundo esixen a restauración dos minimos democráticos, preguntan por que ninguén impide candidaturas da ultradereita xenófoba, a que asasinou un rapaz en Vallecas. O número un ao Parlamento europeo da principal forza da oposición alaba o franquismo e queda impune. Está a pasar?
Iniciativa Internacionalista, textualmente, “aposta pola paz, pola actividade política e polo diálogo”. Sabémolo, e tamén que a Lei de Partidos (mesmo para constitucionalistas coma Herrero de Miñón ou Pérez-Royo) se promulgou en flagrante incoherencia co seu propio marco xurídico.
Hai a penas catro anos precisamente Jaime Mayor Oreja relacionou nun mitin as cabezas visibles de Nunca Máis con Batasuna. Parecía unha broma. Hoxe nin sequera temos noticia de se a esquerda institucional estará cos dereitos civís ou con quen persegue, retomo a cita de Pérez Esquivel, a súa mutilación.
Non, non cómpre agardar polo Tribunal Constitucional. Antes de que sexa tarde, sumémonos ao chamamento para que partidos, sindicatos, homes e mulleres da cultura, a sociedade toda, se sitúen ao lado de Ricardo Castro, de Xan Carballo e de Xosé Luís Méndez Ferrín. Tolerar hoxe a súa segregación da vida pública, a suspensión do dereito ao sufraxio, equivale a mover os marcos dun territorio que se agranda día a día. Tras desa nova fronteira viven xa os próximos sospeitosos de complicidade co terrorismo.
Parabéns por tratar deste tema. A minha solidariedade com II.
Quanto ao muito pertinente link de Niemöller, acho que qualquer internacionalista galego consideraria mais acaido este
http://pt.wikipedia.org/wiki/M...
O apoio à Iniciativa Internacionalista deveria ser feito em português galego. Por muitas ferrinianas razões, mas especialmente por uma: a ilegalização está a ser levada adiante pelos mesmos ideólogos que abafam o português galego na Galiza, a nossa língua.
É a mesma ideologia: o nacionalismo espaÑol mais rançoso e castrador.
A-ca-bou o i-so-la-cio-nis-mo, senhor Cordal, em todos os aspectos. Não existe mais isso de "ser espaÑol sem deixar de ser galego". Não entende?
Vai o meu apoio todo, EM PORTUGUÊS GALEGO, INTERNACIONAL, de GALIZA, a Iniciativa Internacionalista.
Vamos ver se me dou explicado:
A visão isolacionista (não-internacionalista) da cultura e língua galegas parte da confiança em que o governo espaÑol e, portanto, o governo regional galego vão normalizar o "galego" (isolacionista, não-internacionalista) dentro das quatro províncias. É ideia velha que repete todos os dias o prof. AGIL que o Sr. Cordal bem conhece (tanto a ideia quanto o prof.)
Isso acabou. Por que?
1) Porque o governo regional, com apoio do governo central espaÑol porquanto este não impede de o fazer, estão iniciando uma campanha contra o Galego (contra qualquer classe de Galego).
2) Porque o Galego acaba de ser internacionalmente reconhecido como parte de uma língua INTERNACIONAL e tem instituições que o REPRESENTAM ao mais alto nível académico (AGLP, Lisboa 14-04-09) e cultural (coletivos reintegracionistas estiveram presentes na Assembleia da República em abril de 2008).
Portanto:
1.- nem as autoridades espaÑolas normalizam o Galego
2.- nem o Galego é uma língua diferente do Português que haja que escrever de outra maneira (à maneira espaÑola...)
Quer dizer:
1.- Somos galegos e estamos sendo abafados no Reino da Espanha.
2.- Somos galegos e devemos ser competentes na nossa língua, que é o [português] Galego.
Coquetel molotov.
Pido que a AGLP denuncie a arbitraria e discriminatoria actitude das institucións europeas e (por extensión) das portuguesas. É indignante que os tradutores do portugués no parlamento europeo se neguen a traducir o galego, e os nosos parlamentarios nacionalistas (cando os hai) teñan que poñer un "sotaque sureño" e empregar verbas sen uso na Galicia, para que estes isolacionistas camuflados de tradutores profesionais se dignen a facer o seu traballo. Deben de ser os únicos que non saben que o 14 de Abril deu comezo a revolución mundial nunha comida que houbo en Lisboa. Vaia xente desinformada como poden dicir que o galego non é portugués? que máis queren estes Lusitanos? de xeonllos non nos podemos poñer (xa estamos).
tamén sobre ideas ilegais:
http://galiza.indymedia.org/gz...
(interesante debate nos comentarios)
Escreveu o Tranqui: «verbas sen uso na Galicia»
Obrigado. A AGLP é um organismo académico, não político.
Primeiro, deve você aprender qual é o nome da nossa terra: GALIZA.
Segundo, deve você conhecer a norma internacional da nossa língua.
Terceiro, deve você poder entender-se de maneira fluída com qualquer lusófono não galego.
Depois poderá você denunciar o que quiser.
Caro Observador deixe você, por favor, as suas teimas sobre normativas da língua e as recomendações sobre o que cadaquem deve aprender ou conhecer. O problema apresentado pelo senhor Cordal vai muito mais longe do que a escolha de uma norma para um idioma, por moitas connotações que poida ter a escolha efectuada. Fala do crecimento da intolerancia e o feixismo, da ausencia de liberdade, do grave problema que vamos ter nos próximos 10 anos para nos exprimir em liberdade, além da norma empregue. Por se você não se percatar, lembro-lhe que a ilegalização da candidatura basea-se em terem "falado" alguma vez vari@s d@s candidat@s com gente do contorno de Batasuna e por terem participado em candidaturas de HB, Batasuna ou ANV quando eram absolutamente legais, não depois. A retroactividade que isto supõe vai permitir espalhar as ilegalizações pelo estado espanhol rapidamente. II é ilegalizada porque algum candidato foi antes da Batasuna, que é ilegal. Muito bem, cualquer listagem que contenha gente de II poderá ser ilegalizada depois com o mesmo razonamento: a FPG, Izquierda Castelhana, etc. E cualquer candidatura que leve gente desas organizações pasará a ser tambem ilegal?? Onde pensam parar?? Por que o BNG não diz nada?? Tem medo a falar e rematar ilegalizado??
Saude
Em (#4) tranqui escreveu: «Pido que a AGLP denuncie a arbitraria e discriminatoria actitude das institucións europeas e (por extensión) das portuguesas. É indignante que os tradutores do portugués no parlamento europeo se neguen a traducir o galego, e os nosos parlamentarios nacionalistas (cando os hai) teñan que poñer un "sotaque sureño" e empregar verbas sen uso na Galicia, para que estes isolacionistas camuflados de tradutores profesionais se dignen a facer o seu traballo. Deben de ser os únicos que non saben que o 14 de Abril deu comezo a revolución mundial nunha comida que houbo en Lisboa. Vaia xente desinformada como poden dicir que o galego non é portugués? que máis queren estes Lusitanos? de xeonllos non nos podemos poñer (xa estamos).»
...
Não sei se entendi bem o que "tranqui", não muito tranquilo, escreve. Vejamos: «Pido que La AGLP denuncie La arbitraria Y discriminatoria actituD dE Las instituciónEs europeas Y (por extensión) dE Las portuguesas. ÉS indignante que Los traduCtores dEL portugués En EL parlamento europeo se nIeguen a traducir EL "galego", Y nUEsTRos parlamentarios nacionalistas (cUando Los hai) teNGan que poNer un "sotaque sureño" Y empLear "verbas" (= palavras?) sIn uso En Galicia, para que estOs isolacionistas camuflados de traduCtores profesionaLEs se dignen a Hacer su trabaJo. Deben de ser Los únicos que no saben que EL 14 de Abril dIO comIeNzo La revolución mundial En una comida que hubo en Lisboa. VaYa Gente desinformada como pUEden dEcir que EL "galego" no éS portugués? que más quIeren estOs Lusitanos? de RODILLAs no nos podemos poNer (Ya estamos).»
Traduzi bem? Entendi bem o que diz, meu senhor?
Muito bem, Cordal, por suposto que já assinei a protesta que circula pola rede contra a antidemocrática manobra da ilegalização, a ver se o TC se molha pola democracia.
Em (#7) lavesedo diz: «Caro Observador deixe você, por favor, as suas teimas sobre normativas da língua e as recomendações sobre o que cada quem deve aprender ou conhecer. O problema apresentado pelo senhor Cordal vai muito mais longe do que a escolha de uma norma para um idioma, por moitas conotações que possa ter a escolha efetuada.»
E tem razão ou não tanto...
Sabe o senhor que a mensagem é a massagem, que disse aquele MacLuhan? Uma mensagem que deva chegar muito longe, deve ser dada com correção e, no possível, com perfeição na forma e no fundo.
Acho que tem e não tem razão no que diz a seguir: «Fala do crecimento da intolerancia e o feixismo, da ausencia de liberdade, do grave problema que vamos ter nos próximos 10 anos para nos exprimir em liberdade, além da norma empregue.»
Que cresce não a intolerância, mas simplesmente o fascismo, ninguém o duvida; que a liberdade ou os direitos fundamentais do Homem (mulher e varão) estão mais do que questionados neste reino bourbónico, também ninguém seriamente o duvida hoje e cada vez menos.
Mas que a norma empregue não é indiferente, isso também o sabem as pessoas minimamente sérias.
Em que me baseio? Na mesma prática linguística dos galegos Ricardo Castro, de Xan Carballo e de Xosé Luís Méndez Ferrín integrados em II-SP. O "Manifesto" da candidatura, na versão galega, está assim redigido:
«Estamos a assistir à maior crise do capitalismo dos derradeiros oitenta anos, e de novo os governos da Uniom Europeia queren que paguen as súas consequências os trabalhadores e os sectores populares. Em toda Europa, os despedimentos, os expedientes de regulaçom de emprego e a nom renovaçom de contratos converte-se diariamente no drama de milhões de pessoas condenadas ò desemprego, o despejo e a miséria.
»Os governos europeus espolian o erário público para resgatar òs banqueiros e ajudar às grandes empresas, entrementes o desemprego medra sen cessar. É a Europa das privatizaçoms, do Plano Bolonha para mercantilizar o ensino superior, da Directiva Bolkstein ou da Directiva do Retorno contra os trabalhadores imigrantes, que alenta a xenofobia e o racismo.
»A crise actual, como nom poderia ser doutro jeito, além das suas consequências económicas e sociais, está a dar lugar a importantes tranformaçoms políticas que veram-se intensificadas num futuro próximo.
»No caso do Estado espanhol, a crise, a global e a propria, estám a contribuir para deixar definitivamente ò descoberto as carências do Governo de Rodríguez Zapatero e do regime borbónico surgido do chamado processo de “transiçom”: corrupçom generalizada, uso da repressom legal ou ilegal como forma recorrente de afrontar os conflitos sociais e políticos cos sectores populares, precariedade dos serviços sociais, colapso dos sistemas educativos...»
E entendo por que e concordo totalmente com essa decisão de, pessoas que na Galiza não utilizam a Norma AGAL, reintegracionista, a utilizem para fora. Seria um tanto contraditório dizer que se está contra as políticas do "reino de espaÑa", mas dizê-lo utilizando uma grafia claramente espaÑolizada.
O que não entendo é o porquê não a utilizam também na Galiza.
E o senhor continua: «Por se você não se percatar, lembro-lhe que a ilegalização da candidatura basea-se em terem "falado" alguma vez vari@s d@s candidat@s com gente do contorno de Batasuna e por terem participado em candidaturas de HB, Batasuna ou ANV quando eram absolutamente legais, não depois. A retroactividade que isto supõe vai permitir espalhar as ilegalizações pelo estado espanhol rapidamente. II é ilegalizada porque algum candidato foi antes da Batasuna, que é ilegal. Muito bem, cualquer listagem que contenha gente de II poderá ser ilegalizada depois com o mesmo razonamento: a FPG, Izquierda Castelhana, etc. E cualquer candidatura que leve gente desas organizações pasará a ser tambem ilegal?? Onde pensam parar?? Por que o BNG não diz nada?? Tem medo a falar e rematar ilegalizado??»
No que diz dou-lhe completamente a razão: O reino bourbónico está a precipitar-se na ditadura (que não abandonou de todo), de modo que a segunda restauración bourbónica de 1875 está a ficar em bom lugar, se a comparamos com esta terceira, que começou na realidade em 1936, se continuou durante 40 anos de ditadora e rebentou na denominada "transición demorática" que persiste, mas recuando, como mais cada vez é evidente para quem não feche os olhos.
Seja como for, saiba que em diversos sítios de internete tenho protestado por esta desmesura, mais uma, do reino bourbónico. E nesses sítios, também em Vieiros, apontei que só a República pode pôr início de remédio a tanto paroxismo dogmático do pEpEsoE.
O artigo é extraordinario, Xabier. Pouco máis se pode dicir, e dificilmente mellor. Do resto, mellor nin comentar.
Terroristas somos tod@s. A nossa simples existência já lhes produz terror.
A polícia do pensamento espreita.
Concordo totalmente com o artigo.
(Sobre "o resto"... interpretar isto em chave lingüística-normativa parece-me surrealista, de verdade. Vale que todo está relacionado, mas acho que agora não toca liar-se com esses temas, tão caros por outra banda a todos os que adoitamos comentar em Vieiros)
É que a questão linguística na Galiza é fulcral e agora está a se ver em toda a sua dimensão (Frijol).
Já digo, Iniciativa Internacionalista tem todo o meu apoio desde a justiça e a consciência de que a Galiza é muito mais que uma "Comunidad Autónoma con lengua propia".
Ferrín neste assunto tem todo o meu apoio, porque sei que está a receber os ataques da EspaÑa, a qual com o seu castelhano-espanhol está a querer abafar tudo aquilo que se lhe oponha. Entre outras cousas, o galego-português.
Querer separar as duas cousas é querer estar cego. Ferrín sabe-o.
Se resumes a visión da FPG ou de II como "a consciência de que a Galiza é muito mais que uma "Comunidad Autónoma con lengua propia". " entón xa o dixeches todo, e máis o sigues dicindo coa discusión normativa.
Falando da criminalización do socialismo e o independentismo, sae un a falar de ortografía e acentos.
Non fas honra ao teu seudónimo.
Alguén pode pór unha ligazón para asinar esa protesta da que falou Foz,ou indicar onde se pode asinar?
Telleiro, podes enviar a túa sinatura, unicamente co nome, apelidos e profesión, ou o nome da túa organización, ao seguinte enderezo electrónico: galizainternacionalista@gmail.com
Máis información en http://iniciativainternacional...
Se calhar fui eu quem começou esta lea quando de passagem referi que o autor do artigo, entre colocar um link numa variedade da nossa língua e colocar o link com o mesmo conteúdo (wikipedia) em espanhol optou polo idioma da Audiencia Nacional espanhola. Penso que isto é relevante especialmente quando se fala de "ideias ilegais" porque cumpre deter o fascismo espanhol com todas as nossas forças, mas também cumpre desvendar a inquisición galega que eternamente vai de vitima, reprime no seu ambito e lixa até o escarnho todo o que pode contra quem pensa distinto. A minha solidariedade é para com II e contra o avanço da peste feixista...para os pequenos inquisidores, soberanamente, não.
Ata onde se pode observar, a ligazón á wikipedia era a unha páxina en galego, non en español.
Em (#13) Sr_J afirma:
1.- «Concordo totalmente com o artigo.»
COM.- Eu, AGIL, também. Como já o disse acima.
...
2.- «(Sobre "o resto"... interpretar isto em chave lingüística-normativa parece-me surrealista, de verdade. Vale que todo está relacionado, mas acho que agora não toca liar-se com esses temas, tão caros por outra banda a todos os que adoitamos comentar em Vieiros)»
COM.- Ninguém interpreta "isto" "em chave linguística-normativa". O que é, é; e, como está, está. Eu, pelo menos eu, não interpretei.
Vi e indiquei que II-SP, na versão galega, utiliza a Norma AGAL, reintegracionista; também disse que as pessoas que fazem parte da candidatura não usam na Galiza essa Norma e tentei explicar ou, se queres, interpretar, não do ponto de vista "normativista", mas do ponto de vista político, da política estrita, em que se confronta o nacionalismo espaÑol contra o nacionalismo / independentismo galego. Lembro que um dos pontos fulcrais da candidatura é o reconhecimento do direito de autodeterminação dos povos, particularmente, dos inclusos no estado-reino de espaÑa.
Pode ver-se em http://www...
Não #19, quando escrevi #1 o link era obviamente à wikipedia em castelhano. Lim esse artigo, em espanhol, com vagar. Foi mudado -depois- para a galipedia... Pois OK.
Agora entendo, Moledo. A língua tecto é a que é, e todos temos direito a nos equivocar. A mudança honra o autor do artigo.
Uma candidatura perfeitamente legal em uma situação democrática acaba de ser ilegalizada por uma instituição governamental, convertendo o legal em ilegal.
Eis a história do reintegracionismo. E mesmo a história dos galegos na EspaÑa. Quem não vê isso é que não entende nada.
O artigo comenta unha nova que xa tense reflectido de distintas formas en Vieiros, e tanto AGIL como moitos outros que andamos todo o día por aquí (entre eles eu)dende o primeiro momento, e en numerosos comentarios, deixamos claro a denuncia da ilegalización e a solidariedade con I.I. pero si a controversia sobre a norma (que xa vai sendo parte da nosa personalidade como galegos) vos parece que está fora de lugar (aínda que para algunhas cousas calquera sitio e bo) pido desculpas pola parte que me toca.
Estou con AGIL (e parece que xa coincidimos en dúas cousas...polo menos bastante) en que a teoría da contaminación que aplicou o Tribunal Supremo e unha perigosa billa que ó abrila pode afogarnos a todos, de primeiras xa á liberdade e á democracia. Mais o xermolo está nunha lei de partidos profundamente antidemocrática e incluso ilegal (unha das características da lei, de calquera lei, é o seu carácter xeral, mentres que esta foi feita e se aplica só a determinada xente; a esquerda abertzale, non a falanxistas e demais)non se trata con está ilegalización que a esquerda vasca independentista non poida presentarse, senón de que, nin aproximadamente, teña algún referente polo que votar. Tratase de silenciar, por activa e por pasiva, a un importante, e precisamente por non ser só testemuñal, sector da sociedade que non comulga co consenso da transición.
O Franquismo sociolóxico recuperou novos folgos nos catro anos de maioría absoluta aznarista, e foi rexeitado pola sociedade salvo no nacionalismo español, nacionalismo profundamente imperialista, só pode vivir negando os demais, as consecuencias estámolas vendo neste e noutros temas, rente a isto calquera, xa non nacionalista, senón demócrata, ten dous deberes, loitar e facelo con intelixencia.
A proibição da I.I pode ser contemplada en duas perspectivas. Cada uma delas desperta en mim sentimentos diferentes; mas em ambas as duas são negativos.
Desde uma óptica de ética democrática ideial, à que platónicamente aspiramos todos, vejo que lhe é negado o direito de ter voz própria a un colectivo que, precisamente por pouco compreendido, deveria dar moitas explicacões aos europeios.O feito de que se me negue a oportunidade de escuta-los produz-me desilusão e perplexidade.
Olhando a questão desde o punto de vista da luta partidarista, é-me muito mais simples compreender o que se passa. Só tenho que contextualizar os feitos dentro da dinámica de confronto PP-PSOE. O partido que governa en minoria sofre uma contínua pressão de desgaste pelo outro e vê-se obrigado a fazer concessões para sobreviver no poder: beligeráncia sem descanso contra o contorno etarra. Isto desperta em mim uma sensação de desorientação ao contemplar que tudo se pode relativizar em política em função da posição que se tenha no poder.
O que tenho que dizer com toda a clareza é que não são quem de copreender a relação que guarda todo isto com a proxecção do galego dentro da órbita do português. Devo ser un pouco simplória ao pensar que a tentação de tapar o sol com a peneira é-nos às vezes muito difícil de resistir.
Bem, semelha que ao final tudo ficou nun arrepío...poisque o Constitucional deija presentar-se às europeias a IISP...
Saúdos.
O TC, mais uma vez, cai em contradições. Podem ler a sentença que anula o autor do TS (= Rubalcava) e verão que os argumentos empregados valem também para não ilegalizar as listas de bascos independentistas que o TS e o TC sim ilegalizaram, de consuno:
http://www.elpais.com/elpaisme...
Enfim, estamos no reino que nos estão...
Ah, o que devia fazer (e não fará) o Rubalcava é demitir-se, imediatamente.
#25 É bastante simplório, sim, emitir opiniões sobre o que não se entende. E desculpe.
Se não se entende: cale-se ou trate de entender. Mas isso de tapar o Sol com a peneira, sem entender o que seja o Sol ou a peneira parece bastante simplório.
Acaso você ainda não sabe (depois de três décadas) que o abafamento do Reintegracionismo e a nascença da política linguística isolacionista É UM PRODUTO DA MESMA IDEOLOGIA QUE ILEGALIZA PARTIDOS POLÍTICOS NA ESPAñA?
E por certo, que foi só um aviso, sim. Iniciativa Internacionalista foi deixada livre pelo TC, pelo momento... Mas estão aí. Só me pergunto se algo disto teria a ver com a presença de Ferrín em Lâncara...
(você não pense, Loliseco, que isso de misturar Ferrín e Lâncara e o TC deve parecer-lhe um pudim ou mesmo uma macedónia e vai-lhe dar mal de estômago)
Na mensagem (27)devi dizer que não há garantia nenhuma, para o futuro, de que o TC não ilegalize os partidos ou formações que ao "gobierno de la nación" que for, lhe interesse ilegalizar.
Acontece que estão pendentes de serem emitidas várias sentenças do Tribunal dos Direitos Humanos, de Estrasburgo, relativas à réstia de ilegalizações de independentistas bascos. E parece que todas serão condenatórias do estado-reino bourbónico.
Pode que esta do TC anuncie esse facto e, por outro lado, inicie alguma correção na pestilência condenatória do reino. Talvez...
Deixo aqui este comentário "macedónio", que não vem ao caso, mas que serve como mensagem e como massagem, que diz AGIL.
Está no seu contexto nesta notícia: http://www.vieiros.com/nova/74...
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Benchoseiv, tem cuidado com o que dizes. Olha isto:
«Fói a partires da morte do PIRINGALHO cando escomenzóuse a dizer ESPANHOI no referente a lingua CASTELÂO.»
Se transladamos isso ao caso galego temos: «Foi a partir da morte do Piringalho (=qualquer ditador, Franco, Salazar, Fraga...) quando começou a dizer-se Português no referente a língua galega.»
Quer dizer os ditadores queriam impor a todos os territórios o nome original da língua "castellano" ou "galego", porém após a morte dos ditadores os governos democráticos escolheram nomes que cobriram melhor todas as falas, "español" "português", dando por definitivamente perdidos todos esses territórios, outrora colónias.
rsrsrsr...
Em (#23) tranqui diz, entre outras couas: «... Estou con AGIL (e parece que xa coincidimos en dúas cousas...polo menos bastante) en que a teoría da contaminación que aplicou o Tribunal Supremo e unha perigosa billa que ó abrila pode afogarnos a todos, de primeiras xa á liberdade e á democracia. Mais o xermolo está nunha lei de partidos profundamente antidemocrática e incluso ilegal ...»
...
COM.- Eu diria mais: A lei essa anti-partido (sic: até agora apenas foi aplicada contra Batasuna, contra o independentismo basco, que é o mais forte dos independentismos existentes no reino bourbónico) não só é antidemorática (nas democracias formais mesmo), mas sobretudo é inconstitucional, porque atenta:
1.- Contra o art. 9 da CE "inmaculada y virgen", que garante a segurança jurídica ao cidadão e a irretroatividade das leis. Com essa lei anti-partido nem segurança jurídica nem não retroatividade. A insegurança jurídica é total, é totalitária: Qualquer cidadão pode estar "contaminado" pelo simples facto de coincidir ideologicamente com os "terroristas". Ao Sastre o governo (= o "fiscal") e o TS o consideram contaminado por um artigo que publicou em Gara em 2003.
2.- Também atenta contra o art. 14 da CE, corcordante com o art. 10.2, em que o reino assume como própria e fundamental a Declaração Universal dos Direitos do Homem.
3.- Atenta contra os artigos da CE relativos à liberdade de consciência (ou ideológica, embora no reino bourbónico não sejam considerados correlativos), e ao direito a informar e ser informado com veracidade, à liberdade de expressão. Alguma vez tivemos ocasião de ver e escutar em direto, numa tertúlia, o que opinam os independentistas bascos e os galegos e os catalães não "decentes". E, não obstante, são cidadãos na teoria com iguais direitos do que os pEpEsoEzEs...
4.- Também atenta contra os artigos referidos às eleições e, concordantemente, ao direito de eleger e ser elegido livremente.
Enfim... Mas, que é o que aconteceu? Que essa lei foi sancionada como constitucional pelo Tribunal Constitucional que agora, no fundo, a estima improcedente. Porque tanto o "fiscal" quanto o "abogado del estado" aplicaram a II-SP os mesmos argumentos e provas que utilizaram nas ilegalizações precedentes, que sim progrediram. Então?
lamentavelmente, caro, o que não tem sentido nenhum é este reino bourbónico: Talvez z III República comece a lebertar os súbditos de todas estas endrômenas...
A solidariedade é um facto altruista, mentres a lea é algo partidário. Ou maduramos ou decleramos a lea desporto nacional.
AVANTE INICIATIVA INTERNACIONALISTA !!!
No fim da minha mensagem anterior cometi várias impropriedades. Corrijo-as: TALVEZ A III REPÚBLICA COMECE A LIBERTAR OS SÚBDITOS DE TODAS ESTAS ENDRÔMENAS,,,
...
Bom, acabo de ler em GARA este artigo, interessante a meu ver:
2009 mayo 22.- GARA > Idatzia > Iritzia > Gaurkoa
Iñaki Egaña, historiador: YO (ME) ACUSO
Estudié desde los párvulos hasta el antiguamente llamado preuniversitario en un colegio religioso que, obviamente, emitía educación religiosa. Católica para más señas. Formé parte de esa comunidad que históricamente llevó a la hoguera a su disidencia, creó un tribunal llamado Inquisición para someter a la humanidad y se lucró con el comercio de esclavos. En la época franquista canté en esa misma escuela, canciones fascistas, me insubordiné contra algunos profesores rompiendo el principio de obediencia y participé en varias pruebas deportivas auspiciadas por Falange.
Recuerdo que, más o menos, cuando Oswald mató a John Kennedy, entró en casa el primer televisor. Era en blanco y negro y de una sola cadena, sin el UHF que luego conocimos. Cuando concluían las emisiones, tañían el himno nacional español y rápidamente tanto mi padre como mi madre, dependiendo de quien estuviera más cerca, corrían a rebajar el volumen. Más tarde apagaban directamente el aparato, actividad que tanto mis hermanos como yo aprendimos al vuelo.
Mi padre había acompañado al suyo en diez años de destierro, tras la guerra civil. Mi abuelo era de los que pegaban ikurriñas, entonces ilegales, en los coches y repartía, con más miedo que alma, volantes firmados por la Resistencia Vasca, un eufemismo para ocultar a EAJ-PNV. Mi madre llegó a Donostia desde Albacete, donde había nacido. Acuciada por la posguerra y el hambre. Recuerdo, asimismo, que de vez en cuando nos acercábamos hasta Baiona e incluso hacíamos algún viaje largo, a París, donde residían sus primos, en el exilio. Nunca me lo dijo pero, con la edad, supe que eran comunistas.
Reconozco que a pesar del excelso pedegree de infancia, asistí en brazos de mi madre a una manifestación en contra del monopolio de la leche, encarnado en Gurelesa y que ya, entonces, el gobernador nos llamó «agitadores llegados de otras provincias», sin duda en alusión a mi madre y a otras como ella. Comprábamos clandestinamente a una baserritarra de Urnieta la leche y con mi padre, mi hermana y yo, presenciamos varios Primeros de Mayo donde, indefectiblemente, la Policía Armada cargaba a lo bestia. Mi padre era enlace sindical del sindicato vertical, de esos utópicos que pensaban que el sistema se podía derribar desde su interior.
Conocí a la que sería mi compañera y madre de mis hijos en la Asociación de Vecinos del barrio. Me ganaron sus encantos. Y la cuadrilla de su padre, toda una generación que para mí entonces alcanzaba la categoría mítica. Su padre había hecho la guerra en Eusko Indarra, primer batallón de ANV. Salió de la cárcel después de muchos años, acusado, hace muy poco que lo hemos sabido, de quemar una iglesia en Santander. Marcos Azcarate, comandante del Saseta del PNV, detenido por ayudar a ETA, era su compañero del alma. Y los sábados, nos llegaba el frescor de Félix Liquiniano, anarquista de pura cepa, fundador del grupo Dinamita que si no entró en el grupo de los elegidos de la historia fue porque ya lo había hecho Durruti. En verano se sumaba Manolo Chiapuso, libre de sus clases de la Sorbona. El historiador y organizador del anarquismo vasco.
En la Asociación de Vecinos compartí reuniones con gentes del PTE, ORT y PCE, más de uno en la lista negra de Tejero del 23-F. También con jóvenes alguno de los cuales llegó a formar parte de la dirección de ETA, después de dejar el seminario. Algún trotskista, con el que confabulamos más de una vez, concluyó sus pasos en el Foro de Ermua. Maoístas pocos y muy viscerales. Apenas tuve relación con ellos, pero lo suplí con un viaje a Pekín donde visité el mausoleo de Mao y descubrí embalsamado al líder chino.
Fue en aquella época cuando, tras denuncias y altercados, me reuní en secreto con constructores que nos querían despedazar el barrio. Un día me quemaron el coche, después de enviarme alguna que otra carta amenazante. Fue la primera vez. La segunda, años más tarde, saltó por los aires. Tuve la mala fortuna de dejarlo aparcado junto a un banco que dinamitó esa noche un comando de un grupo ya desaparecido llamado Iraultza.
En el barrio, también, nos reunimos varias veces con Jesús Eguiguren, el que llegaría a ser más tarde presidente del Parlamento vasco. Conocía perfectamente los recodos del sistema, la Ley d´Hont y cosas por el estilo. Hoy no nos saludamos por la calle, sobre todo desde que su partido, el socialista, alcanzó el poder y cometió tantas tropelías. Lo de la guerra sucia, la OTAN, la corrupción, las centrales nucleares y el bombardeo de Trípoli me pareció horroroso. Indigno de gente civilizada.
Aún así, y como no soy sectario, hace bien poco tuve una estrecha relación con un compañero político suyo, Odón Elorza, ahora multado por el Tribunal Supremo por favorecer intereses empresariales particulares. Fue a cuenta del homenaje y del libro que el propio Ayuntamiento dedicó a Sunti Amilibia, último eslabón de una estirpe de socialistas y comunistas estrechamente ligados a la historia donostiarra. El último Amilibia fue, además, dirigente batasuno.
En esto de las relaciones no puedo negar la mayor, como ya lo comenté en algún artículo anterior. Las responsabilidades en el Galeusca de editores me llevaron a cenar tête à tête con Fraga Iribarne. Lo hice por deferencia a los anfitriones gallegos. Crucé cuatro frases con el responsable de la masacre del 3 de Marzo en Gasteiz y de Montejurra, y otras tantas con sus guardaespaldas. Mis amigos me echaron en cara que Fraga representa lo más terrorífico del franquismo, y así debe de ser. Y me afearon mi conducta.
Sin embargo, he seguido reuniéndome con los más variopintos personajes, muchos de ellos relacionados con la vida pública y el trabajo por cuenta ajena. En estos años he coincidido en diversos escenarios con Ibarretxe, el denostado del referéndum soberanista, a quien Ansón llamó «Napoleoncito de pitiminí» y «diminuto sátrapa de ocasión», con Madrazo, Erkoreka, Arana, Anasagasti... decenas de hombres y mujeres que emergen en los medios de comunicación todos los días representando a las más diversas ideologías. Coincidí con María San Gil, cuando el Ayuntamiento donostiarra nos concedió la Medalla de Oro a la asociación en la que coopero en la recuperación del patrimonio material e inmaterial vasco.
Siento las emociones de manera que quizás no debiera. Visité el pasado año la ciudad de Hiroshima, donde perecieron decenas de miles de sus habitantes en agosto de 1945, tras el lanzamiento de una bomba nuclear a la que tuvieron el cinismo de llamar Little Boy. Ya sé que Hiroshima era territorio enemigo, parte de ese imperio totalitario que el emperador Hirohito deseaba construir al estilo del de Hitler en Europa. Pero no pude dejar de derramar unas lágrimas, junto a mi hijo que me acompañaba, por aquellas víctimas. Concurrí al cementerio judío de Gurs, al museo del Holocausto de París y, siendo un defensor de la causa palestina, sentí el escalofrío del horror y la tristeza de la vida.
No vaya a pensar usted, sin embargo, que todas estas relaciones tienen una única dirección. Admiré al Ché Guevara y en Cuba llegué a relacionarme con Armando Hart, ministro de Cultura. Prologué la biografía de un pantera negra, Malcolm X, famoso ya en EEUU desde su emisión «El odio que produce odio». Seguí el triunfo sandinista y visité hace ya muchos años los centros comunales de los desposeídos zapatistas. Me enorgullezco de tener como amigo al ex montonero Miguel Bonasso y reconocí no hace mucho la cuesta de las Achupallas, donde el dictador Augusto Pinochet sufrió un atentado a manos del FPMR, y una especie de escalofrió me recorrió la espalda, al sentir el arrojo de aquellos militantes revolucionarios que despreciaron su vida para matar al tirano.
Asistí en Arrasate al funeral de Txomin Iturbe, muerto en Argel en un accidente, y declarado dirigente de ETA en unas negociaciones que ese grupo realizó con el Gobierno español. También al de Josu Muguruza en Bilbao, muerto por un grupo parapolicial en el hotel Alcalá de Madrid. Hace un par de meses, asimismo, concurrí a la representación en el monárquico Victoria Eugenia donostiarra de la obra «La taberna fantástica» del dramaturgo Alfonso Sastre. La actuación, sobria y agradable, estuvo apadrinada por el Patronato de Cultura del Ayuntamiento socialista guipuzcoano. Leo, sin embargo, que el autor es un astuto etarra y me sorprende que su obra teatral haya sido permitida. Yo no tuve la culpa.
En fin, señoría. Mis relaciones antiguas y presentes son un cúmulo de esperpentos. Me he encontrado y relacionado con antisistemas, delincuentes, terroristas, inquisidores, revolucionarios y estafadores. En el extranjero, en mi pueblo, en mi barrio... en mi familia. He contaminado y he sido contaminado. Mea culpa. Espero, por otro lado que usted los retire a todos de la arena política. De un plumazo. Aunque cuando lo haga, ¿a quién podré votar? Ya me dirá.
O PSOE e o PP están flipados: http://www.xornal.com/artigo/2...
Talvez os motivos fundos dessas atitudes pEpEsoEzEs estejam expostos nesta citação do artigo editorial publicado hoje em GARA:
«La defensa de la "pluralidad política" y la glosa a la legitimidad de una "izquierda abertzale" abstracta, de boca de unos jueces que a estas alturas han avalado la ilegalización de cientos de candidaturas con "indicios" irrisorios y basándose en conceptos fascistas como el de la "contaminación", son
[a] bien un acto de revocación jurisdiccional profundo,
[b] bien una artimaña para salvar la escasa credibilidad del sistema jurídico español ante los organismos internacionales.»
É certo que a sentença do TC "cheira" a "revocación jurisdiccional" ou, antes, a crítica da própria "Ley anti-partido". (Não sem paradoxo mais cada vez uns e outros confessam que fizeram essa lei -Zapa propôs e Asnar executou- para impedir que o independentismo basco se "aproveitasse" dos benefícios legais e dinerários do reino bourbónico, uniforme e "uniformado".)
Contudo, mais cheira que fede a pôr a venda perante o pau que o Tribunal dos Direitos Humanos, de Estrasburgo, pode dar na cabeça jurídica (= TC) do reino bourbónico.
Ou "ámbalas" cousas de vez: Porque até agora ilegalizaram SÓ partidos e formações bascas independentistas e esta II-SP não é basca nem independentista, mas nediamente espanhola (apesar de tudo). E essa espanholidade é a que me faz duvidar de lhe dar o meu voto...
Xabier Cordal Fustes naceu na Coruña en 1965. Exerce como profesor de Lingua e Literatura en Castro Ribeiras de Lea (Terra Chá). Publicou varios libros de poemas, tanto en solitario coma en grupo (con Ronseltz ou coas Redes Escarlata, colectivo do que forma parte actualmente). Colaborou co xornal Galicia Hoxe.